Doorgaan naar hoofdcontent

Ego's

Als je op de Zuidas werkt denk je dat de hele wereld om de Zuidas draait. Dat is ook niet zo gek, aangezien je er ongeveer 90% van je wakkere leven spendeert. Als je dan een keer een uitstapje maakt naar de echte wereld, is dit even wennen. Je moet even afkicken van de continue aanwellende mailstroom en binnenkomende telefoontjes. Dus is het even acclimatiseren wanneer je je schouders kan laten zakken en je even niet weet welke mails er in je inbox verschijnen.
Gelukkig is daar de blackberry. Wel zo veilig.
Daar hebben we begrip voor.

Waar we ook begrip voor hebben is dat het niet makkelijk is om je werk los te laten. Je bent immers je werk. Jouw werk is belangrijk en jouw werk maakt wie jij bent. Dus als je een keer met vrienden zit die eigenlijk niet zo goed snappen wat je doet, is het even schakelen. Waar moet je het nu over hebben? What else is there in life?

Voor veel Zuidassers is dit een onmogelijke opgave. Ze snappen niet dat er ook een wereld buiten de Zuidas is. Dus worden de vrienden van deze mensen lastiggevallen met verhalen over de laatste deals, misgelopen promoties en verhalen uit de dataroom. Booooring.

Niks zo saai als een vent die het alleen maar over zijn werk kan hebben.
Zo had een van de Zoza’s laatst een date met een consultant. De beste man was zo vol van zichzelf dat hij monoloog na monoloog hield over zijn huidige opdracht; De inrichting van het managementsysteem bij een IT-bedrijf. Wist ik bijvoorbeeld wel, dat het bedrijf vijfenveertig verschillende managementrapportages produceerde. Dat was toch ongelooflijk! En de systemen sloten ook niet op elkaar aan, zodat de uiteindelijk gerapporteerde cijfers niet helemaal correct waren. Schandalig toch? Eh. Ja? En wist ik ook dat de medewerkers van dit bedrijf volstrekt niet accountable waren? Goh. Eigenlijk wist ik niet zo goed wat een managementsysteem was, maar ik durfde het niet te vragen, Bang, dat hij dit als een aanmoediging zou zien.

Toen hij na het hoofdgerecht nog steeds niet een ander onderwerp had aangesneden, was dat mijn cue om op te stappen. Voor mijn nagercht.

Ik zit liever niet met mijn spaarzame vrije tijd mentaal op de Zuidas. Adios.
.

Reacties

anoniem zei…
Ik ben het helemaal met dit stukje eens en praat er zelf ook nooit zo graag over. Ik wilde jullie wel even laten weten dat ik eens een tegenovergestelde reactie meemaakte: bij haar thuis op de bank werd ik juist gevraagd om toch vooral over mijn werk te praten, iets dat echt niet zo interessant is (bank). Een soort AFCW scene ontwikkelde zich, John Cleese (Russisch) VS Jamie Lee Curtis (krolse poes).

Een aangename afwisseling op de doorgaans wat gelaten reacties tijdens vergaderingen op kantoor..

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …