Doorgaan naar hoofdcontent

Als je haar maar goed zit

Vorige week stonden we op het punt door te breken als B starlets. Althans, ik zou optreden als onze woordvoerster in De Wereld Draait Door. Ik was getraind om te praten in soundbites van vijf milliseconden. In het de draad weer oppakken na de vijfde onderbreking op rij. Ik was, heel Zuidas, volledig voorbereid.

Ik zag mezelf al à la Patty B. een up close and personal geven over verschraalde kroketten tijdens de jurisprudentielunch en partners met een `ik was vroeger nerd complex.´ En zo nog wat andere misère op kantoor. Afgetopt met een sausje maatschappelijke betrokkenheid en een korte uiteenzetting over de diepere motieven achter ons werknemersrevolutiemanifest. In de woorden van Jort: Bevrijd de kantoorslaaf! Exit kantoorleven. Enter stardom.

Een gesponsorde garderobe en gratis knipbeurten. We werden rolmodel, stijlicoon en congres goeroe ineen. We gingen workshops organiseren, presentaties geven, work life balance arrangementen op Ibiza verkopen en een online media groep starten. En wereldvrede brengen. Dat alles binnen een jaar.
Kappert Bert van Toni&Guy leek onder de indruk. Ik had hem net fluisterend “doe maar veel pfffffffff, het is voor tv” toevertrouwd, toen ik door de hoofdredactie werd afgebeld. Enter de wiskundemeisjes en de belspeljongen. Het was niet persoonlijk. Maar de onderwerpen moesten wel toegankelijk blijven. Dat begreep ik toch wel? Die beljongen kon ook niet op een andere dag. En die wiskundemeisjes hadden ook al een blog. Het was gewoon een kwestie van de poppetjes en de plaatsen.

Ik voelde me wat machteloos. Ik vroeg me af hoe ik aan kapper Bert ging uitleggen dat de zes borstels aan weerszijden van mijn hoofd nu als overhead moesten worden gekwalificeerd. Het deed me denken aan een nachtje doorwerken aan een deal, waarvan men veiligheidshalve niet had gemeld dat die niet doorging . En waar ik die avond wel een afspraak voor had afgezegd. Of het werken aan een duimendik rapport, wat vervolgens een week als onderzetter fungeert. Het besef dat je de rol vervult van press papier. Niemand was geïnteresseerd in onze diepere motieven! Ik voelde me een beetje gebruikt. Van totaal inwisselbare kantoorslaaf naar totaal inwisselbaar nieuwsitem.

Wij hebben weer wat geleerd. Valse verwachtingen worden gewekt, maar luchtkastelen bouw je zelf. De wereld, is een kwestie van de poppetjes en de plaatsen. Exit stardom. Enter kantoorleven.
Met een hoofd vol weelderige krullen.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …