Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit april, 2011 weergeven

Babypraat II

Al eerder heb ik geschreven over mijn collega die babypraat tot kunst heeft verheven. Iedere ochtend worden ik en mijn collega’s doodgegooid met foto’s en verhalen over zijn spruit.
Afgelopen vrijdag was weer een hoogtepunt in het leven van zijn spruit en dus ook in die van ons, vond hij. De spruit werd 1.

Twaalf maanden lang hebben wij tot in detail meegeleefd met de ontwikkeling van zijn spruit. Twaalf maanden lang werden wij gemiddeld een uur per dag van ons werk gehouden met luier verhalen en doorgekomen tandjes.
Dit was volgens collega K. een heugelijk feit, dus mochten, niet alleen de kinderen op de crèche, maar ook wij, meedelen in de feestvreugde.

. Hij trommelde de hele afdeling bij elkaar voor een satéprikker met mierzoete schuimpjes. Creatief geknutseld door moeders de vrouw.
En als kers op de satéprikker, kwam de spruit ons in levende lijve, een bezoekje brengen. Een beetje verlegen kwam zijn dochter de afdeling op aan de hand van haar moeder. Zowel de moeder als de dochter wis…

En ze leefden nog lang...

Waarschuwing, het volgende is alleen te volgen als je Blauw Bloed kijkt en een abonnement op de Vorsten hebt.OMG. Die Jurk! Dat Haar! Kate is prinses Ariel, Belle en Assepoes combined in an Alexander McQueen! De ZoZa's hebben met een glaasje Bucks Fizz (champers en sjuderansj) voor de televisie gekeken. Naar de BBC natuurlijk, want daar weten ze hoe je echt vilein kan sneren (that's how it's done, Albert V!)

Hoe schattig was Wills (nerveuze handenfriemels)? Hoe knap was Dirty Harry? (by the way ook kalend, dommage...)

Broer Middleton vonden we maar een griezel, met zijn high drama speech.
Moeder Middleton was bestgeklede gast in haar hemelsblauwe jas.
En heeft iemand die gigantische krab op het hoofd van Prinses Beatrice gezien? Horrendous!
En vergeet ook niet onze Maxima, mooie hoed, maar de jurk vonden we niet zo flattering... Maar Max, we zullen altijd van je houden!

Vandaag met nog meer champers en een afgezakt Hemakroontje op onze koppies nabeschouwingen kijken.

Wills &…

Navelpluis

Meneer Schalken, meneer Jansen en meneer Hendriks waren samen op een intelligente mannen-etentje. Er was wijn. Ze waren entre nous. Er werd ge-mannenkletst. Op niveau, dat wel. Onder het genot van anderhalve fles Sancère per persoon kon iedereen zijn plasje doen over het onderwerp Wilders. Het was vast een hartstikke gezellige avond.

Ik moest die avond Bikrammen, dus helaas kon ik er niet bij zijn.

Gelukkig is het neuzelend gezelschap al weken onderwerp van Nieuwsuur en P&W en zijn we allemaal alsnog gedwongen tafelgenoot. We moeten luisteren naar: Meneer Schalken liegt. Meneer Jansen liegt. Hij heeft mij geprobeerd te beïnvloeden. Ik zag die beschikking uit z'n zak steken, wel waar! Terwijl China, India en Brazilië niet lullen maar poetsen en de wereldeconomie runnen, zitten we in Nederland gezellig met z'n allen te navelpluizen over een diner met de middle aged.
Op de Zuidas doen we niet anders. Als vrouwelijke medewerkers worden we regelmatig geconfronteerd met navelplui…

De eerste halve minuut van vandaag

Ding

Twee luidpratende vrouwen vallen stil.
‘Goedemorgen’
‘Daag’
‘Dag’
Nog bezweet van mijn race naar kantoor sta ik naar de digitale teller te kijken die de verdiepingen aangeeft ‘BG’

Ding

‘Mogge’
‘Daag’
‘Dag’
‘Hi’
Een voor mij onbekende man stapt binnen. Ik ken deze man niet, maar hij is wel mijn collega. De man heeft zijn eerste twee koppen koffie al naar binnen gewerkt. Hij is klaarwakker en heeft er vast al een halve dag opzitten.
Het is 09:50h en ik heb mijn jas aan. Hij weet dus dat ik nog moet beginnen. ‘Zou hij mij een slacker vinden?’

Ding

. ‘Morgen!’
‘Daag’, ‘Dag’, ‘Hi’, ‘Mogge’
Een groep mannen stapt grappend en lachend in. Ze vallen stil als de deur dicht glijdt. Het is stil. Heel stil. Ik heb nog niet ontbeten en ben bang dat mijn maag moet knorren. Ineens voel ik mijn lege maag. Nee, niet nu. Niet nu. Ik neem een diepe teug adem.

Ding

De vrouwen stappen uit en zetten hun gesprek voort.
‘Werkze’
‘Hi” ‘Dag’ ‘Werkze’ ‘Fijne dag’
De deuren sluiten en het is weer stil.

Ding

‘Nou, nou. Het is wel …

Expat trauma's

In het kader van, durf eens in de spiegel kijken, is het heel leerzaam om een verloren uurtje in te loggen op het Amsterdamse expatforum Expatica. De klaagmuur van onze tijdelijke medelanders. Een wereld gaat voor je open!

In de 160 comments onder het onderwerp "Dutch Women don't say excuse me... no that's actually everyone" worden de trauma's van verontwaardigde Britten, boze Amerikanen en omvergelopen Japanners besproken. Elke drie minuten valt er in een willekeurige Hema een expat slachtoffer, uit de weg gebeukt door een Grote Hollandse Vrouw. En excuses maken ho maar.

Ook om te gillen zijn de verhalen van goedbedoelende expat vrouwen die met het mannetje mee zijn gekomen en Hong Kong moesten verruilen voor Action packed Apeldoorn. Lees hier het verhaal van de expatvrouw die gezellige lunches organiseert waarbij buurtbewoners hun eigen boterhammen meenemen. En wie kent ze niet, die Nederlanders die je uitnodigt voor een lekkere pot chilli, en die geen fles wijn …

Babypraat

Nu het lente is, struikel je over de moeders met kinderwagen of draagzak. Op zaterdag bezetten ze de terrasjes in Amsterdam met hun bugaboo’s uitgevoerd in rood, blauw, groen en –voor de echte durfals- in Bas Koster- print. Lekker hip.
Op zondag trekken ze massaal naar het Westerpark voor de Sunday Market om daar uren in de rij voor macrobiotische broodjes te staan.

Op het terras omringd door de bugaboo’s wordt aan iedere tafel hetzelfde besproken. ‘Slaapt die van jou al door? ’Nee?’ Heb je al rijstebloem geprobeerd? Dat deze gesprekken zich zouden moeten beperken tot het terras of vriendenkring is niet voor iedereen duidelijk. Ook niet voor mijn collega K. Voor de duidelijkheid; collega K. is een man. Collega K. begint de dag met een gesprek over de kleur poep in de luiers van zijn dochter en het aantal gedronken cc tijdens de nacht. Hij wacht niet op respons van mij en van mijn collega’s. Hij gaat los over buikkrampen, hyperallergeen matrassen en hydrofiele luiers. Beleefd kijk ik naa…

Working part time. Where is the catch?

Part time work is standard practice for most women in The netherlands. Even when you are in your late twenties and you don't have à little mini me to entertain in the otherwise working hours. It's considered quite normal for women to work three to four days, and spend the rest of the week on self improvement (bikram yoga, photography class) and relationships (drinking coffee with girlfriends, talk about boyfriends). Guys work fulltime, girls don't. Everyone here seems happy about this arrangement -with a fifties vibe. But this seemingly great deal (man work, woman yoga) is starting to make me feel a little uncomfortable lately. Sure it's nice having all this time to write your first novel. To bike around the city and shop in the biological market. But Shouldn't we be working harder? Like our British and American sisters? Are we lazy? Spoilt? Are we getting the best deal here? What's the catch?

While we're downing another latte at the quaint coffee place du …

De jeugd

Mwaaahhh is dit niet te zoet?

Nou kijk je gappie leeft zoet als een sappie
Ballin' ookal was mamma altijd wappie
Een goed begin is het halve werk
Maar een goed begin is maar de helft.......

Kate & Wills bump and grind

Bea, move over, hallo Kate & Wills. Het sprookjeshuwelijk van de eeuw speelt natuurlijk pas volgend weekend, maar in andere werelddelen hebben ze al maanden voorpret. De Huffington Post liet dit filmpje zien met de bump and grind entree van het prinselijk paar. Vooral Harry is extreem goed gecast.

Vijf minuten feest

Ok. Zonder te klinken als een tachtigjarige uitgebluste bejaarde, wil ik toch even klagen over het feit dat alles steeds korter en sneler moet.
Twitter met 140 tekens, honderdenen mails in mijn inbox met enkel FYI als tekst, de zeswoordenwedstrijd, enzovoort enzovoort.
Such is life. Dat weet ik.
Maar nu zijn er dus ook de 5 minuten feestjes. Dat gaat mij toch echt te ver. Een feest moet lang, diepgaand en never ending zijn. Een feest moet eindigen met een paar mensen die het licht uitdoen. De harde kern.
Met de 5 minuten feestjes zijn die er niet meer. Even een hoogtepunt en weer over op de orde van de dag. Zonde!
Of gaan we toch voor een quick fix? klik hier voor meer info.

Ego's

Als je op de Zuidas werkt denk je dat de hele wereld om de Zuidas draait. Dat is ook niet zo gek, aangezien je er ongeveer 90% van je wakkere leven spendeert. Als je dan een keer een uitstapje maakt naar de echte wereld, is dit even wennen. Je moet even afkicken van de continue aanwellende mailstroom en binnenkomende telefoontjes. Dus is het even acclimatiseren wanneer je je schouders kan laten zakken en je even niet weet welke mails er in je inbox verschijnen.
Gelukkig is daar de blackberry. Wel zo veilig.
Daar hebben we begrip voor.

Waar we ook begrip voor hebben is dat het niet makkelijk is om je werk los te laten. Je bent immers je werk. Jouw werk is belangrijk en jouw werk maakt wie jij bent. Dus als je een keer met vrienden zit die eigenlijk niet zo goed snappen wat je doet, is het even schakelen. Waar moet je het nu over hebben? What else is there in life?

Voor veel Zuidassers is dit een onmogelijke opgave. Ze snappen niet dat er ook een wereld buiten de Zuidas is. Dus worden de v…

Lentekriebels

Ik adem garanties onder de douche. Ik droom definities in bed. Mijn gedachten gaan monomaan van de considerans, naar de artikelen, de closing agenda en weer terug. Ik douche een keer in de drie dagen en mijn haren doen aan autowax. Ik word volledig opgeslokt door een deal. Het nieuws over Alphen sijpelde pas op maandagavond door, toen ik een kop over een wapen op de ongelezen Next in de prullenbak zag. Project Ademnood beneemt me alle tijd, gevoel, emoties en realiteitsbesef. Boos word ik, als het stoplicht op rood sta. Huilen, als ik weer een dichte deur tref bij de Ap. Alles gaat langs me heen. De tijd verglijdt te snel.

Alles, behalve de nieuwe jongen van de postkamer. De nieuwe jongen van de postkamer is heerlijk. Hij is lang, gespierd – komt van al dat dossier doosjes dragen - en kaal. Zijn armen hebben de omvang van mijn bovenbenen en hij doet niet aan e-mails. “Lees ik niet. Gezeur.” Af en toe geeft hij een grom. Of hij stoot een onbeduidende keelklank uit. Maar vaker houdt hij…

Kampioen in Deeltijd

"Het goede nieuws is dat heel veel vrouwen een paar uur werken, het slechte nieuws is dat ze, behalve een paar vrouwen, heel veel uren niet werken.' Aldus Alexander Rinnooy Kan, kroonlid en voorzitter van de SER.
Na een uurtje of twee te hebben gewerkt, pakt de vrouw haar fietsje en fietst via een rondje door het park lekker naar huis. Terwijl hun mannen braaf zijn ingelogd op kantoor, gaat bij haar stipt om 13:00 uur de eerste fles Chardonnay open. Ploenk! Het is tenslotte elke dag vakantie. Dan een aflevering As the World Turns en een manicure. Zo doet de Hollandse vrouw dat.

Helaas zitten die paar vrouwen die heel veel uren wel werken, allemaal op de Zuidas. Als ik tijdens de lunch naar buiten loop voor een broodje zie ik op de gang het Moederschip, een hoogzwangere senior medewerker. Topzwaar en onverschrokken knalt deze doordouwer het ene na het andere due diligence rapport uit de printer. Met het partnerschap in het vooruitzicht heeft ze de deeltijddoetjes achtergelaten…

De Toiletjuf

Vorige week was ik in de V&D. Eigenlijk ben ik nooit in de V&D, maar ik had een koffer nodig en ik wist niet zo goed waar ik die kon kopen. Ik kom niet graag in een warenhuis. Ze hebben er nooit datgene wat je zoekt, maar wel heel veel dingen die je niet zoekt. Zoals mokken van Blond.
Het enige voordeel van een warenhuis zijn de schone toiletten. Bij de toiletten van de V&D staat een bordje: ‘Toiletbezoek 50 cent. Vooruitbetalen. Prepaid.’, een bordje met muntjes, een bordje met winegums en een lege stoel, bestemd voor de toiletjuf.

De toiletjuf was even weg, dus glipte iedereen de wc in zonder vooruit te betalen. Ik ook.
Ik werd gebeld en ging even zitten op de lege stoel. Toen de toiletjuf weer terugkwam stond ik op om mijn plaats af te staan. Maar ze zei, met een doorrookt Amsterdams accent: ‘Nee schat, blijf maar lekker zitten hoor.’ Dat was het begin van onze 15 minuten durende vriendschap.
Terwijl ik op de stoel zat ervoer ik een toiletbezoek vanuit het perspectief van d…

De Zoza Boekenclub: De Parvenu

De ZoZa's kregen pas geleden het nieuwe boek van Mark Schalekamp, De Parvenu, toegestuurd. Voorin het boek had de schrijver Aan de lieve meisjes van Zozuidas geschreven. Dat vonden we wel lief. En slim, want nu zouden we natuurlijk nooit meer iets gemeens over het boek zeggen. Dat hoefde ook niet, want De Parvenu leest rap, als een beurshandelaar on speed zeg maar.

Hugo, de hoofdpersoon, is zo'n tiepje dat je niet op de Zuidas, maar in de Gouden Bocht tegenkomt. Begin dertig en private banker. Arrogant en een social climber die er alles aan doet om maar niet door de mand te vallen. O wee als zijn snobbige vriendjes achter zijn eenvoudige achtergrond komen.

Hugo zit op de snelweg naar sociale status als het geheimzinnige Rozengenootschap hem in een elitegezelschap wil inlijven. Hij moet daarvoor nog wel door de ballotage. Van onbesproken gedrag zijn is daarbij essentieel. Helaas is Huug nogal verslavingsgevoelig. Zijn destructieve zucht naar drugs gokken en hoeren brengen brenge…

Koninkrijkje

We gaan voor een efficiënte bedrijfsvoering, snelle besluitvorming en een transparante organisatie hoor ik mijn manager de ruimte in slingeren. Indrukwekkende kreten die het rood omcirkeld goed doen op een flip-over. Maar mijn collega’s en ik luisteren gelaten toe. Dit is de zoveelste strategie meeting, waarin we brainstormen hoe wij onze afdeling kunnen alignen aan veranderende factoren. Vaag? Jazeker.

Iedere middle manager in onze organisatie houdt zich momenteel bezig met de herpositionering van zijn eigen afdeling. En dit moet allemaal efficiënt, snel en transparant. Maar wel alleen als iedereen er een zegje over heeft gedaan, alles drie is keer bekeken door tien verschillende middle managers en het aantal FTE waar leiding over gegeven wordt niet slinkt. Ja. Iedereen wil zijn eigen koninkrijkje behouden. Mijn manager is zo druk met het in stand houden van zijn eigen koninkrijkje, dat hij soms zelfs vergeet te werken. Het verdedigen van zijn koninkrijkje is een dagtaak en slaat soms…

Lekker burgerlijk

Bankiers, bankiers en nog eens bankiers. Maar ook een pizzabakker, model, fitness goeroe en yoga instructeur. De pizzabakker dateert uit mijn gymnasiumperiode. Het model uit een ik-word-oud-en-lelijk-in-deze-bureaustoel fase. De fitness goeroe was rond diezelfde tijd. Bij de zoektocht naar een partner kan je je ongegeneerd laten leiden door je eigen gefnuikte ambities.

De laatste tijd zie ik een ingedutte kantoorpruim in de reflectie van mijn beeldscherm. Saai. Oud. Pedalerend door Oud Zuid kom ik enkel dezelfde pakken tegen. Kalend, bemiddeld, veilig. Zo burgerlijk. ZoZuidas.

Mijn receptoren stonden dus wagenwijd open voor een tropisch creatief. Die werd door hogere machten in de vliegtuigstoel naast me geplant. Opgegroeid in een achterstandswijk. Spannend. Donkere ogen en een vrolijke lach. Knap. Customized sneakers en een mac book air. Creatief. Ik zag ons al Spotify links uitwisselen op Facebook. Samen in de rij voor Foam. Een man die meehuilde met Adele en de cameravoering van Tom…

De Urenfabriek

Fleur Brockhus heeft net als wij gebuffeld en gebikkeld op een groot kantoor op de Zuidas.

Zij verruilde de advocatuur voor een tiepmasjien en heeft een roman geschreven over het leven van Felice, een neurotische advocaat stagiaire die eigenlijk best heel lief is. Het boek heet de Urenfabriek en werd net als ons eigen boek Zo Zuidas op tenpages.com geplaatst. Grijp je kans, doe een slimme investering en koop aandelen in het boek via de link. Uiteindelijk komt Fleur's Felice net als Fleur zelf lekker zen tot bezinning. We like!

Dertigersdilemma? Wat een gelul! Complete onzin!

Bijna dertig en in een dilemma. Ik vond het allemaal heel herkenbaar. Sterker nog, ik had me er enigszins mee vereenzelvigd. ‘Baan, huis, relatie: is dit alles?’, ‘Moet ik niet eens nadenken over het redden van de wereld?’, ‘Heb ik de liefde van mijn leven gevonden?’, ‘Is het gras niet groener bij de buren?’, ‘Ben ik wel ambitieus, milieubewust, sportief,…, genoeg?’. Zwaar, moeilijk, ingewikkeld. En eindeloze avondjes wijn met vriendinnen waard.

Totdat ik het eens voorzichtig voorlegde aan mijn Russische teamgenootje. Glazig keek ze me aan. ‘Goh, ja, het dertigers dilemma. Ik geloof dat ik daar in de Amerikaanse Cosmo wel eens wat over gelezen heb’. En toen vertelde ze me haar verhaal. Op haar negentiende was ze getrouwd met haar Russische vriendje. Niet dat ze uit een dorp komt. Helemaal niet, ze is opgegroeid in Moskou in een gezin met opgeleide ouders, die allebei een goede baan hebben. Maar ja, als je serieus bent over je relatie en wilt gaan samenwonen, dan wordt er getrouwd.

Twee …

Bizarre leugens

Afgelopen weekend zat ik met mijn vrienden op het terras en was Marco Kroon het onderwerp van gesprek. Zou hij het nu wel of niet gedaan hebben? Van Marco Kroon ging het gesprek naar mensen die liegen. En mensen die liegen, dat is een favoriet onderwerp in mijn vriendenkring.
Een vriend vertelde het verhaal van iemand die hij kende, die weer iemand kende wiens nicht een afstudeerborrel had gehouden, maar helemaal niet afgestudeerd was.
Echt waar?! Jeetje?! Bizar!

Toen ging het los.

Iedereen kende wel iemand die er een dubbelleven op na hield.
Zo had iedereen al wel eens het verhaal gehoord over een meisje uit Leiden, die onder druk van haar jaarclubgenoten een vriendje had verzonnen. Na een jaar had nog niemand het vriendje gezien. Haar vriendinnen begonnen te twijfelen. Net toen het verhaal niet meer goed was vol te houden, was daar gelukkig 9/11. En laat haar vriendje nu net in de WTC torens hebben gezeten. Om het een en ander wat kracht bij te zetten had ze zelfs een rouwadvertentie g…

Let's play house

Apart from two sour, single seniors, I am the only woman in our banking department. It means I can basically get away with anything.

I don't 'forget' my skirt when strutting down our open plan, but I do blink my eyes when I need Excel 'input'. Or a coffee. Most of my colleagues are too geeky to admit it, but I know something is melting on the other side when I smile.

My boss is aware of my special position at the bank. We have a silent understanding and play house. He is the husband, I am his wife. My mater alma position usually works to my advantage. I am the first to be dismissed when the team embarks on an all-nighter. I participate in quite a few high-level meetings, since I add a nice touch of glamour when we arrive together in his MG. “Representation is a big part of our business. Will you be wearing that red lipstick tomorrow?” The boys don't bother to backstab or bite since they feel I am no real competition anyways. They were never big on lipstick.

My p…

Strippin: to tip or not to tip, that’s the question

Een van ons ontmoette City Girl afgelopen weekend. Misschien herinneren jullie je de ex- JP Morgan bankier nog als internetreliek uit de jaren 0. Met haar undercover columns voor hereisthecity.com en de London Paper was zij onze source of inspiration om zozuidas te beginnen. Zij, en tal van emotioneel incontinente partners en kletsverhalen bij de koffie, of course. City Girl, inmiddels een boek en een baan verder, zit nog steeds op haar post. Althans, in de City, niet meer bij de bank.

Boven een bietensalade en een koud glas Chardonnay vertelde de petite blondine over de valkuilen voor vrouwen aan de andere kant van het kanaal. ‘'Stripclubs,’’ was het woord dat veelvuldig viel en de wenkbrauwen deed rijzen aan het aangrenzende tafeltje in de stijve tent. ,,City Girls voelen zich altijd enorm opgelaten als ze met hun mannelijke collega mee moeten naar stripclubs. What to do? What to wear? Tippen, niet tippen? Vrouwen moeten leren een dikke huid te ontwikkelen zodat ze met hun man…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!