Doorgaan naar hoofdcontent

Kampioen in Deeltijd

"Het goede nieuws is dat heel veel vrouwen een paar uur werken, het slechte nieuws is dat ze, behalve een paar vrouwen, heel veel uren niet werken.' Aldus Alexander Rinnooy Kan, kroonlid en voorzitter van de SER.
Na een uurtje of twee te hebben gewerkt, pakt de vrouw haar fietsje en fietst via een rondje door het park lekker naar huis. Terwijl hun mannen braaf zijn ingelogd op kantoor, gaat bij haar stipt om 13:00 uur de eerste fles Chardonnay open. Ploenk! Het is tenslotte elke dag vakantie. Dan een aflevering As the World Turns en een manicure. Zo doet de Hollandse vrouw dat.

Helaas zitten die paar vrouwen die heel veel uren wel werken, allemaal op de Zuidas. Als ik tijdens de lunch naar buiten loop voor een broodje zie ik op de gang het Moederschip, een hoogzwangere senior medewerker. Topzwaar en onverschrokken knalt deze doordouwer het ene na het andere due diligence rapport uit de printer. Met het partnerschap in het vooruitzicht heeft ze de deeltijddoetjes achtergelaten bij de zwangerschapsyoga en het oeuvre van Daphne Deckers.
Tachtig procent van de maatschap waar ze wil toetreden behoort tot de door de SER bewierookte fulltime motoren van ’s lands economie. De mannen. En zij wil erbij. Na acht jaar ploeteren is het tijd voor een stukje van de taart die winstdeling heet. Dus wordt ’s ochtends de groeiende buik in een zwarte elastieken band geschoven en vaart de H.M. het Moederschip uit naar de Zuidas voor weer een lange dag op zee.

De zwangerschap was volgens een mannelijke partner al “niet zo handig getimed“, zo in het jaar waarin over haar partnerschap zou worden gestemd. Was ze nog wel gefocust genoeg? Paste haar keuze wel in de strategische visie voor de praktijkgroep? En met deze vragen liet de kantoormastodont haar achter, terwijl hij haar kamer verliet om met een andere partner tijdens de lunch bij Dauphine eens lekker lang te oudemannenkletsen.

Daarom zit ze, net als de andere aanstaande moeders met ambities voor partnerschap, langer op kantoor dan haar mannelijke collega’s. Een knipoog naar de maatschap. Zie, ik weet wat belangrijk is. Als ik zeg dat ik op de kleintjes let, dan bedoel ik natuurlijk de printkosten! Niet de babyvriendjes die bij me thuis rondkruipen. Deeltijd? Nee joh, dat is iets voor secretaresses. Deals stoppen niet om vijf uur. Dan moet je lekker bij HR gaan werken.

Nederland is Kampioen in Deeltijd volgens de SER. Op de Zuidas mag je het in deeltijd met de troostprijs doen.
.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …