Doorgaan naar hoofdcontent

De Boze Vrouw

In onze queeste naar een rolmodel berichten we over de verschillende vrouwelijke soortgenoten, die er op de Zuidas rondlopen. Naast positieve verhalen ook verhalen over minder fijne varianten. Zo hebben we al de controlfreak en het werkpaard beschreven. Nu het derde type. De Boze Vrouw. Met hoofdletter B.
De Boze vrouw is veel aanwezig op de Zuidas. De Boze vrouw is verontwaardigd en ontevreden. Dat is haar manier van optreden. We hebben onszelf allemaal een rol aangemeten op de Zuidas. En dit is haar rol.
De Boze vrouw krijgt wat ze wilt door op hoge poten en overslaande stem, dingen te eisen. En verontwaardigd te reageren op bijna alles wat ze tegenkomt op haar weg naar de top.
‘Dus nu ik jullie bel, doen jullie pas de facturatie. Nu pas? Moet ik daar helemaal voor bellen. Waarom wordt dat niet gelijk gedaan?’

Veel mannen maken met een grap en een grol hun punt, de Boze vrouw doet dit met verontwaardiging. Er zijn in mijn ervaring weinig mannen die op deze manier hun zin krijgen. Het is ook een vervelende manier. Het is een blijk van onvermogen. Vooral die overslaande stem duidt op het verliezen van controle.
Het is toch veel prettiger werken met iemand die met een ‘Sjesus Anne, ik zie wel dat het laat geworden is gisteravond.’ de zaak duidelijk maakt. In plaats van een. ‘Hoe kan dat nu. Hoe kan dit nu? Hoe kun je nu zo’n fout maken? Dit kan toch niet!’
De boze vrouw heeft het ook altijd veel te druk en alles is te veel. Hoe dit komt is mij een raadsel, want collega’s of ondergeschikten durven haar nauwelijks nog iets te vragen.
Bang, dat ze in huilen of in schreeuwen uitbarst.

Mijn Collega E. is een Boze Vrouw. Boos op de TNT omdat ze niet aan kunnen geven hoe laat ze komen. Boos op Apple, omdat ze I-phone schermen maken die zo snel kapot gaan. Boos op de buurman, omdat zijn kinderen zoveel herrie maken. Boos op iedereen, maar haar collega’s in het bijzonder.
Sinds vorige week zit E. thuis. Een burn-out. Het werd haar allemaal teveel. Ik snap het wel. Soms moet je je gewoon even niet zo druk maken.

Een beetje minder boos. Daar wordt de Zuidas ook een stukje mooier van.
span>

Reacties

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …