ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 3 maart 2011

Achtergrondzanger

Ik ben verzot op talentenshows. Holland’s Got Talent, X-factor en natuurlijk The Voice. Voor wie de afgelopen weken op een onbewoond eiland heeft gezeten of opgesloten zat in een dataroom: Ben Saunders heeft the Voice gewonnen. Zijn broer, Dean, heeft Popstars gewonnen. Dit is alweer oud nieuws, maar waarschijnlijk een nieuw feit voor een groot deel van de FD lezers. Tja. It beats Nieuwsuur.
Talenten kunnen er wat mij betreft niet genoeg op televisie zijn.
Op de Zuidas zijn we ook gek op talenten, die noemen we hipo's, ofwel high potentials. Iedereen wil het nieuwe talent zijn. Iedereen wil shinen. De toekomstige CEO, partner of topmanager worden. Op mijn afdeling zitten bijna uitsluitend talenten. Bijna iedereen heeft wel een talentenprogramma doorlopen en wacht dan ook op de doorbraak als manager.
Dit creëert een probleem.
. Niet iedereen kan manager zijn. Helaas moeten er mensen over blijven om te managen. Dit is moeilijk te bevatten voor veel van mijn collega’s. Iedereen denkt degene te zijn, die de talentenshow gaat winnen. Met minder wordt geen genoegen genomen.
Dat levert veel gefrustreerde collega’s op. Mijn collega M. is er zo eentje. Hij kan het enkel nog maar over zijn niet verkregen promotie hebben. Tijdens het traineeship is hem voorgehouden, dat hij binnen 3 jaar een managementfunctie zal bekleden. Vier jaar later is dit nog niet het geval. Hij is bang dat als hij te lang op zijn functie zit, het niet meer gaat lukken die top te bereiken. Om er te komen moet je switchen, promotie maken, doorgroeien. En snel. Voor je het weet, ben jij die loser die zijn jubileum viert op een middelmatige plek in de organisatie.
Het vreemde is, dat ons management deze types blijft binnenharken. Wat nu dus een dozijn ontevreden medewerkers op heeft geleverd.
Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich mijn collega C. C zit er al wat langer en is ergens weggestopt in een donker hoekje van kantoor. Af en toe komt hij tevoorschijn als er iemand op de afdeling trakteert op een stuk Limburgse vlaai. Op zijn beoordeling krijgt C. iedere keer weer te horen dat hij wat ambitieuzer zou moeten zijn. Zou hij niet ook een coaching traject in willen gaan? C. bedankt dan vriendelijk en keert terug naar zijn plekkie buiten de spotlights. Toch is C. degene die iedereen graag in zijn team wil hebben. Bij vragen moet je bij C. zijn. C. heeft de gave een ander te laten uitblinken. Hij weet door zijn ervaring iedere opdracht goed te laten lopen, waardoor zelfs het meest incompetente talentje er goed vanaf komt.
Zowel C. als M. denker er over na te vertrekken. Beiden omdat ze zich niet gewaardeerd voelen.
Voor onze afdeling zou het een ramp zijn om C. te verliezen. C. is misschien niet de popstar, maar hij is toch zeker wel de achtergrondzanger die nodig is om de popstar te laten shinen. In plaats van the next popstar pleit ik voor de the next back-up vocal. Mijn stem gaat naar C.
Hij heeft de C(ontent)-factor.
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen