ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 15 februari 2011

Botte boeren, huilende vrouwen

Boer zoekt vrouw. Antropologische studie van gesjeesde relatieplaneteers met plattelandsambities. Maar ook: afspiegeling van het gemiddelde advocatenkantoor. Tot die conclusie kwam ik maandagochtend op kantoor. Ik was verdiept in het “Boernaal” op de bzv website toen de vrede in mijn virtuele koeienstal ruw werd gestoord door de Reuzin. Zij is een van de partners van kantoor.

Wilma. Heb jij een kopie van die termsheet uit 2003? Uit project Dingetje. Moet ik nu hebben. Nu." (...) “Waar het is gefiled? Zeg, dat hoef ik toch niet zelf uit te zoeken? Ik zeg toch, een TERMSHEET. Uit 2003 ja. Ongelofelijk. Hoe moeilijk is dat?" De Reuzin zwaaide de deur dicht en ging weer achter haar stellage van boeken en ongelezen memo's zitten. Ze had een conference call met de wederpartij. Ze moest een deal draaien. Er was, kortom, geen tijd voor uitgebreide kletspraat met secretaresse Wilma.

De Reuzin, dat is dus bzv’s Annemarie. De struise mannen-vrouw, zonder praatjes. Annemarie wil geen man, maar een werknemer die ’s ochtends vast even de melkbussen het erf oprolt. Elk gesprek met Annemarie gaat in de richting: what’s in it for Annemarie? Net als bij de Reuzin. Het is niet persoonlijk. Ook de man van Reuzin wordt behandeld als onwillige werknemer. Dat heb ik gezien toen hij haar 's avonds eens ophaalde van kantoor en ik hem in de garderobe zag rondscharrelen in reactie op het commando "Jas. Lang."

Annemarie en de Reuzin zijn leiders van de school 'om een topvrouw te worden moet je eerst een topman zijn'. En die topman hoeft ook niet alles in een mooie roze strik te verpakken.

Terug naar maandagochtend. Helaas voor de Reuzin ging Wilma niet meteen ijverig met haar opdracht aan de slag. Er werd geen zoekvenster geopend met "Termsheet, 2003" om tussen de honderden andere termsheets te kunnen bepalen welke nu was bedoeld met "Project Dingetje. Val me niet lastig". In plaats daarvan liep Wilma naar haar plek en begon ze sip te kijken. Af zuchtte ze. Zo diep dat het leek alsof ze op ging stijgen. Uiteindelijk gaf een van de andere secretaresses gehoor aan dit sos-secretaresses in nood-signaal. Samen liepen ze naar de w.c., waar Wilma jammerde dat de Reuzin nu echt te ver was gegaan. Dat zegt ze nou nooit tegen de Reuzin. Daarna ging ze, zoals vaker, met betraande ogen achter haar bureau zitten. Een tweede lampje ging branden. Wilma, dat is bzv’s Marita, een zweverig zelfbenoemd gevoelsmens, die bij elke teleurstelling op liefdespad de tranen voelt opkomen: ”Zo voel ik dat.

De Reuzin en Wilma zijn geen combinatie. En ook al heeft de Reuzin op zijn minst een middagje Doeltreffend Communiceren nodig, zolang er deals worden gedraaid is het een kniesoor die daarover begint. Dat heeft Wilma inmiddels ook begrepen. Op de plek van Wilma zit nu (in de woorden van de Reuzin) een wat steviger exemplaar. Ook Marita is sinds zondag vrouwzoektboer-af.

Met tranen red je het nergens. Niet in de koeienstal, en zeker niet op de Zuidas.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen