Doorgaan naar hoofdcontent

Schuldsanering

Griekenland is alweer een tijdje om andere redenen dan comazuipende Hagenezen in het nieuws. De Griekse staatsschuld (329 miljard euro) is nu anderhalf keer zo groot als het nationaal inkomen (255 miljard euro). ,,Geen belasting betalen, met 53 in de pensioenregeling, laat lunchen, laat naar bed, niet werken. Het is een georganiseerde bende!”, gilde een boze Geert Wilders Sjuul Paradijs in Nieuwsuur. Athene krijgt opnieuw een miljardenlening van de Europese Unie, in ruil voor onder meer privatisering van het oude vliegveld. ,,Hopelijk bouwen ze hier iets moois en maken ze er geen zooitje van, want daar zijn wij Grieken goed in”, luidde het commentaar van een tandeloze Griek, die met zijn radiografisch bestuurbare vliegtuigje in de weer was op de landingsbaan.

Ik kreeg acuut sympathie voor de Grieken toen ik de bejaarde speelgoedpiloot zag. Ik ben gediplomeerd chaoot en kampioen impulsaankoop. Ik maak een zooitje van alles, zeker mijn financiën. Zelfs, of juist op een Zuidas-sarlaris. Over de koop van mijn eerste huis begin 2008, heb ik dan ook niet lang nagedacht. De crisis was nog gerommel in de verte en Funda-verkenningstochten waren een welkome werkbreak voor de jongens en meisjes advocaat. Kopen deed iedereen met een startsalaris van 53.000 euro, huur was geldweggooierij. ,,Invest in bricks,” zei mijn oud-kamergenoot Victor altijd. Victor is kalend, elf jaar advocaat en het type dat vakanties niet vooruit boekt ‘omdat het zomaar heel druk kan zijn in de zomer op kantoor.’
. Toen Victor na vijf minuten zijn akkoord gaf op het koopcontract, ging ik dus overstag. Mijn eerste huis kocht ik op de gracht. Een op een tandemsalaris begroot monumentaaltje, voor een godsvermogen opgeknapt. De tandem is inmiddels doormidden en het grachtenpaleis een derde in waarde gezakt. Ik overweeg een carrière buiten de Zuidas in cupcakes of creative writing, maar ik ben de trotse eigenaar van een schuld die zes keer mijn startsalaris overtreft.

Ik wil wel een maatje minder, maar hoe?

,,Schuldsanering,” was Victor’s suggestie toen we elkaar onlangs spraken over de probleempjes met mijn huis. Niet echt natuurlijk, dat levert een imagokrasje op als advocaat, maar stijl Greek-de-chique. ,,Dan doe je je huis in de uitverkoop en neem je een P&L’tje (red. persoonlijke lening) voor de aflossing van de restschuld. Dat gaat dan tegen een percentage van 6 procent. Ben je tegen de 600 euro per maand over een paar jaar wel klaar.“ Is mijn paleis wel verdwenen en gaat mijn geld naar een groot zwart gat. Die carrière buiten de Zuidas moet nog even op zich laten wachten.

.

Reacties

Chris zei…
Wat naar voor je. De Zuidas is in die zin een gouden kooi geworden. En dat te bedenken dat de vooruitzichten niet gunstig zijn, als te zijner tijd de hypotheekrente-aftrek wordt afgeschaft en er ook nog het risico bestaat dat jij je baan kunt verliezen, zwanger of ziek raakt etc.
Anoniem zei…
Waarom of/of in plaats van en/en? Die cupcake-trein is allang op stoom, snel spring erop, anders mis je 'm!
Anoniem zei…
heb je een aflossingsvrije hypotheek? Zo ja, omzetten naar een vorm waar je begint met aflossen. (omzetten van de hypotheekvorm kost paar honder euro). good luck
Anoniem zei…
Oplossing: Verkoop je huis en verhuis naar Feldkirch en ga werken in Vaduz (Liechtenstein). Er is hier een groot tekort aan personeel in de financiele sector (op z`n minst 1000-2000) van op z`n minst 100.000 euro netto p.j. That will do. Succes!
Anoniem zei…
Een huis is alleen maar een investering als er cash flow tegenover staat. Zolang je zelf in een huis woont en het niet verhuurd of op andere wijze rendabel maakt, is een huis een liability en geen asset.
Anoniem zei…
Hey Chris, geen youtube filmpje meer paraat?
Chris zei…
Wat wil je hebben?
Chris zei…
Oké, vooruit dan maar...

Deze past wel bij het onderwerp. Ik denk dat wij allemaal heimelijk terugverlangen naast de jaren negentig toen de wereld een stuk onschuldiger leek. Vandaar dit lied, dat dit gevoel perfect beschrijft:

http://www.youtube.com/watch?v=AVmq9dq6Nsg

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …