Doorgaan naar hoofdcontent

Festivals, lekker bohemien voor de hoofdprijs


Festivals zijn een statussymbool geworden. Vergeet het sloepje of een vakantie aan de Klote D'Uur. Keeping up with the Joneses houdt in dat je aantoonbaar (Facebook) met je posse op alle Europese zomerfestivals hebt gehangen.

Het was zondagmiddag, een dag na Amsterdam Open Air. Een Amsterdams buitenfeestje waar we gezellig met de urban family naar toe waren gegaan. Het was een leuk feest geweest. We dronken bier en zure wijn. We dansten op de electro-beat beat. We duwden onze Rayban Aviators nog een keertje hoger op de neus. De hele dag werd ondertussen door acht verschillende Iphones vastgelegd, zodat als er nog eens een Nederlandse Oscarinzending nodig is, de stopmotion film "Amsterdam Open Air. Het was echt leuk" nog op de plank ligt.

Die zondagmiddag hing ik op de bank een ouderejongere-kater weg te blazen toen ik een telefoontje kreeg van een vriendin.
Of ik al wel een kaartje voor Tziget, een festival in Budapest, had geregeld, en zo nee, of ik dat snel even wilde doen. Ik had nog geen kaartje geregeld. Het festival was uitverkocht, dus nee, ik zou waarschijnlijk niet meegaan. De vriendin was niet tevreden met dit antwoord. Maar, op Marktplaats kan je toch ook een kaartje kopen? Was wel iets duurder, maar dat maakt toch niks uit? Het is Tzi-get! En niet-meegaan is een Njet!

Ik deed snel een rekensom. Met kaartje, reis naar Budapest, zes festival outfits en honderd bonnen ter plaatse, zou ik snel 1000 Euro kwijt zijn. Dui-zend euro voor 6 dagen bier drinken en Oost Europese Dixies van binnen bekijken. De Bohemien spirit voor een kapitalistische hoofdprijs.

Sure, het zou helemaal hip verantwoord zijn. Een stempel in mijn coolio paspoort. Maar had ik het ervoor over om weer zoveel geld te besteden aan wat neer komt op naar inwisselbare electro luisteren en dronken worden? Ik ben walgelijk gevoelig voor sociale druk, dus helaas moet ik deze vraag met een volmondig Ja beantwoorden. Ja, ik laat me weer uitkleden op Marktplaats voor een weekje Goulashhappen. Ja, ik zet voor dui-zend euro vrijwillig een tent op tussen stinkende krakers. Ja, ik ga met vol bewustzijn op slippers over een groezelige campingterrein lopen in Oost Europa.
Tot in de modder. Smell you later.

Reacties

Anoniem zei…
Tot overmaat van ramp zit Hongarije in de Schengen zone... dus je krijgt niet eens die felbegeerde stempel in je paspoort ;-)

Sowieso tellen EU-landen niet mee voor het coolheidsgehalte van je pas; moet toch minstens enkele exotische maar niet typisch toeristische bestemmingen bevatten.
Anoniem zei…
En.... je bent nu in Barcelona voor Sonar? Aiaiaiaiaiaiiiiiiiii
Anoniem zei…
Als deze post door dezelfde schrijfster geschreven is als de vorige dan begrijp ik volledig waarom ze in een financiele crisis zit (en dat maar niet wil zien). Festivals zijn leuk maar ook voor een Zuidasser is 1000 euro serieus geld. Sociale druk weerstaan hoort bij het volwassen worden/zijn, misschien komt dat nog wanneer de magische 30 overschreden is?
Chris zei…
Dat vind ik ook het grote manco van dit -overigens geweldige- blog dat onduidelijk is wie wat schrijft.
Dames, meet je een leuke alias aan en kom eens uit de kast!
Anoniem zei…
Wat een zure reacties weer... Lekker volwassen, reageer dan niet.

Anyway, meiden - ik vind jullie blog (en boek) wél heel erg leuk!
xx
Chris zei…
@ Anoniem 20 JUNI 2011 03:11

Je snapt er ook echt helemaal niks van! Het blog en boek zijn geweldig, uniek in zijn soort. Juist daarom willen wij lieve kijkbuis-kinderen méér. Wij willen ons volledig met de karakters inleven. Dat schept troost in ons bestaan, want voor de rest hebben wij heel weinig om naar uit te kijken. (Oke, op onze verjaardag na dan).

Probleem van dit blog is alleen dat het als een persoon geschreven is. Vooral bij de wat persoonlijkere getinte verhalen, krijg je daardoor belevenissen te horen die soms tegengesteld zijn van elkaar, waardoor je bijna gaat denken dat de schrijver aan een bipolaire stoornis lijdt. Zoals dit verhaal ('jippie, ik ga op vakantie') met het vorige ('help, ik steven af op een persoonlijk bankroep').

Snappe vous?
Anoniem zei…
@ 'Wat een zure reacties, schrijf dan niets',

Vráágt het plaatsen van een bericht op een goedbezochte blog niet om reacties? Bij deze dan ook mijn duit in het zakkie: no selfpity voor personen die welbewust een maand (of twee) hypotheekrente door een Dixie spoelen.
Ik vind Zo Zuidas heerlijk voor wat betreft de o zo herkenbare kantoorverhalen, maar 'kijk mij arm maar hip zijn in Hongarij'-achtige relazen hoeven voor mij niet noodzakelijkerwijs een vervolg te krijgen.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …