ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 7 maart 2011

Van consultant naar dame-van-plezier

Tik-ker-de-tik. Rustig aan het werk, als any other day. Ik heb de dag onder controle. Het is me duidelijk wat ik moet doen. En dat gaat me lukken voor het avondeten. Dit wordt een heerlijk avondje. Totdat… PANIEK! Ik moet nu, nu, nu naar het kantoor van de klant komen. Inmiddels ben ik lang genoeg consultant om te weten dat paniek of stress vaste onderdelen van het consultantleven zijn. En ook lang genoeg om te weten dat deze paniek in 90% van de gevallen totaal overbodig is. Maar goed, een paniek oproep van een partner is moeilijk te negeren. Dus, ik klap mijn computer dicht, boek de eerste taxi – correctie, limo – richting klant, parkeer mijn computer daar in een kamer en ga op zoek naar de bron van de stress.

Er blijkt een nieuw document te moeten worden geproduceerd. Mijn uitgestippelde plan voor de dag moet dus aangepast worden. Geen probleem, nieuwe omgeving, nieuw overleg, nieuw plan en ik kan weer tik-ker-de-tik aan het werk. Dan, rond een uur of 1 – ’s nachts – is de crisis bezworen. We kunnen gaan. Inmiddels is het kantoor uitgestorven. De enigen die resten zijn de Russische partner, de opdrachtgever en ik. Of ik even mijn jas wil pakken, dan wordt ik bij het hotel afgezet… En dan, PANIEK! Mijn jas. Had ik die niet bij aankomst achtergelaten op een achteraf kamertje? Een achteraf kamertje dat nu op slot zit? En dat met -20 graden. Wat nu?

Maar een Rus, zou een galante Rus niet zijn als hij mij niet zijn jas zou aanbieden. Zijn lange, zware, Russische mannenjas met schoudervullingen. Deze afslaan is geen optie. Een vrouw wordt niet zonder jas naar huis gestuurd. En een vrouw wordt ook thuis gebracht. Het liefst in een grote auto. Zo wil het dus dat ik een half uur later voor het hotel uit een enorme Jeep duikel, verdrinkend in een veel te grote mannenjas, zwaaiend naar de twee Russen die nog in de auto zitten. Als ik vervolgens ook nog bij de receptie om een nieuw toegangspasje moet vragen voor mijn kamer – want ja, dat zat ook in mijn jas – kan de portier zijn lachen bijna niet inhouden. ‘Ah, je jas vergeten midden in de nacht. Tuurlijk. Ja, dat gebeurt wel vaker. Geen probleem. Je was aan het werk zeker?’

De volgende dag loop ik, opnieuw in de jas, richting kantoor. Met mijn meest arrogante blik erbij. Van oversized T-Shirt tot oversized jas, als je er maar zelfverzekerd bij kijkt kan alles een mode-statement zijn, toch? En zo probeer ik mijn image weer terug te draaien van dame-van-plezier naar succesvolle consultant. Maar misschien is dat niet eens zo makkelijk. Wie zei er ook alweer dat consultants het bedrijfsleven plezieren...?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen