Doorgaan naar hoofdcontent

Twitterend ten onder

Amerika's favoriete megalomane-coke-snuivende-acteur-met-losse-handjes,
Charlie Sheen, ging deze week ten onder. In een publieke meltdown van epische
proporties. Nadat Chuckles zijn neus te vaak in de sos had gehangen en een ros teveel had uitgedeeld, werd hij door zijn bazen op non-actief gesteld. Charlie beloofde beterschap en ging in rehab. Geen ongebruikelijk plan van aanpak voor het succesnummer dat de leading man van Amerika’s meest populaire sitcom nou eenmaal is.

Maar, Charlie keerde niet met hangende pootjes terug. De Sheen machine bleek een rebel met een doel. Hij organiseerde een doe het zelf module drugvrij onder begeleiding van twee porno sterren op zijn eigen ‘Sober Valley Ranch.’ Hij ontsloeg zijn perschef en slingerde een stroom fantasievolle verbale bagger de ruimte in via webkanaal Sheen’s Korner en Twitter. Zijn feesten waren legendarisch, zijn bazen AA nazi’s. Hij had een ploeg vatican warlock assassins om zich heen verzameld en was WINNING! WINNING! Duh! Hij kwam alleen terug als die clowns op hun knieën om vergeving kwamen vragen. Buh-bye! #Tigerblood #winning. Vijfentwintig uur later was hij een miljoen volgers verder.

Daarom leek het mij op maandag een goed idee om naar kantoor te gaan, mijn jas in de hoek te smijten en, heel oprecht, een fotoverslag te posten van mijn weekendavonturen op Facebook. Keepin' it real. En daarin Thijs, zaterdagnacht ontsnapt uit collegaland naar de Melkweg, te taggen in compromitterende poses. Fuel my attack! Bij het koffieapparaat ging ik Floris, Diederik en wie het maar wilde horen vertellen over mijn elektronische avonddriedaags. Ze zouden me bedanken voor het inkijkje in de legendarische hoogtepunten van mijn feestende bestaan, wat voor hen als brave billenknijpers anders altijd onbekend was gebleven. Miranda zou ik uitleggen dat ongeopende post een door trollen ontworpen administratief wapen was op mijn kruistocht richting juridische zege, waar ze vooral niet teveel over moest zeuren voor tienen. Bij de eerstvolgende bespreking ging ik Joost vertellen dat hij zijn bek moet houden als ik aan het woord ben. Zijn strategie is shit, mijn plan is goud. Kies mijn kant en we gaan winnen. Winnen, winnen, winner.com.

En tijdens de lunch ging ik de wereld per Twitter laten weten dat het belachelijk is dat een corporate advocaat omgerekend het uurloon van een caissière verdient .#Tigerblood

Ik had bij wijze van spreken al wat pointers op een blaadje, toen het tij keerde voor the Sheen Machine. Charlie is inmiddels ontslagen. De webcasts worden steeds schrijnender. Zijn twitter stroomt vol met psychoanalyses. De grens tussen authenticiteit en zelfoverschatting is fijn.

Ik heb mijn kladje maar weer gedelete. Een foto geüpload van mijn schattige neefje en een blik van verstandhouding gewisseld met Thijs bij het koffieapparaat. Mijn alter ego Patricia Party blijft nog even in de kast.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …