Doorgaan naar hoofdcontent

Telefoonleed

Niet alleen in de US of A zijn levensbedreigende terroristen actief. Al bijna een week ben ik het slachtoffer van een samenzwering tussen IT, MTV Mobile en HTC. Een lafhartige actie, naar ik hoop ongeorganiseerd en eenmalig.

Het was ook een gevaarlijk idee. Mijn solide blackberry verruilen voor een touch screen HD. Met auto touch focus red eye detector integrated synchronised friendstream flash support. Maar goed, je moet toch mee in de vaart der volkeren. Iedereen altijd overal.

Ik zag mezelf al Twitteren tijdens de lunch. “Waldorf nicoise! #2011benjezelluf” Facebook updaten in de rij voor de Ap. “Neem jij de wijn mee?!”. Dit type efficiĆ«ntie maakt de Zuidasser gelukkig. Moi incluis. Maar voordat ik met gepaste middelbare school trots impressies van kantinevoer de ruimte kon inslingeren, is mijn online verlengstuk gesneuveld. Probleem onbekend.
Twee winkels ben ik langs geweest. ` U heeft online besteld mevrouwtje? Online en shop zijn twee hele aparte werelden begrijpt u. Jahaaa, klantenservice bellen mevrouwtje. Neehee mevrouwtje (zucht). Wij hebben hier geen vaste lijn. Het is wel 2011.

Zes ingebrekestellingen en Tila Tequila telefoontjes verder ben ik nog steeds onthand. De klantenservice durft niet meer te reageren op mijn mails. De telefoon is voorgoed uit mijn leven vertrokken. Mijn virtuele identiteit vermoord.

Ik heb bloemen en knuffels bij het glanzende doosje neergelegd. Mijzelf een pre-paid mobiel gekocht. Nu zit ik, heel old skool, te flipfloppen met mijn opklapbare Motorola in de grote pauze. Mijn beltegoed is er natuurlijk wel MEGA hard doorheen gegaan. In feite is er weinig veranderd sinds de zomer van '99.

Mijn wereld vernauwt zich steeds verder. Als allerlaatste verneem ik het nieuws over de warme stem van zwerver Ted. Via het NOS journaal.

Eigenlijk is het al duidelijk dat ik recht heb op een nieuw modelletje. Bij een andere provider. Toch wacht ik de schriftelijke bevestiging maar even af. Niet omdat ik beroepshalve een bange indekker en een krent ben. Nou ja, niet alleen.
Ook omdat ik het stiekem wel lekker vind. Ik heb vrijdagavond in gedwongen isolement doorgebracht. Dit weekend twee mensen gezien. Vier kranten gelezen. Twee keer gesport. Ik kijk weer om me heen op de fiets. Zie ineens alles overal. Heerlijk. Helemaal 2011.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …