Doorgaan naar hoofdcontent

Ik en mijn BlackBerry


In 2007 kreeg ik van kantoor mijn eerste BlackBerry. Een donkergrijs bedieningspaneel, ongeveer zo groot als een Ipad. Zonder BBM, maar met een enorme standaard waarin hij overdag op mijn bureau gezellig lag op te laden.

In het begin voelde ik me heel speciaal met mijn Blackberry. In de supermarkt, in de kroeg, bij mijn ouders aan tafel, zodra het rode lampje brandde was het mailcheckie tijd. Iedereen knikte begripvol. Ja tuurlijk, nee check gewoon. Is dat een BlackBerry? Wow. En dan kan je dus overal internetten? Tjee. Betaalt je kantoor dat? Wat relaxt. Mag ik dan ook even mijn hotmail checken?


Back in 2007 was een BlackBerry een goede secundaire arbeidsvoorwaarde, voor de happy few.
Na een jaar was ik al wat minder happy met mijn digitale vriend. Mijn BlackBerry was niet zomaar een kek accesoire dat mijn kantoor als aardigheidje had geschonken. Ik lag aan de lijn. Nagelbijtend keek ik vanuit mijn ooghoek naar het oplichtende lampje. Is dat rood? Of is dat het gele - ik ben leeg- lichtje? Mijn vriend had een enorme hekel aan "het Ruimteschip" dat in het donker op mijn nachtkastje signalen knipperde en dat zijn vriendin in een nerveuze zombie had veranderd.

BlackBerry werd CrackBerry, ik had geen oog meer voor mijn omgeving. Omdat ook mijn allerliefste vrienden dreigden op te stappen als ik het apparaat niet in mijn tas zou laten, kickte ik af. Inmiddels ben in de fase dat ik het rode lampje net zo lang kan laten knipperen tot ie er mee ophoudt (dat gebeurt namelijk na een paar minuten). Dat ik meer Ping met mijn vriendinnen dan mails van kantoor check. Van eerste liefde, naar stomme ex en nu weer terug samen.

I heart My BlackBerry!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!