Doorgaan naar hoofdcontent

Lentekriebels

Ik adem garanties onder de douche. Ik droom definities in bed. Mijn gedachten gaan monomaan van de considerans, naar de artikelen, de closing agenda en weer terug. Ik douche een keer in de drie dagen en mijn haren doen aan autowax. Ik word volledig opgeslokt door een deal. Het nieuws over Alphen sijpelde pas op maandagavond door, toen ik een kop over een wapen op de ongelezen Next in de prullenbak zag. Project Ademnood beneemt me alle tijd, gevoel, emoties en realiteitsbesef. Boos word ik, als het stoplicht op rood sta. Huilen, als ik weer een dichte deur tref bij de Ap. Alles gaat langs me heen. De tijd verglijdt te snel.

Alles, behalve de nieuwe jongen van de postkamer. De nieuwe jongen van de postkamer is heerlijk. Hij is lang, gespierd – komt van al dat dossier doosjes dragen - en kaal. Zijn armen hebben de omvang van mijn bovenbenen en hij doet niet aan e-mails. “Lees ik niet. Gezeur.” Af en toe geeft hij een grom. Of hij stoot een onbeduidende keelklank uit. Maar vaker houdt hij gewoon zijn mond. En dat, lieve lezers, is een verademing in de wereld van hysterische betweterige narcistici.

De nieuwe jongen van de postkamer is wat je noemt, robuust. In mijn door paperassen en ordners afgerasterde kamer slash isoleercel, is de jongen van de postkamer het enige luik naar de lente. De zon gaat een klein beetje schijnen als hij met een doosje frisse ordners binnen loopt. Ik durf bijna te vragen of hij een blikje coca cola light meeneemt, als ik hem voor de volgende kopieeropdracht de deur uit stuur.

Bijna. Ik wil natuurlijk niet te autoritair overkomen en ik vind het ook altijd lastig de juiste toon aan te slaan tegen een ondergeschikte. Ik dweep een beetje en lach maar wat. ,,Ehm Peter, die dozen daar, ja, die hele zware, nou als het echt niet teveel moeite is, hihihih.” Ik houd het maar een beetje laagdrempelig en behandel hem min of meer als kind. We spelen samen Zuidas Cougar town. Peter vindt het vast ook spannend om te flirten met een hoger opgeleide vrouw.

Tot ik gisteravond een tweede reality check kreeg. Linked In leerde me dat Peter gewoon studeert. Iets met economie en cijfers. Dozen sjouwen doet hij erbij. Sterker nog, Peter hééft een Linked in profiel. Dat is professioneler dan ik van mezelf kan zeggen. Ik schaamde me een beetje en liep naar het keukentje. Nog maar een blikje cola light.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …