Doorgaan naar hoofdcontent

Een ouderwets potje ballen!

Of eigenlijk een nieuwerwets potje ballen voor mij. Het is namelijk mijn allereerste voetbalwedstrijd ever. Die ik live mee ga maken dan. Want tijdens de EK’s en WK’s is het natuurlijk een verplicht onderdeel van het sociale bestaan om op de juiste plaats, de juiste wedstrijd te kijken.

En die allereerste live wedstrijd vindt ook nog in Moskou plaats! Maar dan wel met een Nederlands tintje, het is Spartak tegen Ajax.

Vijf wijze lessen voor degenen die er ooit aan toe komen:


1. Russen kunnen ook best een avond zonder vodka
In het stadion wordt namelijk geen druppel verkocht. Geen vodka. Geen bier. Zelfs geen alcoholvrij bier. Dus drinkt iedereen de hele avond thee. Liters thee. Met een citroentje erin. En zo blijken de Russen en de Engelsen meer met elkaar gemeen te hebben dan ik dacht. Een voorliefde voor alcoholische avonden, en een voorliefde voor thee. Met citroen.

2. Echte Russen zingen
Zo veel en zo vaak mogelijk. Of het nou gaat om oude Russische levensliederen, popliedjes of het scanderen van voetbal teksten, als het even kan wordt er een lied ingezet. En wil je erbij horen dan doe je dus mee. Van een half uur voor de wedstrijd, tot uren erna. Volle borst vooruit.


3. Trek je hakken aan en föhn je haren – ook in het stadion
Bij de gemiddelde wedstrijd wordt je namelijk minstens vijf keer gefouilleerd. Voordat je het terrein rond het stadion op mag, voordat je kaartje gecontroleerd wordt, voordat je het stadion in gaat, voordat je in het stadion de trap op gaat en dan toch ook voor de zekerheid nog maar een keertje voordat je naar je stoel mag. Draaien op je hakken en wapperen met je haar doet in dat geval wonderen en bespaart heel wat tijd bij binnenkomst. En dan ben je tijdens de rust ook nog eens de enige die een thee kan veroveren én op tijd op zijn plaats terug is. Mocht je geen hakken of lang haar hebben, dan kan je natuurlijk ook nog de F-side way gaan: show me the money.
4. Neem je klant mee
En dan niet naar de Skybox, maar naar de gewonemensentribune. Tussen het fouilleren, thee drinken en scanderen door is het namelijk goed zaken doen. Na de wedstrijd is het wel verstandig om een taxi naar de dichtstbijzijnde kroeg klaar te hebben staan om de deal dicht te timmeren. Want uiteindelijk is het wel de vodka die de kassa doet rinkelen.
5. Voel je niet geïntimideerd
Niet door de spandoeken met ‘Vrouw-vrij-vak’ en ook niet door de vijftig of honderd of, waarschijnlijk, meer agenten, die langs het veld staan, langs de tribune posten of gewoon dwars over de rijen stoelen lopen. Alles in Rusland gaat namelijk gepaard met groot uiterlijk vertoon. Meestal onschuldig, soms aandoenlijk en in alle andere gevallen kan je er maar beter niet te veel over na te denken. Anders kom je nooit meer terug. En dat zou zonde zijn. Dan zou het me nu toch ontbreken aan Russische liedjes in mijn hoofd, een schorre stem en een heel nieuw zicht op alcoholloze, Slavische verbroedering.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …