Doorgaan naar hoofdcontent

Gezocht: babydaddy?


Gisteren was ik op kraambezoek bij het zoveelste vriendinnetje dat aan boord van het Moederschip is gegaan. De kamer waar de thermostaat op subSahara stond, de blije Libellevrouw formally known as vriendin en het spartelende larfje waar iedereen op gefocust was. Lief, jazeker. Maar na een uurtje of twee kreeg ik het te warm en excuseerde me met een “Tsjonge, dit is echt de mooiste baby die ik ooit heb gezien.”

Buiten bij mijn fiets diepte ik uit de krochten van mijn telefoonlijst Schimmel, mijn schimmige single gelegenheidsvriendin. Zij was net bij haar ouders langsgegaan. Die bleven haken op “wanneer worden wij nou eens grootouders. Je nichtjes hebben allemaal al baby’s. Tante Jeanette vindt het ook sneu voor ons.” Kortom, tijd voor een doordeweekse bender in de Mazzeltof met de andere hopelozen en eeuwig onvolwassenen.
Een gedeelde fles zuur wit later, hadden Schimmel en ik het over het gewraakte thema van de avond: het moederschap. Onze moeders hadden op onze leeftijd al twee kinderen. Baby’s rukken langzaam op in onze vriendinnengroep. Over twee jaar heeft de meerderheid van onze besties een kind. Bizar. Maar hoe weet je nou of je met iemand een kind wil? Wanneer ben je daar klaar voor? Heb je op een dag als je naar je vriend kijkt: Ja. Spoel die pil maar door de plee. Laten we ons voortplanten samen. Of moet je op zoek naar een Vader-voor-je-kinderen? Op zoek naar je babydaddy. Getsie, hoe getto!

Schimmel wist de antwoorden ook niet. We keken naar de lege fles op tafel. We keken naar de rest van de aanwezigen. Het werd laat in de Mazzeltof.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …