Doorgaan naar hoofdcontent

De Toiletjuf

Vorige week was ik in de V&D. Eigenlijk ben ik nooit in de V&D, maar ik had een koffer nodig en ik wist niet zo goed waar ik die kon kopen. Ik kom niet graag in een warenhuis. Ze hebben er nooit datgene wat je zoekt, maar wel heel veel dingen die je niet zoekt. Zoals mokken van Blond.
Het enige voordeel van een warenhuis zijn de schone toiletten. Bij de toiletten van de V&D staat een bordje: ‘Toiletbezoek 50 cent. Vooruitbetalen. Prepaid.’, een bordje met muntjes, een bordje met winegums en een lege stoel, bestemd voor de toiletjuf.

De toiletjuf was even weg, dus glipte iedereen de wc in zonder vooruit te betalen. Ik ook.
Ik werd gebeld en ging even zitten op de lege stoel. Toen de toiletjuf weer terugkwam stond ik op om mijn plaats af te staan. Maar ze zei, met een doorrookt Amsterdams accent: ‘Nee schat, blijf maar lekker zitten hoor.’ Dat was het begin van onze 15 minuten durende vriendschap.
Terwijl ik op de stoel zat ervoer ik een toiletbezoek vanuit het perspectief van de toiletjuf. Een man met een Gaastra jas liep de w.c. in en zag het bordje, maar trok niet zijn portemonnee. Pas toen hij mij zag zitten keek hij nog eens schuldbewust naar het bordje, haalde zijn geld tevoorschijn en doneerde 50 cent met een zuinige blik.

Terwijl ze aan het boenen was kletste de toiletjuf een eind raak. Ze had een schijthekel aan al die toiletbezoekers die net deden of ze het bordje niet zagen. Het bordje met de winegums zagen ze allemaal wel staan. Ze had het gehad met de mensen die gingen klagen dat ze net voor 44,95 een hoeslaken hadden gekocht en nu ook nog voor de w.c. moesten betalen.
De toiletjuf was ZZP’er en het geld op het bordje was haar omzet. Ze was twee keer gescheiden en had 5 kinderen. Sigaretten waren steeds duurder geworden en de huur was ook omhoog gegaan.

Ze ergerde zich vooral aan die sjieke dames met hun rijke mannen of dure baan. Die waren het zuinigst. Altijd maar zeuren over die 50 cent. Maar ze liet zich niet kisten. Vooruit betalen of oprotten. Dan gaan ze maar naar de Hema ofzo. Het liefst zou ze ze een keer een trap onder hun sjieke kont willen geven.

Na 15 minuten moest ik maar eens verder gaan. Ik twijfelde. Zou ik nu nog 50 cent neerleggen? Dan zou ze weten dat ik niet had betaald en mij –terecht- onder de wanbetalers scharen Als ik niks zou neerleggen dan zou ze gewoon denken dat ik al had betaald. Met een beschaamd hoofd verliet ik het toilet zonder te betalen.
Nooit meer zal ik ‘vergeten’ geld op dat bordje neer te leggen.
.

Reacties

Anoniem zei…
dus als jij gebeld wordt, dan moet jij altijd gaan zitten?? en ik dacht dat vrouwen meerdere dingen tegelijkertijd konden doen...

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …