Doorgaan naar hoofdcontent

The Secret of My MIA Colleague

Ducking and diving when shit hits the fan, my colleague 'Missy' always seems to be MIA. And she always gets away with it. How does she do it?

My colleague 'Missy' really is as smooth as a Teflon pan. Nothing sticks to this lady.

Before Christmas, a concerned colleague got in touch about a certain file that Missy was handling. Apparently a few months ago, some action had been needed on the part of Missy. But nobody seem to see any emails in the file showing she had taken care of it. Something needed to be done. Because Missy was on holiday, I got the panicky call from the other department enquiring about the status of the file.

The phone call was like a manic game of table tennis: me trying to answer questions from the department while frantically batting the ball of responsibility away. No, I did not know what was going on in the file. "It's Missy's file. Missy will deal with it!"

I sent Missy an email urging her to get in touch with the department. When Missy came back to the office, she asked me to explain what happened during her holiday. I went to see her in her room, and i saw that she had also invited the other department guy.

That's when she pulled her Missy Magic Trick.

She said: "Thanks for contacting us, we were not aware of this problem. We need to be looking into this next week. I already let our partner know that we will be dealing with this swiftly." Before I could mutter my protests, the colleague from the other department left the room, satisfied with Missy's answer.

Boom. Within five minutes of returning from holiday, Missy had made her problem a joint problem. If I had said to my boss, "No thanks - I have nothing to do with this file. Missy should deal with it", he would have just looked at me annoyed, waving his hand implying, "Why are you standing here? I'm busy. I don't care. Solve it."

That's her secret. So clever that Missy, now we're a tag-team and I will be starting the new year cleaning her mess from the last. The next time I answer a phone and her name comes up, I will drop the horn like a hot potato, and it will be me who is Missy-In-Action.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …