Doorgaan naar hoofdcontent

Koninkrijkje

We gaan voor een efficiënte bedrijfsvoering, snelle besluitvorming en een transparante organisatie hoor ik mijn manager de ruimte in slingeren. Indrukwekkende kreten die het rood omcirkeld goed doen op een flip-over. Maar mijn collega’s en ik luisteren gelaten toe. Dit is de zoveelste strategie meeting, waarin we brainstormen hoe wij onze afdeling kunnen alignen aan veranderende factoren. Vaag? Jazeker.

Iedere middle manager in onze organisatie houdt zich momenteel bezig met de herpositionering van zijn eigen afdeling. En dit moet allemaal efficiënt, snel en transparant. Maar wel alleen als iedereen er een zegje over heeft gedaan, alles drie is keer bekeken door tien verschillende middle managers en het aantal FTE waar leiding over gegeven wordt niet slinkt. Ja. Iedereen wil zijn eigen koninkrijkje behouden. Mijn manager is zo druk met het in stand houden van zijn eigen koninkrijkje, dat hij soms zelfs vergeet te werken. Het verdedigen van zijn koninkrijkje is een dagtaak en slaat soms om in landjepik

Hij wil zo veel mogelijk taken en verantwoordelijkheden naar zich toe trekken, zodat hij kan klagen over de workload en meer FTE’s toegewezen krijgt. Hoe meer FTE’s, hoe groter zijn koninkrijk en hoe belangrijker dit koninkje wordt.

Hij is klein gek koninkje, die met man en macht probeert aan de macht te blijven en uit te breiden. Hij weigert taken op te geven, of het stokje door te geven, ook al is dit soms beter voor zijn volk.

Hij is een Khadaffi, maar dan in pak en misschien zelfs nog wel gekker. Een zuidas-Khadaffi. Blind van zelfvertrouwen en zonder zelfkennis, omdat iedereen hem altijd naar de mond praat.

Zijn peers in het MT zien het, maar houden wijselijk hun mond. Zij zijn al lang blij met een gek in hun midden. Daardoor vallen hun praktijken minder op. Als er bij de zuidas-Khadaffi niet wordt ingegrepen, dan hebben zij al helemaal niks te vrezen.

Mijn collega’s en ik hopen op een interventie van de NAVO, maar HR zou ook goed zijn. We wachten al een poos, maar er gebeurt niks.

De belangen zijn kennelijk niet groot genoeg.
.

Reacties

Anoniem zei…
where's the 'I like' button? ;)
heel herkenbaar dit...
Anoniem zei…
Anoniem, ik deel deze mening...

Konden wij maar een samen een koninkrijk(je) beginnen, dan hadden tenminste begrip voor de situatie.

'waar rechtspraak eindigt, begint de oorlog'
Anoniem zei…
Hoe herkenbaar. Het gaat inderdaad om het behoud van het koninkrijkje. En macht, en controle, en .... arggg

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …