ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 29 april 2011

Babypraat II

Al eerder heb ik geschreven over mijn collega die babypraat tot kunst heeft verheven. Iedere ochtend worden ik en mijn collega’s doodgegooid met foto’s en verhalen over zijn spruit.
Afgelopen vrijdag was weer een hoogtepunt in het leven van zijn spruit en dus ook in die van ons, vond hij. De spruit werd 1.

Twaalf maanden lang hebben wij tot in detail meegeleefd met de ontwikkeling van zijn spruit. Twaalf maanden lang werden wij gemiddeld een uur per dag van ons werk gehouden met luier verhalen en doorgekomen tandjes.
Dit was volgens collega K. een heugelijk feit, dus mochten, niet alleen de kinderen op de crèche, maar ook wij, meedelen in de feestvreugde.

. Hij trommelde de hele afdeling bij elkaar voor een satéprikker met mierzoete schuimpjes. Creatief geknutseld door moeders de vrouw.
En als kers op de satéprikker, kwam de spruit ons in levende lijve, een bezoekje brengen. Een beetje verlegen kwam zijn dochter de afdeling op aan de hand van haar moeder. Zowel de moeder als de dochter wisten niet zo goed raad met de situatie.
Wij eigenlijk ook niet.

In één van de torens op de Zuidas stonden zeven mannen en een vrouw in pak met hun tanden schuimpjes van de satéprikker los te trekken. Niet zo Zuidas, eerder Debiteuren Crediteuren.

Na vijf minuten begon de spruit te huilen. Collega K. lachte het nog weg, maar ze was niet meer te houden. Het gehuil sloeg om in gekrijs en wij probeerden nog ongemakkelijk te doen, alsof we het niet door hadden. Mijn collega’s drukten snel de schuimpjes weg, zodat ze zich weer veilig achter hun computerscherm konden schansen.
De moeder werd rood en wist niet hoe snel ze weg moest komen. Ver weg van de Zuidas, Naar het Vondelpark. Om daar met de andere moeders te keuvelen over zelfgemaakte traktaties.
.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen