Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit februari, 2011 weergeven

Lunchpraat: de provinciale stemwijzer

Ok, maandag was de laatste dag waarop je nog kon wegkomen met boernaalnieuws en oscarpraat tijdens de lunch. Woensdag staan de Provinciale Staten verkiezingen voor de deur. Vanaf vandaag kan de ‘kweenie’ echt niet meer. We moeten over van Colin Firth naar Job Cohen. Hieronder een klein resumé voor de efficiënte lunchinlezer. Scrollen maar.

Stemwijzer
Helaas biedt stemwijzer.nl geen uitkomst. In de eerste plaats omdat die niet voor de provincie Noord-Holland bestaat(?) en in de tweede plaats omdat concurrent kieskompas.nl alleen ingaat op provinciale dilemma’s. Zoals de vraag of lastige ganzen mogen worden doodgeschoten en of de kernreactor bij Petten moet worden vervangen. Deze dilemma’s, hoe relevant ook, roepen bij mij nieuwe vragen op. Zoals: wat voor ganzen en wat voor overlast? Waar ligt Petten eigenlijk? Kortom, thema’s waar niet iedere Amsterdammer vanzelfsprekend warm voor draait. Tot slot is kieskompas niet betrouwbaar. Mijn idealen zouden het dichtst bij de 50 plus partij ligg…

Alles is altijd fictie, Daphne Huisden (22)

Hoe word je iemand? Daar heeft ieder zo zijn methodes voor. Volgens moeder moet alles op gezette tijden. “Chaos is niet productief, lieverd.” Vader is na jaren stilzwijgend verzet gecapituleerd. Hij is verworden tot niemand.

Hun kind gaat het anders doen. Het naamloze hoofdpersonage uit Huisden's debuut trekt met een samenraapsel aan inboedel naar een kraakpand in de stad. Op weg naar zelfstandigheid treft ze een rariteitenkabinet aan. Ze sluit vriendschap met Gizmo, de bejaarde allesverzamelaar met pleinvrees. En Baris, die met plakband sandalen heeft gemaakt van zijn zolen. Ze krijgt een keurig baantje bij een saai kantoor “ik kopieer en haal koffie, dat is wat ik doe. Maar wel met doorgroeimogelijkheden.” Er werken mensen die wakker worden op hun dertigste verjaardag en aanvaarden dat er geen weg terug meer is. “En ik bespied ze van achter mijn voorverpakte sandwich als ze hun salades uit de verpakking trekken en met een plastic vork op zoek gaan naar smaak in kartonnen kuipje…

Je weet dat je echt oud bent als...

Er een remake van de film The Bodyguard gemaakt gaat worden en je leest dat het origineel bijna TWINTIG jaar oud is.
Ik weet nog goed wat ik aan het doen was toen de film uitkwam. Back in 1992 vulde ik mijn dagen met klaparmbandjes ruilen en flippo's verzamelen.
Mijn klasgenootjes en ik waren allemaal fan van The Bodyguard, met Whitney Joeston. Iedereen vroeg voor zijn verjaardag de soundtrack, met natuurlijk de I will always love you smartlap, maar vergeet ook het liedje Queen of the Night niet. Die vond ik de gaafste. In de film heeft Whitney als ze Queen of the Night zingt een zwarte boxcape om en zwaait ze daarmee woest voor een windmachine.
Dat heeft een enorme indruk op me gemaakt.

Het gerucht gaat dat Lady Gaga of Rihanna de rol van Whitney gaat spelen. Meh. Wat een onzin. Dan gaan ze zeker ook nieuwe soundtrack maken.
Maar hoe kan je Queen of the Night nou overtreffen?

Zoals dat wel vaker met opstootjes gaat

Grappig, hoe dat in Egypte gaat. Onderdrukt volk komt in opstand tegen autoritaire oude baas. Er wordt gehuild, met stokbroden gezwaaid en natuurlijk veel online geklaagd. Facebook wordt verboden. Twitter draait overuren. En de mensen schreeuwen moord en brand. Op naar een revolutie!

Tegenwoordig is het goed zoeken naar de laatste relschopper die van het Tahrir plein moet worden geschraapt. Kan ook een verstijfde zwerver zijn of reli fanaat. Maar goed, een oude zeur die daarover struikelt. De auto´s rijden er weer gewoon omheen. Mubarak is verdwenen, maar het leger blijft aan. En daarmee is de rust wedergekeerd op het Tahrir plein.

Ook op de Zuidas is het effect van een opstootje dikwijls twijfelachtig. Afgelopen week ontstond er een kleine rel rond een afdelingsuitje bij ons op kantoor. Er was een offsite gepland en iedereen moest mee. Iedereen droeg namelijk in gelijke mate bij aan de droomcultuur die ons tot marktleider had gemaakt, vertelde HR. Iedereen woog even zwaar in de reconom…

Cadeautje van Silvio

Berlusconi, zonnebankbruine gnoom met kleinemannetjescomplex. Ruby the Heartbreaker, minderjarige carrierestripper met sneu verleden. Inmiddels is Ruby de belangrijkste pion in het sexschandaal dat de Italiaanse premier aan z'n broek heeft hangen.

Wat schuift dat nou? Een flirtage met de geriatrische Bertolli-glibber?
Uit details die uit het schandaal naar boven komen blijkt dat een avondje Bunga Bunga onder andere twee Rolexhorloges, een vossebontje, een paar Versace pumps en een diamanten ketting oplevert. Een cadeaupakket met een totale waarde van $322.648 dollar. Ka-tsjing.

Ik werk ook voor een gebronsde glibber met een kleinemannetjescomplex, alleen is hij niet de premier van Italie, maar partner van een advocatenkantoor. Helaas bestaat de beloning voor mijn geleverde diensten uit een wijnpakket met kerst.
Heeft Ruby het nou beter begrepen en moeten we allemaal naar de Anna Nicole Smith school voor golddiggen? Nog even een paar ordinaire munten slaan uit looks die over een p…

Even opblazen op de piste

Het is rustig op kantoor deze week. De halve maatschap is vertrokken richting Morgins, Morzine of ander mondain ski oord met eigen gebroed. Het betekent een halve stilte voor de storm. Want als de partners klaar zijn met het simultaan dirigeren van de sectie richting closing en Jan Keesje richting driesterrenklas, komen ze weer terug.

En dan zijn ze klaar voor het betere werk.

Volgende week staat namelijk ons sectie ski-uitje gepland. Die benaming doet wat vreemd aan. Middelbare mannen in de poephouding zijn natuurlijk alles behalve sexy. Zeker in een skipak. Maar door die gewatteerde luierkonten moet ik heenkijken. Boem, rechtstreeks richting glazen plafond. Het sectie ski-uitje is namelijk verplichte kost voor iedereen die iets van een carrière wil behouden op de Zuidas. Het gaat dus ook helemaal niet om een uitje. Het sectie ski uitje is keihard werken.

Het is namelijk lastig je op de juiste wijze te positioneren tijdens de ski trip. Door het vierentwintig uur samenzijn is het zaak …

Toch is het vreemd

Je gaat 3 uur in een vliegtuig zitten, stapt vervolgens uit in een land waar je de taal niet spreekt. Neemt een taxi naar je lokale kantoor. En wat blijkt? Iedereen zit daar precies hetzelfde te doen als jij in Nederland ook doet. Dezelfde presentaties worden in elkaar geknutseld. Dezelfde discussies in team meetings. Zelfde lastige klanten, die niet met data over de brug komen. Zelfde flauwe grappen over slechte koffie en lange dagen…

En tegelijkertijd is alles anders. Waar ik in Nederland als consultant regelmatig op de vingers wordt getikt als ik een taxi neem (“Zo, zo. Toe maar. Mevrouw is met de taxi? En wie betaalt dat allemaal?”), de partners hun Porsche bij de klant om de hoek parkeren en ik prima wegkom met een Zara pak en ballerina’s. Vraagt iedereen zich hier af waarom je niet met de limo gekomen bent, een Hummer gekocht hebt of een maatpak aan hebt, want ‘je wordt toch fatsoenlijk betaald?’.

En als je fatsoenlijk betaald wordt, dan laat je dat zien. Niet alleen met je auto,…

Kluun. Bedankt.

Haantjes. Wij kennen er ook een paar. Gestudeerd in Amsterdam of Utrecht en soms in Rotterdam. Vaak lid geweest en populair in hun jaar. Begonnen aan een studie Rechten of Bedrijfskunde, maar goddank net op tijd geswitchd. Of het Haantje heeft zijn studie afgerond en was al begonnen aan zijn Zuidasbaan of traineeship bij Unilever of Heineken. Maar hij zag op tijd in, dat het leven als kantoorklerk niet voor hem was weggelegd.

Het leven kon sneller. Het leven kon spannender. Het leven kon creatiever. Dus is hij de reclame ingegaan. Hij heeft een netwerk dat goud waard is voor de creatieven die niet weten hoe ze aan tafel moeten komen bij de Zuidas captains of industry. Hij weet dat wel.

Zijn vriendjes kijken tegen hem op. Want hij weet waar de feestjes zijn. We zagen hem in Club 11 (toen Rauw nog in de 11 zat). We zagen hem in Paradiso (toen Manifesto nog in Paradiso was) of in de rij ervoor, breed uitmetend dat Manifesto pas echt gaaf was toen het nog in de Roxy was). We zagen hem knage…

Classy bessie

Met Benidorm Bastards zijn de oudjes weer op de kaart gezet. 'Advanced Style' laat zien dat oud worden heel stylish kan.

Thank God It's Friday

08:30h: “Vanmiddag borrel jongens! Ja. Nu al zin in een biertje. Ik stuur alvast een mail uit. Wordt het Dicky’s of Blauwe Engel?”
16:00h: “Kan het al? Een biertje gaat er al wel in! Nee? Nog een uurtje wachten dan maar?”
16:45h: “Ok. We hebben toch geen prikklok. We kunnen best iets eerder weg.”
17:15h: “Nu is het mooi geweest. Op naar de Blauwe Engel! Hoezo iets afmaken? De rest is al onderweg. Niet de brave hendrik uit gaan hangen en lang op kantoor blijven zitten. Het is verdomme vrijdag.”

Bij ons op kantoor staat de hele vrijdag in het teken van de vrijmibo. De vrijmibo begint al in de ochtend, zonder borrel, maar wel met het bijbehorende gelul. Zet zich voort in de Blauwe Engel en na twaalven ergens aan een bar in de Pijp. En eindigt in de Bastille of de Mazzeltov.

Hoe later het wordt hoe kleiner de groep die zich al lallend per taxi door Amsterdam begeeft van kroeg naar kroeg. Het begint netjes aan een van de statafels in de Blauwe Engel op de Zuidas. Iederen is er dan nog bij en m…

Everybody's getting married, I'm just getting drunk

He jessus, niet weer een. Dat was mijn reactie toen er deze week weer een vriendin belde om haar verloving mee te delen. Zei ik natuurlijk niet hardop. Ik draaide braaf mijn hysterische mee-kir bandje af. Speciaal opgenomen voor feesten, partijen en blijde mededelingen. Na het obligate ge-OMG! en een extra post op de budgetbegroting Huwelijken 2011 (daar gaat mijn vakantie) zocht ik wat rond op internet. Nadat ik hele huwelijks hater fora met gelijksgestemde digitale vrienden vond besefte ik dat ik niet alleen was. Een van mijn nieuwe vrienden kwam met de exacte verwoording van mijn mistroostig gevoel: "Everybody's getting married, I'm just getting drunk". Precies.
Het was nog maar twee jaar geleden dat mijn vriendinnen en ik al op maandagochtend de weekagenda circuleerden. Waar gaan we donderdagavond eten, vrijdagavond dansen, zaterdagavond drinken en zondagmiddag chillen? Samen op de hipste feestjes (althans dat dachten we) van de piste tot de Pacha, altijd aan het …

Botte boeren, huilende vrouwen

Boer zoekt vrouw. Antropologische studie van gesjeesde relatieplaneteers met plattelandsambities. Maar ook: afspiegeling van het gemiddelde advocatenkantoor. Tot die conclusie kwam ik maandagochtend op kantoor. Ik was verdiept in het “Boernaal” op de bzv website toen de vrede in mijn virtuele koeienstal ruw werd gestoord door de Reuzin. Zij is een van de partners van kantoor.

Wilma. Heb jij een kopie van die termsheet uit 2003? Uit project Dingetje. Moet ik nu hebben. Nu." (...) “Waar het is gefiled? Zeg, dat hoef ik toch niet zelf uit te zoeken? Ik zeg toch, een TERMSHEET. Uit 2003 ja. Ongelofelijk. Hoe moeilijk is dat?" De Reuzin zwaaide de deur dicht en ging weer achter haar stellage van boeken en ongelezen memo's zitten. Ze had een conference call met de wederpartij. Ze moest een deal draaien. Er was, kortom, geen tijd voor uitgebreide kletspraat met secretaresse Wilma.

De Reuzin, dat is dus bzv’s Annemarie. De struise mannen-vrouw, zonder praatjes. Annemarie wil gee…

Vrouw verliest boer: tien tips tegen ludduvuddu

Lieve Harry, Judith en Marita,

Jullie zijn publiekelijk gedumpt. En dat op de vooravond van Valentijnsdag. Nog niet koud het erf afgebonjourd, of jullie moeten al weer vragen beantwoorden online. America’s Next Tap Maddel is er niets bij. Harteloos! Emo tv op zijn best.

Maar, zeg niet dat jullie het niet een beetje zagen aankomen.
Marita, je deed nog zo je best met dat deuzige roze truitje. Maar Xenia warrior princess took control. Judith, je probeerde alles op alles te zetten in de geitenstal. Maar als je bij het hoofdstuk emotionele chantage bent beland, weet je zelf ook wel hoe laat het is.

Zoals zo vaak hebben de emo-agrariers het verloren van de ijskonijnen. We voorspelden het al eerder, met tranen kom je nergens. Ook niet op het erf.

Vandaag is het ook nog Valentijnsdag. Een extra cru moment voor degenen die kampen met liefdesverdriet. Zeker voor jullie gevoelsmensen. Daarom hebben we hier tien keer een hart onder de riem:

1. Face it: jullie zijn gewoon hot. Er hebben gisteren vijf…

Over vijf jaar....

De Zuidas wordt overspoeld door betekenisloze kreten en afgezaagde vragen. “Waar zie jij jezelf over vijf jaar?” is één van de routine vragen die mijn manager mij ieder jaar tijdens mijn jaarlijkse check up (a.k.a. het functioneringsgesprek) stelt.
Volgende week heb ik mijn functioneringsgesprek en ook dit jaar zal deze vraag aan de orde komen. Waar zie ik mijzelf over vijf jaar? Misschien als part-time werkende moeder? Nah. Niet ambitieus genoeg.
Of misschien als eigenaar van een hippe strandtent op Bali? Nah. Met zo'n antwoord ben je afgeschreven en kun je fluiten naar de promotie en de bijbehorende salarisverhoging.

De afgelopen vijf jaar heb ik deze vraag meerdere keren per jaar succesvol kunnen beantwoorden met een betekenisloze frase: ‘Ik wil mijzelf allereerst inhoudelijk verdiepen en over vijf jaar zie ik mijzelf in een leidinggevende positie’

Mijn manager knikte dan gerustgesteld. Pfff. Next question!

Misschien doe ik het dit jaar wel anders. Misschien kom ik dit jaar wel in …

Tsja...

En nog een in de categorie 'Wat klopt hier niet'.... Even klikken op het plaatje.

Een mond vol titulatuur

Ing, mr, drs B.G.H Boterannus RA, MA, CISA
Senior Corporate Internal Compliance Officer
Strategy & Research | Legal Counsel | Investment Advice

Okaaayyyee...
Sommige mensen denken indruk te kunnen maken met zoveel mogelijk titels op hun businesscard. Van hun middelbare school diploma tot aan hun diploma knutselen met watervaste verf of groene slip taikwando, alles staat geprint op de businesscard.

Dit geeft de Zuidasser een air van autoriteit. Niemand weet wat de afkortingen nu precies inhouden, maar het staat verdomde interessant. Heerlijk om je naam zo zwart op wit geprint te zien tussen al die belangrijke afkortingen in kapitalen. Helemaal als je ‘gewoon’ Jansen of Kampen heet. Dat straalt toch minder cachet uit, dan een dubbele achternaam. Daar verander je niks aan, maar je kan je gewone achternaam wel wegmoffelen tussen de vetgedrukte kapitalen.

De businesscard is de corporate groet op de Zuidas en is voor sommige mensen met een wazige functie een soort c.v. geworden. Altijd op zoe…

De Hipster

De hipster. Niet het lage broekje, maar de vervelende american apparel adepten, die op zaterdag de Coffee Company verstoppen met hun macbook en sojamelk.
Hipsters hebben een unieke stijl die ze samen delen. Strak broekje in pastelkleur en preppy shirtje voor de he-hipster. Een parka en Episode jurk voor de she-hipster. Vintage ironisch element toevoegen. Check. Retrobril zonder sterkte op de neus. Klaar is Kitty.

Hipster zijn doe je niet van 9 tot 5. Het is een way of life.
In een verwarrend jaar, lang geleden, heb ik een paar maanden met een hipster gedate. Toen zag ik: het is een full time baan om uniek te zijn. Je moet naar een obscure platenwinkel om je schimmige muzieksmaak te ontwikkelen. Karma chanten. Uren in de legerdesheilston grabbelen op zoek naar net dat t-shirt dat zo lelijk is dat het weer ironisch is. Naar het veganistisch eethuis. Aan de maatschappijkritische documentaire werken. Dat kost tijd.

Na een tijdje heb ik mijn hipster vaarwel gezegd. Ik moest weer door. Toen …

Occupational Hazards

“Good morning and thank you for flying KLM. We are now approaching Schiphol airport. Due to the good weather conditions, we are slightly ahead of schedule. The estimated arrival time is 8:15am.”

I instantly awake from my morning slumber. My heart fills with joy. Estimated arrival time 8:15am?! A quick calculation confirms my instant response. We are 15 minutes early! Fifteen minutes to get myself a magazine. Fifteen minutes to get myself a coffee. Fifteen minutes to catch up on social talk. Fifteen minutes to stock up on groceries. Or, fifteen minutes get the earlier fast track train – with a potential additional time gain as a result. Wow, that could add up to thirty whole minutes!

What my best friend experiences in the supermarket sales corners – feelings of joy and ecstasy - I experience when granted an additional time slot. It is strange how much pleasure I take from an unexpected time gain. Really, I do not think that a 30% reduction at Karen Millen would have the same effect. It …

Roddels van de dag

• Katy Perry vertelt over haar puyppyvet in Elle
• Jude Law en Sienna Miller nu echt uit elkaar. Nee echt.
• SATC-ster Cynthia Nixon (Miranda) krijgt baby
Tom’s Scientology kerk beschuldigd van mensenhandel
• Jersey Shore’s JWoww komt met boek
• Was Brit brit op dieet?

Op de bevallingsboerderij

Ik ben eind twintig en heb nog geen kinderen. Zelfs geen kloppende eierstokken. En na het zien van de film Genpin zijn die helemaal vakkundig in elkaar gestompt.

Het was weer Wayfarer’s spotten en hoedjes tellen op het IFR (de obligaat artsy afkorting voor het Rotterdam filmfestival). Het Zuidas gehalte was laag. Bezoekers bestonden grotendeels uit schimmige regisseurs en andere incrowd. Dat was misschien al een teken aan de wand. Volgens de IFR website was Genpin “een poëtische film voor vrouwen die kinderen willen, hebben of zouden willen hebben.”

Ik zou het anders willen formuleren.

Genpin houdt het midden tussen Het Kleine Huis op de Prairie en een Japanse horror. Een art house bewerking van het SBS programma de Bevalling. Ofwel, een zeer adequate vorm van anticonceptie. Maar wel een film naar de Nederlandse moedermaffia haar hart.

We keken mee over de schouder van dokter Yoshimura Tadashi (verschrompeld, jaren vijftig bril) in zijn bevallingsboerderij in de bossen. Die had de antro…

Paycheck? No thank you

The Zuidas thrives on fear. Fear of not meeting expectations. Fear of not keeping up. Fear of loss of income. Fear of financial obligations (sky-rocketing mortgage, anyone?).

This is what we concluded after some empirical ill-reasoned field studies during seasonal drinks. When asked about the motivation to continue their jobs after the fourth cocktail, nine out of ten Zuidassers would state an external reason rather than the most obvious 'Because I like it' explanation. “I am afraid that they will think I wasn't able to make it.” “I am afraid I won't be able to find a similar job that pays the rent."

We may have double-calculated input after the fourth Champagne. However, at the Zuidas, many an insecure overachiever is present. And, as we know, fear is a lousy advisor.

This is underlined by the incredible story we learned of the other week. Meet Miss Moneypenny. Fresh out of university, this young aspiring corporette was recently acquired by the most renowned law fi…

Zo Zuidas, zo bontjas

Want ja, het kan zomaar gebeuren dat je de comfortabele Zuidas inwisselt voor een Russisch berenvel. Niet vaak, maar het gebeurt wel.

En wat je daar, in het buitenland, dan doet? Volgens je baas vul jij met je expertise een essentieel kennis-gat op, op dat Moskouse kantoor. In werkelijkheid is er gewoon geen Rus met hersenen te vinden die niet allang heeft bedacht dat het buiten Rusland een stuk aangenamer is. En heeft het Moskouse kantoor dus een schrijnend gebrek aan mensen. En zo vertrek jij, onder het mom van internationale verbreding en het vergroten van je netwerk, met je expertise naar Rusland.

En wat blijkt? De glamour van het buitenland klinkt vooral erg leuk.. Want het blijft fijn om je bellende vrienden weg te drukken en er een sms achteraan te sturen in de trant van: ‘Kan even niet opnemen, voor werk in Moskou, bel later,’ of: ‘Heb jij die bontjas van je oma nog? Ik ga namelijk naar Rusland, schijnt daar erg in te zijn,’ of: ‘Nee, zondag lunch kan niet, dan neem ik het vlieg…

Wat klopt hier niet?

Daar sta je dan.

Top 10 apps

Het is misschien niet zo Zuidas, maar de Blackberry’s zijn door de Zoza’s ingeruild voor een I-phone. Ok. Een heeft een HTC, maar die is daar niet al te blij mee .
De Blackberry is voor zakelijk verkeer en bovendien minder cool. Zo hebben we ook een nette Dell laptop voor werk, maar uiteraard een Macbook voor thuis. Creative wannabe’s. En dat begint met de gadgets, weten wij. Het was even wennen, maar inmiddels staat de smartphone vol met handige apps. Welke? Hieronder onze top 10.


# Hipstamatic. Ideaal voor de wannabe creatives. Met Hipstamatic maak je de mooiste foto’s zonder de dure fotovakschoolcursus te hoeven volgen.

# Nieuws. Parool, Nu.nl, Volkskrant, NYT, FD, NRCNext, GeenStijl, HuffingtonPost. Snel op de hoogte van de headlines. Het FD heeft ook de e-paper. Aan de hand van de headlines kun je bepalen wel of niet de krant betaald te downloaden.

# De 3voor12luisterpaal App. Even weg van Marco, Xander en Guus. Tijd voor iets nieuws. Te vinden via deze App.

# Angry Birds. Een zeer v…

Ik en mijn BlackBerry

In 2007 kreeg ik van kantoor mijn eerste BlackBerry. Een donkergrijs bedieningspaneel, ongeveer zo groot als een Ipad. Zonder BBM, maar met een enorme standaard waarin hij overdag op mijn bureau gezellig lag op te laden.

In het begin voelde ik me heel speciaal met mijn Blackberry. In de supermarkt, in de kroeg, bij mijn ouders aan tafel, zodra het rode lampje brandde was het mailcheckie tijd. Iedereen knikte begripvol. Ja tuurlijk, nee check gewoon. Is dat een BlackBerry? Wow. En dan kan je dus overal internetten? Tjee. Betaalt je kantoor dat? Wat relaxt. Mag ik dan ook even mijn hotmail checken?


Back in 2007 was een BlackBerry een goede secundaire arbeidsvoorwaarde, voor de happy few.
Na een jaar was ik al wat minder happy met mijn digitale vriend. Mijn BlackBerry was niet zomaar een kek accesoire dat mijn kantoor als aardigheidje had geschonken. Ik lag aan de lijn. Nagelbijtend keek ik vanuit mijn ooghoek naar het oplichtende lampje. Is dat rood? Of is dat het gele - ik ben leeg- lic…

De W.C. viezerik

Even een momentje aandacht voor een van onze lievelingsonderwerpen: poepen op kantoor. Wie kent hem niet, de mysterieuze w.c.terrorist die de kantoor w.c. achterlaat als Sjakie's chocoladefabriek.
Bij ons op kantoor wordt in zo'n geval een brainstorm georganiseerd met HR en Facilities. Uitkomst is meestal een briefje dat op de w.c. deur wordt geplakt met "Wilt u na w.c. bezoek de w.c. doortrekken? Dank u vriendelijk."

In New York doen ze niet aan polderen. Daar wordt meteen de oorlog verklaard aan viezeriken. Hatsee. Onze vriendelijke vrienden van Business Insider posten een briefje dat op alle deuren van een afdeling bij een unnamed investment bank in New York zou zijn geplakt.

'TO THE INCONSIDERATE A-HOLE WHO PERSISTS IN PLUGGING UP ONE OR MORE TOILETS EACH DAY, WE OFFER SOME SUGGESTIONS:

KILL ALL THE GERMS WITH LYSOL AND USE A SINGLE SEAT COVER

CRAP AT HOME AND SPARE US THE MESS

CRAP ON OTHER FLOORS AND SPREAD THE PAIN - PISS OFF THE ENTIRE FIRM, WHY DON'T YO…

Als je haar maar goed zit

Vorige week stonden we op het punt door te breken als B starlets. Althans, ik zou optreden als onze woordvoerster in De Wereld Draait Door. Ik was getraind om te praten in soundbites van vijf milliseconden. In het de draad weer oppakken na de vijfde onderbreking op rij. Ik was, heel Zuidas, volledig voorbereid.

Ik zag mezelf al à la Patty B. een up close and personal geven over verschraalde kroketten tijdens de jurisprudentielunch en partners met een `ik was vroeger nerd complex.´ En zo nog wat andere misère op kantoor. Afgetopt met een sausje maatschappelijke betrokkenheid en een korte uiteenzetting over de diepere motieven achter ons werknemersrevolutiemanifest. In de woorden van Jort: Bevrijd de kantoorslaaf! Exit kantoorleven. Enter stardom.

Een gesponsorde garderobe en gratis knipbeurten. We werden rolmodel, stijlicoon en congres goeroe ineen. We gingen workshops organiseren, presentaties geven, work life balance arrangementen op Ibiza verkopen en een online media groep starten. …

Partnersalarissen - it's just complicated

Even een leuke schnabbel tussendoor. De vrouwelijke Goldman Sachs partner Abby Jose geeft in New York Times uitleg over de torenhoge salarissen van de jongens aan de top: "it's very difficult to know how to properly benchmark the compensation". Goed verhaal!

En de HR mevrouw zegt ook nog iets over het glazen plafond. What has changed over the years? "We can be more feminine, we can be more ourselves". Nou dat hopen wij ook. Alleen werkt deze dame wel bij HR.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!