Doorgaan naar hoofdcontent

Toen geld nog heel gewoon was

Tussen kunst & kitsch is een fantastisch programma. Na de rijdende rechter misschien wel favoriet. Het doet namelijk een beroep op de nerd in mij. En in iedere bankier, accountant of advocaat schuilt wel een nerd. Eentje die het beter weet. Eentje met een passie voor cijfers. En voor centjes. Een number cruncher die smult van de micro colleges geschiedenis en de waardebepaling van de stoffige prullaria.

Voorzichtig hoopvol schuiven ondernemende zestigers aan. “Het komt uit de hutkoffer die betovergrootma meenam uit de Oost.” Of “Gevonden bij een ru├»ne aan de oever van de Rijn” Allemaal gelogen natuurlijk, maar iedereen wordt door goudkoorts bevangen in de rij voor de deskundige.De tv-deskundige heeft geleerd het publiek erbij te betrekken en stelt een paar vragen.“U gaat vaker de boer op met een metaaldetector in het weekend? Wat denkt u zelf dat het is? Ah, meneer is een kenner!!” Tot de vakidioot het niet meer kan houden. Hij begint dan steevast een vlammend betoog over de geschiedenis, het gebruik en de vermoedelijke leeftijd van het object. Dat interesseert natuurlijk helemaal niemand, zelfs Nelleke niet, maar het fossiel is niet meer te stoppen. Dat is ook niet de bedoeling. Op die manier wordt de spanning zorgvuldig opgebouwd. Tot men aankomt bij het hoogtepunt van de show. Soms valt een al te enthousiaste toehoorder uit zijn rol en schreeuwt al voor zijn beurt “Maar wat is het waard?!!!”

De geleerde rekt het antwoord op de vraag der vragen tergend lang en komt dan met de verlossende mededeling. En dat is het enige minpunt aan deze show. De waarde valt altijd weer tegen. Een Romeinse pijlpunt uit de vijfde eeuw voor Christus? EUR 250. Een met goud ingelegde gesigneerde grondwet uit 18 nog wat? EUR 150. Een Chinese handbeschilderde sierschaal ca 1700? Nog geen twee en een half duizend euro! Minder dan een bonus, minder dan een maandsalaris!!! Elke keer weer een deceptie. Het is zo sneu. Ons Zuidassers treft een droevig lot. Ik weet niets meer op waarde te schatten.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …