ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 12 april 2011

Lentekriebels

Ik adem garanties onder de douche. Ik droom definities in bed. Mijn gedachten gaan monomaan van de considerans, naar de artikelen, de closing agenda en weer terug. Ik douche een keer in de drie dagen en mijn haren doen aan autowax. Ik word volledig opgeslokt door een deal. Het nieuws over Alphen sijpelde pas op maandagavond door, toen ik een kop over een wapen op de ongelezen Next in de prullenbak zag. Project Ademnood beneemt me alle tijd, gevoel, emoties en realiteitsbesef. Boos word ik, als het stoplicht op rood sta. Huilen, als ik weer een dichte deur tref bij de Ap. Alles gaat langs me heen. De tijd verglijdt te snel.

Alles, behalve de nieuwe jongen van de postkamer. De nieuwe jongen van de postkamer is heerlijk. Hij is lang, gespierd – komt van al dat dossier doosjes dragen - en kaal. Zijn armen hebben de omvang van mijn bovenbenen en hij doet niet aan e-mails. “Lees ik niet. Gezeur.” Af en toe geeft hij een grom. Of hij stoot een onbeduidende keelklank uit. Maar vaker houdt hij gewoon zijn mond. En dat, lieve lezers, is een verademing in de wereld van hysterische betweterige narcistici.

De nieuwe jongen van de postkamer is wat je noemt, robuust. In mijn door paperassen en ordners afgerasterde kamer slash isoleercel, is de jongen van de postkamer het enige luik naar de lente. De zon gaat een klein beetje schijnen als hij met een doosje frisse ordners binnen loopt. Ik durf bijna te vragen of hij een blikje coca cola light meeneemt, als ik hem voor de volgende kopieeropdracht de deur uit stuur.

Bijna. Ik wil natuurlijk niet te autoritair overkomen en ik vind het ook altijd lastig de juiste toon aan te slaan tegen een ondergeschikte. Ik dweep een beetje en lach maar wat. ,,Ehm Peter, die dozen daar, ja, die hele zware, nou als het echt niet teveel moeite is, hihihih.” Ik houd het maar een beetje laagdrempelig en behandel hem min of meer als kind. We spelen samen Zuidas Cougar town. Peter vindt het vast ook spannend om te flirten met een hoger opgeleide vrouw.

Tot ik gisteravond een tweede reality check kreeg. Linked In leerde me dat Peter gewoon studeert. Iets met economie en cijfers. Dozen sjouwen doet hij erbij. Sterker nog, Peter hééft een Linked in profiel. Dat is professioneler dan ik van mezelf kan zeggen. Ik schaamde me een beetje en liep naar het keukentje. Nog maar een blikje cola light.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen