Doorgaan naar hoofdcontent

Botte boeren, huilende vrouwen

Boer zoekt vrouw. Antropologische studie van gesjeesde relatieplaneteers met plattelandsambities. Maar ook: afspiegeling van het gemiddelde advocatenkantoor. Tot die conclusie kwam ik maandagochtend op kantoor. Ik was verdiept in het “Boernaal” op de bzv website toen de vrede in mijn virtuele koeienstal ruw werd gestoord door de Reuzin. Zij is een van de partners van kantoor.

Wilma. Heb jij een kopie van die termsheet uit 2003? Uit project Dingetje. Moet ik nu hebben. Nu." (...) “Waar het is gefiled? Zeg, dat hoef ik toch niet zelf uit te zoeken? Ik zeg toch, een TERMSHEET. Uit 2003 ja. Ongelofelijk. Hoe moeilijk is dat?" De Reuzin zwaaide de deur dicht en ging weer achter haar stellage van boeken en ongelezen memo's zitten. Ze had een conference call met de wederpartij. Ze moest een deal draaien. Er was, kortom, geen tijd voor uitgebreide kletspraat met secretaresse Wilma.

De Reuzin, dat is dus bzv’s Annemarie. De struise mannen-vrouw, zonder praatjes. Annemarie wil geen man, maar een werknemer die ’s ochtends vast even de melkbussen het erf oprolt. Elk gesprek met Annemarie gaat in de richting: what’s in it for Annemarie? Net als bij de Reuzin. Het is niet persoonlijk. Ook de man van Reuzin wordt behandeld als onwillige werknemer. Dat heb ik gezien toen hij haar 's avonds eens ophaalde van kantoor en ik hem in de garderobe zag rondscharrelen in reactie op het commando "Jas. Lang."

Annemarie en de Reuzin zijn leiders van de school 'om een topvrouw te worden moet je eerst een topman zijn'. En die topman hoeft ook niet alles in een mooie roze strik te verpakken.

Terug naar maandagochtend. Helaas voor de Reuzin ging Wilma niet meteen ijverig met haar opdracht aan de slag. Er werd geen zoekvenster geopend met "Termsheet, 2003" om tussen de honderden andere termsheets te kunnen bepalen welke nu was bedoeld met "Project Dingetje. Val me niet lastig". In plaats daarvan liep Wilma naar haar plek en begon ze sip te kijken. Af zuchtte ze. Zo diep dat het leek alsof ze op ging stijgen. Uiteindelijk gaf een van de andere secretaresses gehoor aan dit sos-secretaresses in nood-signaal. Samen liepen ze naar de w.c., waar Wilma jammerde dat de Reuzin nu echt te ver was gegaan. Dat zegt ze nou nooit tegen de Reuzin. Daarna ging ze, zoals vaker, met betraande ogen achter haar bureau zitten. Een tweede lampje ging branden. Wilma, dat is bzv’s Marita, een zweverig zelfbenoemd gevoelsmens, die bij elke teleurstelling op liefdespad de tranen voelt opkomen: ”Zo voel ik dat.

De Reuzin en Wilma zijn geen combinatie. En ook al heeft de Reuzin op zijn minst een middagje Doeltreffend Communiceren nodig, zolang er deals worden gedraaid is het een kniesoor die daarover begint. Dat heeft Wilma inmiddels ook begrepen. Op de plek van Wilma zit nu (in de woorden van de Reuzin) een wat steviger exemplaar. Ook Marita is sinds zondag vrouwzoektboer-af.

Met tranen red je het nergens. Niet in de koeienstal, en zeker niet op de Zuidas.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …