Doorgaan naar hoofdcontent

Romancho


Of ik, heel Pittige Tijden, een stukje op de motor wilde rijden? En daarna genieten van een huisgemaakt vispakketje van de barbecue. Aangevuld met Argentijnse gamba’s, zelf gemarineerd. De bijpassende wijn, ook Argentijns, had hij alvast koud gelegd. ‘’Ik ken een hele goede viswinkel op de hoek.”

Ik aarzelde. Freek en ik hadden het niet gered in de vierde, ondanks zijn vintage Honda viertak. Welke motor ging maken dat de vlam tien jaar later wel in de pijp sloeg? Bovendien ben ik babyboomdochter. Het ongecontroleerd fulmineren van mijn Mad Menesque moeder over haar eigen gefnuikte ambities, maakt dat ik niet meer zo trouwlustig ben. Anderzijds weet een achterafplek in mijn hersenen dat dit waarschijnlijk tot jeukende eileiders en spijt in een latere fase van mijn leven leidt. Wat moet, dat moet. Het is lente, ik ben bijna dertig. Aan de bak.
Het werd toch neen beetje spannend. Freek’s motor ging een stuk harder dan zijn Honda vroeger. Van nul naar honderd in vier seconden om precies te zijn. Bijna net zo snel als een Bugatti, gilde Freek vanonder zijn helm, terwijl mijn borsten zich noodgedwongen in zijn rug boorden bij het remmen voor het stoplicht

In de tuin stond de grote zwarte Weber al klaar. Wat is dat toch met mannen en barbecues? Het is de tweede keer in korte tijd dat een date de steengrill van stal haalt om indruk te maken met een geïmproviseerd kampvuur. Prei en wortel had onze jager/verzamelaar al eerder op het hakblok doormidden gekliefd. Inmiddels was Jamie Oliver druk in de weer met het aluminiumfolie.

Ungarra-tje? Freek knikte minzaam bij de aanblik van mijn uit de Ap meegegriste mainstream wijn. ,,Ik heb hier anders genoeg in de aanbieding hoor. Waar heb je zin in? Een Argentijnse droogje, Italiaanse prosecco of een uit Duitsland meegenomen Riesling, met een vleugje vanille? Dat is een heel bijzonder zoetje hoor!” Ik zag door het wit de wijn niet meer. ,,Ehm doe maar gewoon een glaasje wijn alsjeblieft.”

De tijd dat Freek stiekem SchultenBrau wegtikte bij de bankjes achter school in de grote pauze, was duidelijk voorbij. Freek zag er goed uit. Hardlopen, deed hij nu veel, net als racefietsen en motortochtjes na het werk. Zijn nachten vulden hij afwisselend met casual seks en boeken van Dostojevski, bij het licht van een kaars. Af en toe ging hij galopperen in het bos. Paardrijden was sinds een paar jaar zijn grote passie.

‘Romancho,’ zo noemde hij zichzelf graag. ,,Roman-show? Dostojevski en barbeknoei?,” probeerde ik. ,,Zonder ‘ show’,” corrigeerde Freek. ,,Het is een samentrekking van macho en romanticus. Zelfbedacht,” glunderde Freek. Ik knikte verontrust. Mannen die ineens over zichzelf in de derde persoon enkelvoud beginnen, zoals Osama Bin Laden vlak voor 9/11, vind ik een beetje verdacht. ,,Kijk, ik ga ook head first van die zwarte piste naar beneden, maar ik doe alles wel vanuit een bepaald ethisch kader. Het moet wel goed voelen wat ik doe,” mijmerde Freek.

Hij keek schuin omhoog, naar een sterk verdikkende rooksliert. Steekvlammen loeiden ineens uit de barbecue omhoog. De marinade was uit de gamba’s gelekt. De halve binnentuin stond in brand. Gealarmeerd sprong Freek omhoog. Hij danste wilde rond de barbecue en zwaaide met de grijptang. Tevergeefse pogingen om het wegwaaiende brandende aluminiumfolie te redden.
Ik keek naar zijn gehalveerde cowboylaarzen en begreep dat we hier te maken hadden met een man in vertwijfeling. Geen verwijfde man, maar een vertwijfelde man. En waar weifelen nog iets schuchters-romantisch heeft, gaat vertwijfeling eerder richting gedesoriënteerd, verstoord, compleet de kluts kwijt.

,,Alles onder controle?” vroeg ik. ,,Ik dacht dat aluminiumfolie niet kon smelten?” ,,Alleen als het er echt heel hard aan toe gaat,” gilde Freek vanaf het balkon. ,,Wijntje?”

Vrouwelijke singles rond de dertigers zijn zoekend. Maar mannelijke dertigers zijn evengoed de weg kwijt.
.

Reacties

Anoniem zei…
Hylarisch. Freek lijkt me eerder van zichzelf vervreemd; vertwijfeld id teveel eer. Hij leeft het leven waarvan hij denkt dat anderen denken dat het zo moet. Ik ben een pummel die eerst moest googlen wat "casual sex" is. Maar in ieder geval niet de weg kwijt. Zo'n Weber is mooi, maar worstjes van de Hibashi zijn wel zo romantisch lijkt me.
Fenna zei…
Arme Freek. Ijzersterk.
Anoniem zei…
En de volgende keer graag een waargebeurd verhaal met een écht bestaande man erin. En houd jezelf niet zo buiten schot. Prinses kijkt toe en denkt alleen maar: ach gossie, die mannen toch...
Anoniem zei…
Haha!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …