Doorgaan naar hoofdcontent

The weddingplanner

After days - no, weeks - of anticipation, Kate & Wills finally tied the knot. I have to say, I am a bit sad that it’s over. I am a sucker for romance, and every common girl wants to be queen for a day. Do not think we Continentals are any less engaged than the Brits or the Americans when it comes to the wedding of the century.

The Easter Egg on Beatrice’s forehead, Victoria’s towering platform heels, and the somewhat stiff carriage charade, we all watched it as closely online as the 'Royal Wedding Supporters' did in real life. I would have killed for a spot amongst the bewildered, body-painted in blue ("'I am The Ring"), sleep-deprived crowds - if only to give me a break from the other wedding frenzy currently going on in my office.Two months ago, the senior associate with whom I share an office swapped her long-time boyfriend for a senior partner twice her age. Engaged at date number three, she is now to be wed within two months.

Of course, this provides a far better opportunity to study 'getting to yes' and 'speeding up social mobility' than the royal wedding. Without bickering neighbours or the pressure to wear furry hats and paint your face, and with a far better view. I probably should embrace the possibilities of getting one-on-one lessons from the woman who redefines being hands-on and in control up to the point of ensuring a million dollar pension fund within a trimester. And I am the first to admit that I love a bit of distraction from work now and then.

However, my roommate took wedding planning to the next level. Her law firm senior partner fiancé delegated all of his responsibilities to his secretary, and left her with "Just give me a time” and "Just do things right”. Consequently, my colleague morphed into Jennifer Lopez and our office into the pit of wedding arrangements. It has a constant background chatter of conversations with the hairdresser, print shop, caterer, cake designer, dress designer, florist, and even the priest. At the moment, I have more knowledge of wedding invitation design than the layout of a share purchase agreement.

Which is, of course, fine, had I not been expected to manage the practice on my own lately. Rather than delegating wedding chores to me, Jenny made the partner of our department Master of Ceremony. This prevents him from getting angry with her for executing parts of his task. Jenny outsmarts many business women I know.

It does leave me with quite a bit of work, no guidance and an awful lot of background noise. I am a sucker for romance, but not for ceremony.

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …