Doorgaan naar hoofdcontent

Tony's Chocolonely topvrouw Eveline Raymans


Diversiteit is nog steeds een hot thema op de Zuidas. Deeltijd blijft de duidelijkste groeiremmer en de bedrijfstop vooral grijs, mannelijk en middelbaar. Moeten we daar wat aan doen? We vroegen het Eveline Raymans (53), moeder van twee, die een tv productiekantoor in vijf jaar wist om te vormen tot een chocoladebedrijf met een jaaromzet van anderhalf miljoen euro. ,,Een jaar geleden hebben we de eerste man aangenomen. Tot die tijd was Tony's Chocolonely een all female bedrijf,’’ vertelt de managing director van de slaafvrije chocoladeproducent.

Dat de chocola ook bijna testosteronvrij wordt geproduceerd, is geen bewuste keuze. De Amsterdamse, wilde krullen, rode lippen, dito vestje: ,,Het glazen plafond, ik weet nooit zo goed wat ik daar nou van moet vinden. Ik zit in allerlei zakelijke vrouwenclubjes en dan wordt mijn mening ook altijd gevraagd. Ik zie het probleem niet echt. Ik kom ontzettend veel vrouwen tegen die werken. In Nederland werkt 70% van de vrouwen meer dan 24 uur per week.Maar de verdeling in beroepen is gewoon best wel conventioneel. In de creatieve sector kom je ongelofelijk veel vrouwen tegen, in de financiƫle sector is het goed zoeken. Een tijdje terug hebben we een vacature uitgezet voor een financieel directeur. Zestien kandidaten reageerden, waarvan een vrouw. Is het de wil van de vrouw om te werken of het glazen plafond? Het zal wel een combinatie zijn. Ik ben er niet zo mee bezig.''


Zes vrouw en een man werken er inmiddels bij het Amsterdamse bedrijf dat zich onderscheidt met rode wikkels voor melkchocolade en blauw rond puur. ,,We begonnen met een melkchocoladereep omdat die het meest wordt gegeten. We hebben een rode wikkel gekozen omdat we een pure boodschap hebben.'' De reep werd ooit geplugd in het televisieprogramma 'de Keuringsdienst van Waarde' om aandacht te creĆ«ren voor de keten van kinderarbeid die vaak achter chocola schuil gaat. Na de uitzending oversteeg de vraag drie keer het aantal pilotrepen dat was gemaakt. Eveline, een bekende van de producenten uit Hillywood, werd toen bij de chocoladepioniers betrokken omdat ze ,,verstand had van suiker en tv.'' In een vorig leven was de Amsterdamse onder meer taartenbakster, professioneel brocanteriebezoekster en televisieproducent. ,,De eerste twee maanden waren we gewoon een cluppie journalisten bij elkaar. Iedereen moest helpen dozen inpakken tussen het productiewerk door.’’

Na een voortvarende start als fair trade gimmick voor hip Amsterdam, is de vrolijke wikkel inmiddels ook te vinden in de schappen van de Ap. Op de Nederlandse chocolademarkt vertegenwoordigt het aandeel van de Amsterdamse start up een vijfde van het aandeel van Verkade. Opmerkelijk, want de slaafvrije reep moet concurreren met goedkopere en bekende merken op de markt. Eveline is nog steeds de leading lady van het bedrijf, zonder te worden gehinderd door enige bedrijfskundige achtergrond. ,,Dat leer je gaandeweg. Een bedrijf opzetten gaat gewoon met gezond verstand. Ik ben meer van het type we-gaan-het-gewoon-doen-en-dan-kijken-we-wel-waar-het-schip-strandt.''

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …