Doorgaan naar hoofdcontent

Nooit te oud om te housen

Afgelopen weekend boekten we een retourtje 2002. 5 days off bracht ons een driedaagse bender en verplicht bank hangen tussen 14 en 18. Met het verschil dat we geen achttien meer zijn. En vrijdag ons dit keer een echte vrije dag kostte in plaats van een paar gemiste colleges. Is dat niet heel kinderachtig, vroeg ik mij vegeterend op de bank af. Andere mensen brengen hun pensioensopbouw in kaart in plaats van het leven van MTV's Whitney Port op zo'n vrije dag . Maar vrijdag hadden we het beste van 5days off nog niet gehad. Vrijdag, waren we Marcel nog niet tegen het lijf gelopen.

Zaterdag begon sowieso sterk in de Melkweg. Hercules & the Love Affair presenteerde een African gay queen die zijn enorme billen draaide als een wasmasjien, een stoer Chineesje en een reincarnatie van Freddy Mercury. Het driekoppig camp kamp zong prachtig en werd begeleid door een hardbody dj matroos die net was weggelopen uit een Jean Paul Gaultier reclame. Het bubbelende rarieitenkabinet maakte dat ook wij, corporettes met eerste rimpel en driedaagse wallen, ons weer welkom voelden tussen de frisse hipsters.

En toen spotten wij Marcel. Marcel is een heerlijke man. Niet alleen vanwege zijn eigen stijl (grijs t-shirt, korte broek, rode bretels). Niet omdat hij meteen een arm om je nek slaat tijdens het praten. Niet omdat hij crea tekenen combineert met koffie schenken in zijn eigen Bed&Breakfast op de gracht. Niet omdat hij al vanaf zijn zeventiende meedraait in het Amsterdamse uitgaanscircuit en alles wist te vertellen over de dj's op het feestje. Zelfs niet omdat hij goeie moves had en om vijf uur nog stond te dansen.

Marcel is 75 jaar jong. En volgens Marcel "ben je nooit te oud om te housen."
Marcel is onze held. Op naar het volgende feestje.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …