Doorgaan naar hoofdcontent

Navelpluis

Meneer Schalken, meneer Jansen en meneer Hendriks waren samen op een intelligente mannen-etentje. Er was wijn. Ze waren entre nous. Er werd ge-mannenkletst. Op niveau, dat wel. Onder het genot van anderhalve fles Sancère per persoon kon iedereen zijn plasje doen over het onderwerp Wilders. Het was vast een hartstikke gezellige avond.

Ik moest die avond Bikrammen, dus helaas kon ik er niet bij zijn.

Gelukkig is het neuzelend gezelschap al weken onderwerp van Nieuwsuur en P&W en zijn we allemaal alsnog gedwongen tafelgenoot. We moeten luisteren naar: Meneer Schalken liegt. Meneer Jansen liegt. Hij heeft mij geprobeerd te beïnvloeden. Ik zag die beschikking uit z'n zak steken, wel waar! Terwijl China, India en Brazilië niet lullen maar poetsen en de wereldeconomie runnen, zitten we in Nederland gezellig met z'n allen te navelpluizen over een diner met de middle aged.
Op de Zuidas doen we niet anders. Als vrouwelijke medewerkers worden we regelmatig geconfronteerd met navelpluis van onze mannelijke collega's. De eindeloze cirkelredeneringen, de niet opgaande metaforen, de verbale zijpaadjes waarop we allemaal het spoor bijster raken.
Zoals tijdens het jurisprudentie ontbijt vorige week. “Maar Floris-Jan, beweer je nu echt dat de aansprakelijkheid in arrest Klootviool verder opgerekt zou moeten worden dan de Hoge Raad heeft bepaald? Goh, eigenaardig. Daar heb ik toch hele andere gevoelens over. Toen ik in die zaak Gemeente Grimbergen in beroep ging (…).” Daar gaan we weer. Hopelijk zijn we om half een klaar, kan ik nog op tijd dat advies versturen. “Ja, de zaak Grimbergen, persoonlijke hoogtepuntje uit 2010. Ik gebruikte, wat ik noem, de dubbele nijptang constructie, waarbij de redelijkheid en billijkheid dient als (…)” Ziet iemand het als ik nog een krentenbol van de schaal pak? Kan maar beter vast lunchen nu. Kan ik in ieder geval doorwerken tot die conference call. “Jan Jaap, als ik je mag onderbreken. Ik had laatst een zelfde soort zaak aan de hand, daar gebruikte ik mijn oneigenlijke eigenlijkheidstoets. Heb ik ook een artikel over gepubliceerd in de Recht en Krom van deze maand. Echt een aanrader.” Navelpluizerij pur sang.

Op de Zuidas geldt, hoe meer spreektijd, hoe belangrijker je bent. Tijdens een conferencecall kan je rustig de telefoon op mute zetten en drie mails aftikken. Na weer zo’n urenlange call vraag ik me af wat het gesprek nu voor de deelnemers heeft opgeleverd. Als werknemers zouden worden afgerekend op daden in plaats van woorden, dan zijn de meeste van mijn collega's snel uitgepraat. Helaas zitten er in de maatschap meer mannelijke kletsmajoren dan vrouwelijke multitaskers. Dus worden we voorlopig nog gedwongen garen te spinnen van het navelpluis van onze mannelijke collega's.

Reacties

Rosanna zei…
Hahaha, ja mannen kunnen altijd zo mooi praten.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …