Doorgaan naar hoofdcontent

De nieuwe topvrouw is een yogi

Christine Lagarde, de Franse minister van Financiën, is in de race voor het voorzitterschap van het IMF. Datzelfde voorzitterschap heeft monsieur Le Perv, a.k.a. DSK, uit zijn glibberige viezemannenvingertjes laten vallen. Natuurlijk is de man onschuldig totdat het tegendeel is bewezen. Maar de New York Post berichtte dat een bron bij het advocatenteam van DSK zou hebben gefluisterd dat er sprake was van consent, met andere woorden: ze wilde zelf! Het is te hopen voor DSK dat dit niet de officiële verdedigingslijn gaat worden. Een kleine sidenote: waarom denken zo veel oude uitgezakte mannen dat kamermeisjes, IMF medewerksters of anderszins hardwerkende dames hun werk uit handen laten vallen voor, pardon my French, een farmaceutische fossiele fopsnikkel? As if! Het is die tomeloze zelfoverschatting die banken doen wiebelen en financiële markten laten struikelen.

Terug naar Christine. Zij is een topvrouw, zoveel is duidelijk. Voor haar huidige ministerpost was ze managing partner bij advocatenkantoor Baker McKenzie en Minister van Landbouw. Ze is ongetwijfeld een tough cookie en waarschijnlijk ook geen heilige. Maar, Christine is er niet gekomen door het gedrag van die lompe Pierre Perverts na te doen. Nope. Christine is een yogafreak. Ze eet geen vlees, en drinkt geen druppel. Pittig als je je politieke dealtjes moet sluiten op de hoek van Ganzenlever en Wijnsloot. Daarom vertrok Christine eerst naar Amerika. In Parijs was ze na haar rechtenstudie al twee keer afgewezen voor het elite ambtenarenklasje Ecole Nationale d’ Administration. De jonge yogi was toen simpelweg nog niet en vogue. Hoe anders is dat nu.

Nu de Alpha-apen een voor een van de rots afglijden (DSK, Berlusconi, Arnold Schwarzenegger) zoeken we naar nieuwe toppers die ons niet teleurstellen. Leiders die de broodnodige rust, reinheid en regelmaat terugbrengen in de wereldeconomie. Daarom is de nieuwe topvrouw een antimacho. Beheerst, betrokken en behendig op de yoga mat. In een interview met de Independent begin dit jaar zei Christine dat ze naast het managen van de Eurostress graag tijd met haar kweekrozen doorbrengt en het liefst wat meer tijd zou hebben om potjes kweeperenjam voor haar Famille te maken. Ultra zen, die Christine.

Op de Zuidas staan ze ook klaar, de twenty something yoganistas. Die slim zijn en begrijpen dat blaten uit is en samenwerken in. Die hard werken en op tijd naar huis gaan. Die kijken naar waar de client nou echt mee geholpen is. Die hun vrouwelijke collega's helpen shinen omdat ze weten dat het niet opschiet om elkaar naar beneden te helpen met gemene sneren. Die begrijpen dat je van de zoveelste borrel helemaal niet relaxter wordt. Die liever nog eens diep ademhalen en de wereld op een zonnegroet trakteren. Lekker zen. Precies wat we nodig hebben. Namaste!

Reacties

Anoniem zei…
Precies wat we nodig hebben: saai, grijs en zweverig. Niet dus! Het lijkt zo langzamerhand wel duidelijk dat de onderhavige zoza-schrijfter (of moet ik zeggen socio-) in het algemeen niet zo'n mannenliefhebber is. DSK zal vast een Tiger Woodsje hebben gedaan, maar mevrouw het kamermeisje zou wijselijk haar mond hebben gehouden als ze er geen slaatje uit wilde slaan. Geef haar eens ongelijk: het is mogelijk een betere tokomst voor haar dochter, maar om dit alles nu meteen ten nadele van DSK te profileren gaat werkelijk te ver.
Anoniem zei…
Uit het feit dat ze aangifte heeft gedaan kan je afleiden dat ze er een slaatje uit wilde slaan? Beetje kromme redenering.. Ze is zelf niet naar de pers gestapt of in de schijnwerpers gaan staan.
Anoniem zei…
"...maar mevrouw het kamermeisje zou wijselijk haar mond hebben gehouden als ze er geen slaatje uit wilde slaan...", los van je bedenkelijke moraal; jij komt niet ver op de Zuidas...:

ALS het kamermeisje in kwestie er een slaatje uit had willen slaan had ze haar juist haar mond gehouden en zich door DSK (en cohorten) voor deze discretie dik laten belonen. Als je een dergelijk basisprincipe niet doorhebt rest je een toekomst op Sloterdijk of in Zuidoost...
Anoniem zei…
Misschien ambieert kamermeisje een publieke carriere de nieuwe Oprah ofzo..

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …