Doorgaan naar hoofdcontent

Mixen met idealisten


Een tijdje geleden kwam ik op de Jonge Balie borrel de advocaten uit mijn oude opleidingsgroepje tegen. Zes jaar geleden begonnen we samen aan de opleiding van de Orde van Advocaten. De opleiding ging toen van start met een kennismakingsdagen in een conferentieoord in Zeist. De tweedaagse kennismaking in Zeist is beroemd en berucht. De net niet volwassen aanstaande advocaten worden losgelaten op een all you can eat buffet. Hyper van de schalen koekjes die iedereen kinderachtig blijft dooreten, volg je workshops als "Communiceren met cliënt, vriendelijk, maar altijd op afstand!", "De Urenadministratie" en "Pleiten voor pro's, de Harvard methode" Dit onder begeleiding van melige jaren '80 filmpjes van een ongekende Hollandse kneuzigheid. Na de verplichte nummers is het tijd voor het diner en de borrel, waar je ongetwijfeld bekenden van je studie aantreft en de rest van de avond flauwe grappen maakt over de begeleiders.

De suikercoma's en het schoolreisjesgevoel terzijde, bieden de kennismakingsdagen de kans om andere advocaten tegen te komen dan het prototype Zuidasser. De dorpsadvocaten bijvoorbeeld. Vaak echte heertjes, met meestal een double breasted blazer en pastelkleurig hemd, die de rest van de klas heel vervelend met Amice! aanspreken.

Of de shagrokende asielrechtadvocaten, met een Heal the World-gevoel waar de gemiddelde corporate lawyer alleen met Kerst last van heeft. Ook zie je hier advocaten met een allochtone achtergrond. Nog steeds vrij zeldzaam op de Zuidas, waar advocaten met een kleurtje alleen op de recruitment websites verschijnen om daarna weer mysterieus te verdwijnen. De opleiding van de Orde laat zien dat de advocatuur in Nederland meer is dan M&A en Corporate Litigation. Dat er nog een hele wereld aan soms schimmige, soms briljante amices en amica's bestaat.

Een tijdje gelden hebben de grote Zuidaskantoren besloten dat hun protegés niet mogen mixen met de rest van de advocaten. Geen cursussen meer over procederen op toevoeging voor armlastige cliënten of andere sosjalistiese onzin. De jonge Zuidas guppies mogen alleen nog mixen met de eigen soort, binnen een efficiënt kader waarin de learning curve goed wordt bewaakt. Dit heet Lawfirm School. Geen gelul, gewoon op zaterdag tentamens inplannen. Dat vonden mijn opleidingsgroepje en ik toch wel een beetje zielig voor de stagiaires van nu. Zullen ze nooit kennismaken met Patricia, de shagrokende kraakrecht-advocaat.

Jammer, want mixen met mensen buiten je comfort zone wordt je niet alleen een leuker mens, maar ook een betere advocaat. Je weet immers nooit wie er in de rechtszaal tegenover je staat. En hoe kun je je anders inleven in die gekke Henkie die toevallig ook het hedgefund bestiert waar je voor optreedt?

Reacties

Anoniem zei…
grappig... dus ik mag opmaken uit bovenstaand stuk dat er geen allochtone advocaten werken op de Zuidas? of rare types?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …