Doorgaan naar hoofdcontent

Zoals dat wel vaker met opstootjes gaat

Grappig, hoe dat in Egypte gaat. Onderdrukt volk komt in opstand tegen autoritaire oude baas. Er wordt gehuild, met stokbroden gezwaaid en natuurlijk veel online geklaagd. Facebook wordt verboden. Twitter draait overuren. En de mensen schreeuwen moord en brand. Op naar een revolutie!

Tegenwoordig is het goed zoeken naar de laatste relschopper die van het Tahrir plein moet worden geschraapt. Kan ook een verstijfde zwerver zijn of reli fanaat. Maar goed, een oude zeur die daarover struikelt. De auto´s rijden er weer gewoon omheen. Mubarak is verdwenen, maar het leger blijft aan. En daarmee is de rust wedergekeerd op het Tahrir plein.

Ook op de Zuidas is het effect van een opstootje dikwijls twijfelachtig. Afgelopen week ontstond er een kleine rel rond een afdelingsuitje bij ons op kantoor. Er was een offsite gepland en iedereen moest mee. Iedereen droeg namelijk in gelijke mate bij aan de droomcultuur die ons tot marktleider had gemaakt, vertelde HR. Iedereen woog even zwaar in de reconomie van ruzies en overnames bij ons op kantoor. Dus iedereen ging gewoon mee. En daarmee bedoelde HR dan ook iedereen. Geen flauwe grapjes over deadlines, deals, of andere onverantwoorde smoesjes.
Ik vermoed dat daar door de maatschap een flinke boete op was gezet, want zelfs de partners haastten zich om op tijd met de bus richting jeu de boule baan te kunnen gaan. Iedereen. Ging. Mee!

Maar niet mijn secretaresse Miranda. Een half jaar was ze bezig geweest met de organisatie. Maar als iedereen aan de bovenkant mee ging, moest er iemand aan de onderkant het fort blijven bewaken, legde een van de partners uit. Dat begreep Miranda toch? Miranda knikte. Ze huilde tranen met tuiten aan de verkeerde kant van haar ogen.

Verontwaardiging viel haar ten deel vanuit het secretaressefront. Er ontstond een spontane samenklontering in het kopieerhok op de tweede. Even dreigde oproer. De secretaresses verklaarden zich solidair en maakten boude plannen. Een algehele boycot van het uitje. Een open brief aan HR. “Een wilde staking!” riep een geleerd exemplaar. Ineens schalde de dwingende HR stem al door onze inbox. “REMINDER: DE BUSSEN VERTREKKEN OVER VIJF MINUTEN!”

Even was er vertwijfeling. Maar een integriteitsvraagstuk laat zich lastig oplossen in vijf minuten. Miranda zou een mooie bos bloemen krijgen. En een vriendelijk woord, zo werd haar door een oudere medewerker beloofd. De partners zaten al vooraan in de bus. En de secretaresses volgden gedwee. Op naar brood en spelen.

En de rust keerde weder op het Strawinskyplein.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …