Doorgaan naar hoofdcontent

Babypraat


Nu het lente is, struikel je over de moeders met kinderwagen of draagzak. Op zaterdag bezetten ze de terrasjes in Amsterdam met hun bugaboo’s uitgevoerd in rood, blauw, groen en –voor de echte durfals- in Bas Koster- print. Lekker hip.
Op zondag trekken ze massaal naar het Westerpark voor de Sunday Market om daar uren in de rij voor macrobiotische broodjes te staan.

Op het terras omringd door de bugaboo’s wordt aan iedere tafel hetzelfde besproken. ‘Slaapt die van jou al door? ’Nee?’ Heb je al rijstebloem geprobeerd? Dat deze gesprekken zich zouden moeten beperken tot het terras of vriendenkring is niet voor iedereen duidelijk. Ook niet voor mijn collega K. Voor de duidelijkheid; collega K. is een man. Collega K. begint de dag met een gesprek over de kleur poep in de luiers van zijn dochter en het aantal gedronken cc tijdens de nacht. Hij wacht niet op respons van mij en van mijn collega’s. Hij gaat los over buikkrampen, hyperallergeen matrassen en hydrofiele luiers. Beleefd kijk ik naar de dagelijkse mails vol foto’s en filmpjes die hij doorstuurt. "Kijk, dit is baby S. in de box en dit is baby S. met haar vriendinnetjes van de crèche." Gaap.
Dat niet iedereen is geïnteresseerd in Baby S. eet een bananenprakje, Deel 5, gaat er bij K. niet in.

K. is kostwinner en blijft full time werken. Hij gaat wel af en toe iets eerder weg om zijn kind van de crèche te halen en is soms wat later vanwege de gebroken nachten. Effectief werkt collega K. dus parttime.

Hoe anders is het bij mijn vrouwelijke collega M. M heeft geen tijd om ochtenden vol te lullen over haar kids. M. heeft geen tijd om babyfoto’s van Flickr te downloaden en met commentaar ‘Baby in de box met haar neefje’ te mailen naar haar collega’s. M. moet aan de bak. M. werkt namelijk wel echt parttime. Haar kindjes worden vlak voor sluit opgehaald van de crèche. Met verwaaide haren en zweetplekken onder haar oksels verschijnt ze vier keer week op de crèche, waar ze op haar kop krijgt van de leidsters, omdat ze op haar moesten wachten. Collega M. en collega K. hebben dezelfde workload. Collega M. doet het alleen voor minder geld, dan collega K.

Op haar vrije dag benadrukt M. dat ze ‘gewoon’ beschikbaar is. Ze wil immers meekomen met de grote jongens en haar promotie dit jaar niet kwijtraken. Dus neemt ze haar blackberry mee als ze gaat wandelen. Met in de ene hand haar blackberry en in de andere hand de kinderwagen, beantwoordt ze haar werktelefoontjes en leest ze haar mail. In het Vondelpark en met design bugaboo. Dat dan weer wel.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …