ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 1 februari 2011

Als je haar maar goed zit

Vorige week stonden we op het punt door te breken als B starlets. Althans, ik zou optreden als onze woordvoerster in De Wereld Draait Door. Ik was getraind om te praten in soundbites van vijf milliseconden. In het de draad weer oppakken na de vijfde onderbreking op rij. Ik was, heel Zuidas, volledig voorbereid.

Ik zag mezelf al à la Patty B. een up close and personal geven over verschraalde kroketten tijdens de jurisprudentielunch en partners met een `ik was vroeger nerd complex.´ En zo nog wat andere misère op kantoor. Afgetopt met een sausje maatschappelijke betrokkenheid en een korte uiteenzetting over de diepere motieven achter ons werknemersrevolutiemanifest. In de woorden van Jort: Bevrijd de kantoorslaaf! Exit kantoorleven. Enter stardom.

Een gesponsorde garderobe en gratis knipbeurten. We werden rolmodel, stijlicoon en congres goeroe ineen. We gingen workshops organiseren, presentaties geven, work life balance arrangementen op Ibiza verkopen en een online media groep starten. En wereldvrede brengen. Dat alles binnen een jaar.
Kappert Bert van Toni&Guy leek onder de indruk. Ik had hem net fluisterend “doe maar veel pfffffffff, het is voor tv” toevertrouwd, toen ik door de hoofdredactie werd afgebeld. Enter de wiskundemeisjes en de belspeljongen. Het was niet persoonlijk. Maar de onderwerpen moesten wel toegankelijk blijven. Dat begreep ik toch wel? Die beljongen kon ook niet op een andere dag. En die wiskundemeisjes hadden ook al een blog. Het was gewoon een kwestie van de poppetjes en de plaatsen.

Ik voelde me wat machteloos. Ik vroeg me af hoe ik aan kapper Bert ging uitleggen dat de zes borstels aan weerszijden van mijn hoofd nu als overhead moesten worden gekwalificeerd. Het deed me denken aan een nachtje doorwerken aan een deal, waarvan men veiligheidshalve niet had gemeld dat die niet doorging . En waar ik die avond wel een afspraak voor had afgezegd. Of het werken aan een duimendik rapport, wat vervolgens een week als onderzetter fungeert. Het besef dat je de rol vervult van press papier. Niemand was geïnteresseerd in onze diepere motieven! Ik voelde me een beetje gebruikt. Van totaal inwisselbare kantoorslaaf naar totaal inwisselbaar nieuwsitem.

Wij hebben weer wat geleerd. Valse verwachtingen worden gewekt, maar luchtkastelen bouw je zelf. De wereld, is een kwestie van de poppetjes en de plaatsen. Exit stardom. Enter kantoorleven.
Met een hoofd vol weelderige krullen.
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen