Doorgaan naar hoofdcontent

Een beetje kleur in de grijze massa


Het kan je niet ontgaan zijn. Kleur is het nieuwe zwart. Diep paars, sinaasappel oranje en gifgroen. In deze tweede post uit de serie ‘Van catwalk trends naar office look’, kijken we naar de spring 2011 show van Gucci.
Deze colorblocking trend heeft zich vertaald naar de etalages van de Zara en de schappen van de Hennis. Wat heel fijn is voor ons, want het is waarschijnlijk niet een trend die erg lang mee gaat.

Dus kunnen we los gaan op de knalgele jasjes, de azuurblauwe broeken en de oranje blousjes. Het is een tricky trend. Een beetje kleur is leuk, maar te veel maakt je collega’s sneeuwblind. Op de steriele catwalk in een industriële omgeving ziet het er misschien prachtig uit om paars, met roze en oranje te combineren. Op kantoor tussen de grijze pakken en het groene tapijt heb je de kans eruit te zien als een reddingswerker on acid of als Bassie, zonder Adriaan. Oppassen dus.
Pas verder met oranje op voor het Koninginnedag-effect. Dus niet Koninginnedag oranje, maar knalkleuren. En niet gelijk een broek, jasje en blouse, maar 1 van de drie.

Combineer het met donkergrijs, zwart, wit of bruin. Hou het sjiek en ingetogen. Een enkel kledingstuk in knal is voldoende. Dit kunnen overigens ook heel goed schoenen zijn.
Vooral de Zara heeft heel veel leuke jasjes, maar ook prachtige broeken. Ook de Mango heeft goede broeken, die gecombineerd met een witte blouse, heel goed als office look kunnen

Of een leuk knaljurkje, met een simpel ingetogen jasje, boyfriend stylo van bijvoorbeeld Karen Millen.

Je begrijpt waar we naar toe willen. Succes! En laat ons wat kleur in de torens zien.

Reacties

Chris zei…
Er is toch ook zo een theorietje dat naarmate de economie aantrekt mensen zich uitbundiger gaan kleden?

Btw dames, dit al gelezen?
http://the-frenemy.com/post/5366472538/carrie-bradshaw-math

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …