Doorgaan naar hoofdcontent

Occupational Hazards

“Good morning and thank you for flying KLM. We are now approaching Schiphol airport. Due to the good weather conditions, we are slightly ahead of schedule. The estimated arrival time is 8:15am.”

I instantly awake from my morning slumber. My heart fills with joy. Estimated arrival time 8:15am?! A quick calculation confirms my instant response. We are 15 minutes early! Fifteen minutes to get myself a magazine. Fifteen minutes to get myself a coffee. Fifteen minutes to catch up on social talk. Fifteen minutes to stock up on groceries. Or, fifteen minutes get the earlier fast track train – with a potential additional time gain as a result. Wow, that could add up to thirty whole minutes!

What my best friend experiences in the supermarket sales corners – feelings of joy and ecstasy - I experience when granted an additional time slot. It is strange how much pleasure I take from an unexpected time gain. Really, I do not think that a 30% reduction at Karen Millen would have the same effect. It is not that my job is so dreadful or that I am a complete burnout (although I might have been too busy to properly reflect on both subjects), it’s just that I have a compulsive disorder that causes me to distribute my valuable time efficiently. Obsessively. Immediately. Nothing can go to waste. Must. Be. Efficient. Being a corporate lawyer, I believe it comes with the job.

My mind maps the day out in time slots of six minutes. Shower. Two slots. Bleep bleep. Make up. One slot. Bleep. Morning coffee and Internet tour du jour. Six whole slots. Bleeperdebleeperdeebleep. It just doesn’t stop at the required six billable hours. It includes all 24 hours of the day, seven days a week. When granted extra time, it feels like my budget has been raised all of a sudden.

This morning I experienced the same rush as my friend during sales. I lost control. I ended up missing my train whilst spilling coffee on my skirt on the way back from the airport supermarket where I forgot half of my groceries. I was late for work.

Extra money can be stored away safely, but extra minutes have to be spent immediately. Mo’ minutes, mo’ problems.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …