Doorgaan naar hoofdcontent

Toch is het vreemd


Je gaat 3 uur in een vliegtuig zitten, stapt vervolgens uit in een land waar je de taal niet spreekt. Neemt een taxi naar je lokale kantoor. En wat blijkt? Iedereen zit daar precies hetzelfde te doen als jij in Nederland ook doet. Dezelfde presentaties worden in elkaar geknutseld. Dezelfde discussies in team meetings. Zelfde lastige klanten, die niet met data over de brug komen. Zelfde flauwe grappen over slechte koffie en lange dagen…

En tegelijkertijd is alles anders. Waar ik in Nederland als consultant regelmatig op de vingers wordt getikt als ik een taxi neem (“Zo, zo. Toe maar. Mevrouw is met de taxi? En wie betaalt dat allemaal?”), de partners hun Porsche bij de klant om de hoek parkeren en ik prima wegkom met een Zara pak en ballerina’s. Vraagt iedereen zich hier af waarom je niet met de limo gekomen bent, een Hummer gekocht hebt of een maatpak aan hebt, want ‘je wordt toch fatsoenlijk betaald?’.

En als je fatsoenlijk betaald wordt, dan laat je dat zien. Niet alleen met je auto, maar ook met je kleren. En nu wil het dat ik – oh horror – een rugzak heb meegenomen. Een behoorlijk grote rugzak zelfs. Zo’n comfortabele, waar naast je computer ook de halve inhoud van je kast inpast. En de belangrijke items uit de badkamer. En wat ‘safety snickers’ voor onderweg. Zodat je op alle noodgevallen bent voorbereid. Nu kan die rugzak in Nederland natuurlijk eigenlijk al niet, maar in Rusland is dit echt een ware crime. Tel daar bij op dat ik ook maar één paar hakken mee heb en een gewatteerde jas en je hebt voor de meest Moskoviten afgedaan. Het is maar goed dat ze me niet gezien hebben toen ik op mijn platte schoenen, met rugzak op de rug, zwetend in mijn jas mijn koffer door de sneeuw van de metro naar het hotel sleepte.

Dus, checklist voor de volgende keer. Kennis en computer uit Nederland: check. Leren Fendi bag om de arm: check. Koffer vol met naaldhakken en mooie pakken: check. Nummer van de limo service: check. Bontjas en muts: aan te schaffen in Rusland. Alleen dat tochtje van de metro naar het hotel, dat loop ik gewoon weer lekker zelf. Ik blijf wel Nederlands natuurlijk.

Reacties

Anoniem zei…
Ooit eens van een Russische tolk gehoord dat Russische vrouwen overal en altijd de beste in willen zijn. Dus ook in uiterlijk voorkomen. Dit houdt niet op in Moskou, maar gaat door in St Petersburg tot aan de poolcirkel.

Good luck
Sofie zei…
Lijkt me dat de huidige outfit echt niet kan, dus NU effe shoppen en op rekening van de klant, gooi het maar op dat je bagage niet is aangekomen!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …