ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







maandag 9 mei 2011

Romancho


Of ik, heel Pittige Tijden, een stukje op de motor wilde rijden? En daarna genieten van een huisgemaakt vispakketje van de barbecue. Aangevuld met Argentijnse gamba’s, zelf gemarineerd. De bijpassende wijn, ook Argentijns, had hij alvast koud gelegd. ‘’Ik ken een hele goede viswinkel op de hoek.”

Ik aarzelde. Freek en ik hadden het niet gered in de vierde, ondanks zijn vintage Honda viertak. Welke motor ging maken dat de vlam tien jaar later wel in de pijp sloeg? Bovendien ben ik babyboomdochter. Het ongecontroleerd fulmineren van mijn Mad Menesque moeder over haar eigen gefnuikte ambities, maakt dat ik niet meer zo trouwlustig ben. Anderzijds weet een achterafplek in mijn hersenen dat dit waarschijnlijk tot jeukende eileiders en spijt in een latere fase van mijn leven leidt. Wat moet, dat moet. Het is lente, ik ben bijna dertig. Aan de bak.
Het werd toch neen beetje spannend. Freek’s motor ging een stuk harder dan zijn Honda vroeger. Van nul naar honderd in vier seconden om precies te zijn. Bijna net zo snel als een Bugatti, gilde Freek vanonder zijn helm, terwijl mijn borsten zich noodgedwongen in zijn rug boorden bij het remmen voor het stoplicht

In de tuin stond de grote zwarte Weber al klaar. Wat is dat toch met mannen en barbecues? Het is de tweede keer in korte tijd dat een date de steengrill van stal haalt om indruk te maken met een geïmproviseerd kampvuur. Prei en wortel had onze jager/verzamelaar al eerder op het hakblok doormidden gekliefd. Inmiddels was Jamie Oliver druk in de weer met het aluminiumfolie.

Ungarra-tje? Freek knikte minzaam bij de aanblik van mijn uit de Ap meegegriste mainstream wijn. ,,Ik heb hier anders genoeg in de aanbieding hoor. Waar heb je zin in? Een Argentijnse droogje, Italiaanse prosecco of een uit Duitsland meegenomen Riesling, met een vleugje vanille? Dat is een heel bijzonder zoetje hoor!” Ik zag door het wit de wijn niet meer. ,,Ehm doe maar gewoon een glaasje wijn alsjeblieft.”

De tijd dat Freek stiekem SchultenBrau wegtikte bij de bankjes achter school in de grote pauze, was duidelijk voorbij. Freek zag er goed uit. Hardlopen, deed hij nu veel, net als racefietsen en motortochtjes na het werk. Zijn nachten vulden hij afwisselend met casual seks en boeken van Dostojevski, bij het licht van een kaars. Af en toe ging hij galopperen in het bos. Paardrijden was sinds een paar jaar zijn grote passie.

‘Romancho,’ zo noemde hij zichzelf graag. ,,Roman-show? Dostojevski en barbeknoei?,” probeerde ik. ,,Zonder ‘ show’,” corrigeerde Freek. ,,Het is een samentrekking van macho en romanticus. Zelfbedacht,” glunderde Freek. Ik knikte verontrust. Mannen die ineens over zichzelf in de derde persoon enkelvoud beginnen, zoals Osama Bin Laden vlak voor 9/11, vind ik een beetje verdacht. ,,Kijk, ik ga ook head first van die zwarte piste naar beneden, maar ik doe alles wel vanuit een bepaald ethisch kader. Het moet wel goed voelen wat ik doe,” mijmerde Freek.

Hij keek schuin omhoog, naar een sterk verdikkende rooksliert. Steekvlammen loeiden ineens uit de barbecue omhoog. De marinade was uit de gamba’s gelekt. De halve binnentuin stond in brand. Gealarmeerd sprong Freek omhoog. Hij danste wilde rond de barbecue en zwaaide met de grijptang. Tevergeefse pogingen om het wegwaaiende brandende aluminiumfolie te redden.
Ik keek naar zijn gehalveerde cowboylaarzen en begreep dat we hier te maken hadden met een man in vertwijfeling. Geen verwijfde man, maar een vertwijfelde man. En waar weifelen nog iets schuchters-romantisch heeft, gaat vertwijfeling eerder richting gedesoriënteerd, verstoord, compleet de kluts kwijt.

,,Alles onder controle?” vroeg ik. ,,Ik dacht dat aluminiumfolie niet kon smelten?” ,,Alleen als het er echt heel hard aan toe gaat,” gilde Freek vanaf het balkon. ,,Wijntje?”

Vrouwelijke singles rond de dertigers zijn zoekend. Maar mannelijke dertigers zijn evengoed de weg kwijt.
.

4 opmerkingen:

Anoniem zei

Hylarisch. Freek lijkt me eerder van zichzelf vervreemd; vertwijfeld id teveel eer. Hij leeft het leven waarvan hij denkt dat anderen denken dat het zo moet. Ik ben een pummel die eerst moest googlen wat "casual sex" is. Maar in ieder geval niet de weg kwijt. Zo'n Weber is mooi, maar worstjes van de Hibashi zijn wel zo romantisch lijkt me.

Fenna zei

Arme Freek. Ijzersterk.

Anoniem zei

En de volgende keer graag een waargebeurd verhaal met een écht bestaande man erin. En houd jezelf niet zo buiten schot. Prinses kijkt toe en denkt alleen maar: ach gossie, die mannen toch...

Anoniem zei

Haha!

Een reactie plaatsen