ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 21 februari 2011

Even opblazen op de piste


Het is rustig op kantoor deze week. De halve maatschap is vertrokken richting Morgins, Morzine of ander mondain ski oord met eigen gebroed. Het betekent een halve stilte voor de storm. Want als de partners klaar zijn met het simultaan dirigeren van de sectie richting closing en Jan Keesje richting driesterrenklas, komen ze weer terug.

En dan zijn ze klaar voor het betere werk.

Volgende week staat namelijk ons sectie ski-uitje gepland. Die benaming doet wat vreemd aan. Middelbare mannen in de poephouding zijn natuurlijk alles behalve sexy. Zeker in een skipak. Maar door die gewatteerde luierkonten moet ik heenkijken. Boem, rechtstreeks richting glazen plafond. Het sectie ski-uitje is namelijk verplichte kost voor iedereen die iets van een carrière wil behouden op de Zuidas. Het gaat dus ook helemaal niet om een uitje. Het sectie ski uitje is keihard werken.

Het is namelijk lastig je op de juiste wijze te positioneren tijdens de ski trip. Door het vierentwintig uur samenzijn is het zaak je corporate imago ineens acht uur langer te cultiveren per dag. Met een beetje gezonde prestatiedruk moet ik als Zuidasser om kunnen gaan. Ik ben helaas te oud om een beroep te kunnen doen op verkleumde handen of een natte skibroek. Dus volg ik de snelle jongens straks gedwongen off piste. Maar het is ook niet de bedoeling dat ik de oudere heren in verlegenheid breng met 360’s in de poedersneeuw. Zij moeten ook voldoende ruimte hebben voor het pistebreed etaleren van hun mad skills. Dus slaak ik af en toe ook een bewonderend gilletje als ik hen moeiteloos e-mailen zie combineren met scheefhangen in de lift. Of de sectiemastodont in sneeuwpflug naar beneden komt.

Waar ik persoonlijk nog het meest tegenop zie is de vlucht. Twee jaar geleden heb ik bij hevige turbulentie tijdens de landing de schouder van mijn sectiegenoot volgesnotterd uit angst. Niet in control. Niet zo Zuidas. Hetzelfde zou me zo weer kunnen gebeuren bij teveel wind tegen de gondel, of het op en neer deinen van de platforms halverwege de lift. Ik hoop dus stiekem dat de skiliftterroristen uit Kabardie-Balkardie volgende week ook even komen opblazen op de piste. Of op aanhoudende dooi.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen