Doorgaan naar hoofdcontent

Lunchpraat: de provinciale stemwijzer

Ok, maandag was de laatste dag waarop je nog kon wegkomen met boernaalnieuws en oscarpraat tijdens de lunch. Woensdag staan de Provinciale Staten verkiezingen voor de deur. Vanaf vandaag kan de ‘kweenie’ echt niet meer. We moeten over van Colin Firth naar Job Cohen. Hieronder een klein resumé voor de efficiënte lunchinlezer. Scrollen maar.

Stemwijzer
Helaas biedt stemwijzer.nl geen uitkomst. In de eerste plaats omdat die niet voor de provincie Noord-Holland bestaat(?) en in de tweede plaats omdat concurrent kieskompas.nl alleen ingaat op provinciale dilemma’s. Zoals de vraag of lastige ganzen mogen worden doodgeschoten en of de kernreactor bij Petten moet worden vervangen. Deze dilemma’s, hoe relevant ook, roepen bij mij nieuwe vragen op. Zoals: wat voor ganzen en wat voor overlast? Waar ligt Petten eigenlijk? Kortom, thema’s waar niet iedere Amsterdammer vanzelfsprekend warm voor draait. Tot slot is kieskompas niet betrouwbaar. Mijn idealen zouden het dichtst bij de 50 plus partij liggen en het verst zijn verwijderd van de PVV. Ik verzeker jullie, een onwaarschijnlijke doch geruststellende uitkomst.

Landsbelang?
Maar de Provinciale Staten verkiezingen gaan niet alleen over lokale dilemma's volgens het kabinet. De Provinciale Staten kiezen strakse de Eeerste Kamer. Als de oppositie een meerderheid krijgt in de Eerste Kamer, krijgt het kabinet er geen wetsvoorstel meer doorheen, zo luidt Rutte’s stokpaardje. Dat valt natuurlijk te bezien. In de eerste plaats zijn er beslissingen waarin de Eerste Kamer geen inspraak heeft, zoals de aanschaf van een tweede JSF. In de tweede plaats hoeft een wetsvoorstel in strijd met het gedachtegoed van de oppositie niet altijd te leiden tot afwijzing door de Eerste Kamer. Dat kan net zo goed resulteren in een compromis, we zijn nog altijd een polderland.

Onderwijs en zorg
Of je de slagvaardigheid van het kabinet wel of niet moet meewegen hangt met name af van je opvattingen over de twee hete hangijzers waarvoor wel medewerking vanuit de Eerste Kamer nodig is: onderwijs en zorg. In de zorg wil het kabinet meer marktwerking en een persoonsgebonden budget voor ouderen. Volgens de oppositie moet “een oudere niet eerst in een boekje gaan opzoeken waar de goedkoopste zorg is te krijgen als ie onderaan de trap ligt met een gebroken heup” (Emile Roemer).

Op het gebied van onderwijs wil het kabinet een tweede master tien keer duurder maken en langstuderen verbieden. ‘Moeilijke jongeren’ moeten uit het regulier onderwijs. De oppositie wil de basisbeurs schrappen maar langer studeren niet duurder make en evenmin bezuinigen op onderwijs. Pechtold veroverde met zijn ‘Ich bin ein langstudeerder’ de harten van de studenten op het Malieveld.

Hypotheekrente?
Ik hoor jullie denken. Studie? Al klaar. Ouderenzorg? Ver van mijn bed. What about de hypotheekrente?!!!! Want ja, dat willen wij Zuidassers vooraleerst weten. De hypotheekrente is gewoon onderdeel van het regeerakkoord en blijft voorlopig veilig, zolang het kabinet niet valt. Conclusie? Tenzij je ganzen houdt of in Petten woont, is het nog steeds geen evidente keuze, maar nu heb je in ieder geval twee leuke quotes voor de lunch. Smavo!

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …