ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 3 juni 2011

Sfeerspons

Mijn collega is een sfeerspons. Hij zuigt het beetje lol en plezier dat we nog hebben tijdens de lunch, zo onder de gezellige kibbelings en geitenkaassalades (zonder komkommer) vandaan.
Een beetje zoals de dementors uit de Harry Potter Reeks, die hun slachtoffers koud en zonder levenslust achterlaten. Zo laat deze collega ons zonder plezier en sfeer aan de lunchtafel achter. Just, by being there. Iedere dag weer hopen ik en mijn collega’s weer dat hij verstek laat gaan. Maar iedere dag schuift hij aan.
Met een lang gezicht zet hij zijn dienblad op tafel. ‘Eet smakelijk’.
Hij gaat zitten zonder verder aanstalten te maken een gesprek op gang te brengen of te houden. In het begin probeerden we het nog wel.
‘Goh. Lekker weekend gehad?’ of ‘Lekker weertje vandaag. Ga je nog iets leuks doen vanavond?’ Na een paar keer summier ‘Ja, heel lekker’ en ‘Nee’ van zijn kant, hield het voor ons ook op.
We worden steeds inventiever in het vermijden van deze collega. Zo gaan we stiekem iets vroeger lunchen of soms heel snel buiten de deur. Maar de collega is niet te vermurwen. Hij weet ons feilloos te vinden.
De sfeerspons zorgt er voor dat de gesprekken een stil vallen. Dus zitten we een half uur ongemakkelijk om ons heen te kijken en af en toe algemeenheden uit te wisselen.
‘Ja. Was erg druk vandaag’ en ‘Goh. Die verbouwing bij het station duurt al wel een poos he?’
Niemand durft meer echt persoonlijk te worden. Als er een persoon is die niet deelt, zorgt dat er voor dat niemand meer gaat delen. Quid pro quo. Zo zijn we dan ook wel weer. Ik deel met jou dat ik op vakantie ga naar Ibiza, dan wil ik ook weten wat jij uitspookt tijdens je vakantie. Een persoon aan tafel die weigert deel te nemen in dit sociale proces stokt dat proces. Niemand deelt meer.
Uiteraard wil men delen, dus vinden de gesprekken plaats als de collega er niet is. Bij het koffiezetautomaat, op de kamer bij een paar collega’s en in de gangen.
En aangezien er geen leeg bakje kibbeling is, dat het einde van de lunch aankondigt, wordt er meer en voornamelijk langer gedeeld dan noodzakelijk.
Dit komt de productiviteit niet ten goede.
De sfeerspons vormt dan ook een operationeel risico voor onze afdeling. Zonder hem zouden we een stuk efficiënter en effectiever zijn.
Operationele risico’s moet je elimineren of mitigeren weet ik. Mijn manager lijkt het niet te deren. Hij doet niks en laat ons lekker in onze eigen sop gaarkoken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen