ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 11 februari 2011

Over vijf jaar....

De Zuidas wordt overspoeld door betekenisloze kreten en afgezaagde vragen. “Waar zie jij jezelf over vijf jaar?” is één van de routine vragen die mijn manager mij ieder jaar tijdens mijn jaarlijkse check up (a.k.a. het functioneringsgesprek) stelt.
Volgende week heb ik mijn functioneringsgesprek en ook dit jaar zal deze vraag aan de orde komen. Waar zie ik mijzelf over vijf jaar? Misschien als part-time werkende moeder? Nah. Niet ambitieus genoeg.
Of misschien als eigenaar van een hippe strandtent op Bali? Nah. Met zo'n antwoord ben je afgeschreven en kun je fluiten naar de promotie en de bijbehorende salarisverhoging.

De afgelopen vijf jaar heb ik deze vraag meerdere keren per jaar succesvol kunnen beantwoorden met een betekenisloze frase: ‘Ik wil mijzelf allereerst inhoudelijk verdiepen en over vijf jaar zie ik mijzelf in een leidinggevende positie’

Mijn manager knikte dan gerustgesteld. Pfff. Next question!

Misschien doe ik het dit jaar wel anders. Misschien kom ik dit jaar wel in opstand.

. Zou de vraag immers niet moeten zijn: Waar word jij nu gelukkig van? Niet waar zie je jezelf over 5 jaar? We zijn ons hele leven bezig met ‘de toekomst’ en -I don’t want to get Eckhart Tolle on you now- te weinig met het heden.
Op de lagere school doen we ons best omdat we een hoge score voor de cito-toets willen halen zodat we HAVO/VWO advies krijgen. Op de middelbare school doen we ons best, omdat we willen studeren. Tijdens onze studie doen we ons best, omdat we een goede baan willen. Eentje op de Zuidas, met goede arbeidsvoorwaarden en een fijn loon. Dus zitten we van jongs af aan in een denderende trein richting Zuidas. De trein zit vol met medepassagiers die het heel normaal vinden om in de trein te zitten. De medepassagiers hebben haast en kunnen niet wachten tot ze er zijn. Iedereen weet het zeker: Op de Zuidas is het goed toeven, dus we kunnen maar beter niet eerder uitstappen. Eenmaal op de Zuidas stappen we uit en kijken om ons heen. Eindelijk tijd om na te denken. Is dit het nu? En willen we de komende vijf jaar nog wel in de trein blijven zitten? Nou, dat weet ik eigenlijk niet.
Dus als mijn manager aan mij vraagt. Waar zie jij jezelf over vijf jaar? Dan moet ik hem het antwoord schuldig blijven. Ik heb namelijk geen idee. Mag dat? Kan dat? Kun je gewoon even niet weten wat je wilt? Is dat niet menselijk? Moet ik nu echt met een antwoord komen op deze ontzettend afgezaagde, totaal inspiratieloze vraag? Nou, vergeet het maar. Ik weiger.
Dit jaar kom ik in opstand. Dit jaar trek ik aan de noodrem en zal ik de trein met piepende wielen tot stilstand dwingen.
In gedachten dan.
In realiteit heb ik al een nieuwe betekenisloze frase verzonnen om mijn functioneringsgesprek ongeschonden door te komen.
‘Ik vind het belangrijk om mij breed te ontwikkelen, zodat ik over vijf jaar voldoende toegevoegde waarde kan leveren’
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen