ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 24 februari 2011

Zoals dat wel vaker met opstootjes gaat

Grappig, hoe dat in Egypte gaat. Onderdrukt volk komt in opstand tegen autoritaire oude baas. Er wordt gehuild, met stokbroden gezwaaid en natuurlijk veel online geklaagd. Facebook wordt verboden. Twitter draait overuren. En de mensen schreeuwen moord en brand. Op naar een revolutie!

Tegenwoordig is het goed zoeken naar de laatste relschopper die van het Tahrir plein moet worden geschraapt. Kan ook een verstijfde zwerver zijn of reli fanaat. Maar goed, een oude zeur die daarover struikelt. De auto´s rijden er weer gewoon omheen. Mubarak is verdwenen, maar het leger blijft aan. En daarmee is de rust wedergekeerd op het Tahrir plein.

Ook op de Zuidas is het effect van een opstootje dikwijls twijfelachtig. Afgelopen week ontstond er een kleine rel rond een afdelingsuitje bij ons op kantoor. Er was een offsite gepland en iedereen moest mee. Iedereen droeg namelijk in gelijke mate bij aan de droomcultuur die ons tot marktleider had gemaakt, vertelde HR. Iedereen woog even zwaar in de reconomie van ruzies en overnames bij ons op kantoor. Dus iedereen ging gewoon mee. En daarmee bedoelde HR dan ook iedereen. Geen flauwe grapjes over deadlines, deals, of andere onverantwoorde smoesjes.
Ik vermoed dat daar door de maatschap een flinke boete op was gezet, want zelfs de partners haastten zich om op tijd met de bus richting jeu de boule baan te kunnen gaan. Iedereen. Ging. Mee!

Maar niet mijn secretaresse Miranda. Een half jaar was ze bezig geweest met de organisatie. Maar als iedereen aan de bovenkant mee ging, moest er iemand aan de onderkant het fort blijven bewaken, legde een van de partners uit. Dat begreep Miranda toch? Miranda knikte. Ze huilde tranen met tuiten aan de verkeerde kant van haar ogen.

Verontwaardiging viel haar ten deel vanuit het secretaressefront. Er ontstond een spontane samenklontering in het kopieerhok op de tweede. Even dreigde oproer. De secretaresses verklaarden zich solidair en maakten boude plannen. Een algehele boycot van het uitje. Een open brief aan HR. “Een wilde staking!” riep een geleerd exemplaar. Ineens schalde de dwingende HR stem al door onze inbox. “REMINDER: DE BUSSEN VERTREKKEN OVER VIJF MINUTEN!”

Even was er vertwijfeling. Maar een integriteitsvraagstuk laat zich lastig oplossen in vijf minuten. Miranda zou een mooie bos bloemen krijgen. En een vriendelijk woord, zo werd haar door een oudere medewerker beloofd. De partners zaten al vooraan in de bus. En de secretaresses volgden gedwee. Op naar brood en spelen.

En de rust keerde weder op het Strawinskyplein.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen