Doorgaan naar hoofdcontent

Let's play house

Apart from two sour, single seniors, I am the only woman in our banking department. It means I can basically get away with anything.

I don't 'forget' my skirt when strutting down our open plan, but I do blink my eyes when I need Excel 'input'. Or a coffee. Most of my colleagues are too geeky to admit it, but I know something is melting on the other side when I smile.

My boss is aware of my special position at the bank. We have a silent understanding and play house. He is the husband, I am his wife. My mater alma position usually works to my advantage. I am the first to be dismissed when the team embarks on an all-nighter. I participate in quite a few high-level meetings, since I add a nice touch of glamour when we arrive together in his MG. “Representation is a big part of our business. Will you be wearing that red lipstick tomorrow?” The boys don't bother to backstab or bite since they feel I am no real competition anyways. They were never big on lipstick.

My position brings about a little bit of responsibility, too. Like any housewife, I am expected to know what’s going on in the minds of our little ones. At the request of the hubster, I will do research on the impact of their bonus letters; at the request of the boys, I will indicate that their allowance should be raised. Once in a while, I’ll turn a blind eye to a pair of 'forgotten' briefs under my boss’ office desk. (Must have been his sports bag tipping over.) In a relationship, you have to leave the other one some space as well.

All in all, I consider myself a lucky gal.

But last week, my boss took our relationship to the next level. I was invited in his office for a conference call. As I sat down across the desk, he kicked off his shoes. "I just feel so at ease around you", was the poor excuse for forcing thick, suffocating gas upon my nostrils. It was a very long hour.

I am considering divorce.

Reacties

Anoniem zei…
.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!