Doorgaan naar hoofdcontent

Thank God It's Friday

08:30h: “Vanmiddag borrel jongens! Ja. Nu al zin in een biertje. Ik stuur alvast een mail uit. Wordt het Dicky’s of Blauwe Engel?”
16:00h: “Kan het al? Een biertje gaat er al wel in! Nee? Nog een uurtje wachten dan maar?”
16:45h: “Ok. We hebben toch geen prikklok. We kunnen best iets eerder weg.”
17:15h: “Nu is het mooi geweest. Op naar de Blauwe Engel! Hoezo iets afmaken? De rest is al onderweg. Niet de brave hendrik uit gaan hangen en lang op kantoor blijven zitten. Het is verdomme vrijdag.”

Bij ons op kantoor staat de hele vrijdag in het teken van de vrijmibo. De vrijmibo begint al in de ochtend, zonder borrel, maar wel met het bijbehorende gelul. Zet zich voort in de Blauwe Engel en na twaalven ergens aan een bar in de Pijp. En eindigt in de Bastille of de Mazzeltov.

Hoe later het wordt hoe kleiner de groep die zich al lallend per taxi door Amsterdam begeeft van kroeg naar kroeg. Het begint netjes aan een van de statafels in de Blauwe Engel op de Zuidas. Iederen is er dan nog bij en met een beetje pech sta je naast je manager die het perse over project X moet hebben of die ene collega, die niet uitgepraat raakt over zijn twee kinderen. Maar dat kan de pret niet drukken. De collega met de kinderen moet op tijd weg om zijn kinderen in bed te leggen en de manager wordt óf snel dronken (leeftijd en langdurig alcoholgebruik hakken in op de lever) óf gaat naar huis. Uiteindelijk blijft alleen de harde kern nog over. De harde kern begeeft zich van Casa Blanca, naar De Mazzeltov tot we niet meer op onze benen kunnen staan.

De vrijdagen zijn over het algemeen een feest. Want het is weekend.

Tenzij je, net als ik, weet dat je zowel zaterdag als zondag nog op kantoor moet doorbrengen. Dan probeer je op vrijdag zoveel mogelijk af te ronden, zodat je in ieder geval de zondagmiddag nog even hebt. En dan zit je net als nu tot 20:30h op kantoor. Is iedereen weg. En typ je een blogpost in plaats van je memo.

Ach ja. De zaterdagavond schijnt ook erg leuk te zijn.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …