Doorgaan naar hoofdcontent

De togaklager schrijft van zich af

Wij zien een trend. Een trend die een beetje is opgekomen met de krokussen in de lente. Plotseling zijn ze er. De togaklagers in boek- en twittervorm.

Op twitter spotten wij Eppo. Eppo is, afgaand op zijn twitter profiel, een zeer appetijtelijke jongeman, die scherpzinnig over zijn werk als advocaat op de Zuidas tweet. Volgens zijn twitter biografie is Eppo ‘Advocaat | Letselschade | Aansprakelijkheidsrecht | Alternatieve causaliteit | Zuidas | Snooker | De Pijp | Gelooft niet alles wat zijn zussen zeggen’. Zijn tweets zijn zeer vermakelijk en herkenbaar. ' #Wtf schrik me rot: ligt hier een gozer van Labour te pitten onder zijn buro! Had nachtje doorgetrokken om verzoekschrift te maken #zuidas' of ''Met al dat marmer hier op de plees zou het wel prettig zijn als die dikke van Banking ook even zijn sporen uitwist #borstelen' Zo ontzettend waar.

Wij vonden Eppo een verdomde held, dat hij zo out in the open over zijn werkomgeving twitterde. Zou hij daar geen gezeik mee krijgen dachten wij? Zou hij niet een Manual over social media gebruik om zijn oren gesmeten krijgen? Geen boze dikke collega van Banking die hem een pleeborstel onder zijn neus duwt? Kennelijk niet. Dus gingen wij op onderzoek uit. En wat blijkt. Eppo is niet echt. Eppo is de hoofdpersonage uit een roman over een advocatenkantoor op de Zuidas. Pfff. Dat maakt ons in ieder geval al wat minder laf. De schrijver van de roman is wel echt. Christiaan Alberdingh Thijm. Hij schrijft: ‘Er zijn twee dingen waarvan je niet wilt weten hoe ze gemaakt worden. Frikandellen en advocaten.’ Wij hebben ooit nog een gast college gehad van deze man. Het geeft de trend van togaklagers toch wat cachet als we deze advocaat in ons midden mogen begroeten. Welkom Christiaan aka Eppo!

Op twitter en op tenpages spotten wij al eerder Felice. Felice is de romanpersonage uit Urenfabriek. Een boek over een advocatenkantoor op de Zuidas. Felice verkocht in no-time haar aandelen op tenpages. Het bewijs dat dit genre hitgevoelig is. Felice twittert 'Probeer te slapen, maar het lukt niet. Ik tel toga's in plaats van schapen. Iemand betere tips? #durftevragen' Wederom ook ontzettend herkenbaar.

Dan wij. Zozuidas. Ook wij hebben togaklagers in ons midst. Volgens een fan: ‘Over het paard getilde azijnzeikers’

De Zuidas is kennelijk bezaaid met ongelukkige advocaten, die van zich af schrijven.

Zijn er nog advocaten die het wel naar hun zin hebben op de Zuidas? En zo ja. Durven die er voor uit te komen? Hebben zij het lef om te zeggen. ‘Nou, ik vind het eigenlijk best wel leuk, hiero.’

Wij gaan graag op zoek naar de herkomst van de trend en een eventuele tegentrend. Een antropologische studie, zeg maar.

Wel graag in opdracht. Want voor niets gaat de zon op. En al helemaal niet boven de skyline van de Zuidas.

Wie biedt?
.

Reacties

Een provinciaal advocaatje zei…
Jeetje wat een speurwerk.... 1 keertje googlen en je weet het. Niettemin: Eppo doet het leuk! Je vraagt je toch weer af hoe je het volhoudt daar op die zuidas.
Anoniem zei…
En ik, jurist, werkzaam bij de overheid, (12 jaar ervaring!) wil zich dolgraag in de advocatuur bewegen, desnoods als manusje van alles, stagiair, (specialisatie: no matter!) zoekt al een tijdje een baan op het Zuidas, hetzij administratief, hetzij in een andere functie, komt niet eens aan de bak!! Omdat ik (misschien) BRUIN ben!!!!
Ik zit me suf te solliciteren binnen de advocatuur!!

Ray
0650275335
Anoniem zei…
Ik vind het eigenlijk best wel leuk, hierzo @ advocaat @ Rotterdam

En Eppo, er zijn mensen die het nog niet doorhebben en er serieus op ingaan...in juni komt zijn boek uit vernam ik van Eppo

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …