Doorgaan naar hoofdcontent

Weinerworst

Anthony Weiner, Democraat met een grijze onderbroek en een profetische achternaam, heeft twee weken geleden zijn plek in het Amerikaanse huis van afgevaardigden neer moeten leggen. Het was het onvermijdelijke einde van Weinergate: drie lange weken die in het teken stonden van een seksschandaal zonder seks. Het verhaal is bekend. Congressman Weiner klikte met zijn muisje een veelbelovende politieke carrière in een paar seconden naar de kloten. Bedoeld voor slechts een chatvriendin die met smart zat te wachten op een foto van een stijve in een grijze onderbroek, belandde de afbeelding van Weiner's bobbelboxer op Twitter. De Democraat ontdekte de fout na enkele minuten, maar het was te laat. Internet is onvergeeflijk waar het korte momenten van verstandsverbijstering betreft. Eventjes de touwtjes losgelaten en het resultaat gaat viraal. Een sexting schandaal was geboren.

Weiner reageerde eerst door iemand anders de schuld te geven. Hackers hadden op zijn computer ingebroken en de gewraakte foto via Twitter verspreid. Normaal werkt dat goed. Net als Klimaatverandering en Terroristen zijn Hackers ongrijpbare en dus gevaarlijke vijanden. En hackers die op je computer inbreken en je privé bestanden online zetten, dat moet voor elke Amerikaan met een seksleven, digitale camera en een computer toch een griezelige gedachte zijn, dacht Weiner.

Helaas voor Weiner verschenen vanuit de krochten van internet verschillende foto’s die de Democraat van zijn, het moet gezegd, afgetrainde veertigerslijf stuurde. Weiner achter de computer, met een close up van zijn gewaxte spiertieten, Weiner in de gym, met slechts een handdoekje voor zijn Schwanz. En uiteindelijk ook Weiner's Wiener, naakt als een slak uit zijn huisje. Erect en onbedekt. Het was de foto die je niet wilde zien, maar waar je toch naar moest kijken. Het deed me terugverlangen naar de foto waarmee de saucisson zijn première maakte, knus ingepakt in grijs katoen.

De jongste generatie Zuidassers is opgegroeid met Hyves, digitale camera's en smartphones. Elke dronken avond sinds je zestiende is door minstens een van je vrienden vastgelegd op camera. Met een beetje pech slingert er een USB stickje rond met beeldmateriaal dat je met je exvriend/vriendinnetje op een saaie zondagmiddag hebt opgenomen. Of die foto van je Harries die je in een vrolijke bui naar die scharrel uit 2008 stuurde. De kans is groot, dat je ergens op je carrièrepad een genante foto tegenkomt die je allang vergeten was. Foto's die je op je negentiende vrolijk op je Hyves zette kan je werkgever vijf jaar later niet meer in context plaatsen. Het zou zonde zijn als aanstormende talenten in politiek of bedrijfsleven hun baan zouden moeten neerleggen voor een jeugdzonde die digitaal is vastgelegd. Dat zal dan ook niet gebeuren. Nu de huidige klikgrage jonkies op de Zuidas de carrièreladder beklimmen, zal het shockeffect van dat soort foto's afnemen. In 2018 is van iedere manager of partner op de Zuidas namelijk wel een online trackrecord. Weiner is gewoon zeven jaar te vroeg geboren.

Reacties

Chris zei…
Het probleem met Weiner is dat hij die foto's nam terwijl die getrouwd was, zijn vrouw in verwachting was en hij een publieke functie bekleedde.

Bovendien is het sowieso dom. Geen enkele vrouw waardeert een man naakt. Niks voor niks was de Playgirl ( vrouwelijke variant van de palyboy) geen lang lang leven beschoren.
Weiner is dus typisch een man die denkt dat de vrouw en man biologisch hetzelfde zijn aangelegd, net als feministen plachten te doen.
Anoniem zei…
Chris toch. D'r zijn best vrouwen die een naakte man kunnen waarderen. Een man met een erectie is een en al onmacht en dat heeft heus z'n charme.
En de Playgirl was bedoeld voor gays - althans werd voornamelijk door gays gekocht - dus daar zal het korte leven niet aan gelegen hebben. Misschien had Weiner erin moeten staan.
Jan
Chris zei…
Nee vrouwen vallen voornamelijk op macht en status. Eens bij Oprah een leuk experiment.

Ze lieten aan vrouwelijke voobijgangers drie mannen zien met de vraag wie de knapste was. Alle vrouwen kozen voor de man net de strakke lijf en donker haar. De wat dikkere kwam als laatste uit de bus.

Toen deden ze het opnieuw, dit keer stond salaris erbij vermeld, en je raadt het al: alle vrouwen vonden de voorheen lelijkste ineens  knapste, toen ze ontdekten dat hij een rijke software-ontwikkelaar was. De man die voorheen het knapst was maar nu ineens bouwvakker bleek, werd als laatste en dus onaantrekkelijskt gekozen.

Romantiek is nu eenmaal voor een vrouw veel subjectiever
Anoniem zei…
Right back at ya Chris. Waar denk je dat mannen sneller voor kiezen? Een prachtige vrouw die de ambitie heeft om Neelie op te volgen? Of een vrouw met dergelijke uiterlijkheden die het 'best prima' vind om een stapje terug te doen zodat JIJ de carriere tijger uit kan hangen en zij wel bij de kindjes en het aanrecht blijft? Tit for tat brother, we zijn allemaal even erg. So what?

Lot
Chris zei…
Mannen kiezen niet. Dat doet toch altijd nog de vrouw. Een man kan zich hooguit als zo interessant mogelijk partij aan haar aanbieden. Maar moet vervolgens in zijn handen knijpen of ze daar op in gaat. Zoals ze in het Frans zeggen: L'homme propose, la femme dispose.

Of een vrouw carrière maakt of ze nou thuis zit, maakt de man weinig uit. Mannen zijn bijzonder opportunistisch ingesteld. Die waait met alle winden mee om een vrouw te behagen.

De therapeut Robert Glover noemde dat het 'Mr Niceguy-complex.' Veel mannen lijden eraan en dat komt vooral prangend naar voren in de omgang met de andere sekse. Het gaat dan om het aardig gevonden willen uit angst om afgewezen te worden.


Voor de diehards:

http://www.nomoremrniceguy.com/
Anoniem zei…
Awwww come on!!! Mr Nice Guy?! Misschien de mannen die als 12 jarige brillen nerd altijd voor in de klas zaten en post-it's met LOSER op hun rug geprikt kregen. DAT zijn de mannen die nu een Mr. Nice Guy complex hebben. Die zo blij zijn dat ze eindelijk van iemand aandacht krijgen, dat ze volledig over zich heen laten lopen. Maar de ietwat meer gehaaide man die gemiddeld over de Zuidas rond loopt heeft daar meestal geen kaas van gegeten. Hadden ze dat maar, beetje humble-ness op z'n tijd kan niemand kwaad... Beter dan keer op keer smsjes negeren, met je mede collega's high-fiven over hoeveel chicks je gister in de Bastille hebt gescoord, om nog maar te zwijgen over de mannen die 'en group' snel hun trouwringen in hun bovenste laadje leggen voordat ze de Blauwe Engel binnen glippen.

Onder welke categorie val jij Chris??

xx
Chris zei…
Dat is een confronteerde vraag waarin ik meer van mijzelf zal moeten prijsgeven, dan aanvankelijk de bedoeling was. Maargoed, even diep in mijn ziel graven.

Ik denk dat ik instinctief een 'nice-guy' ben. Dat komt wellicht omdat ik ben opgegroeid in een omgeving zonder aansprekende mannelijke rolmodellen. Hierdoor groei je op met idee dat je anderen zoveel mogelijk naar de zin moet maken. En 'de ander' is de moeder, de lerares etc.

Waar ik al vroeg achter kwam, was dat dit gedrag in een 'romantische setting' totaal niet gewaardeerd wordt. Ga maar bij je zelf na: Wat vind je van die vent die telkens 'ja' zegt, die blijft hangen als je hem tegenkomt en waarbij je zelf -als vrouw- het gesprek moet afkappen, die moeilijke gespreksonderwerpen voorbij gaat en totaal kleurloos door het leven gaat, die mannen vind je als vrouw toch helemaal niks? Het is alsof ze smachten om je goedkeuring. Brrrh

Mannen daarentegen die 'nee' zeggen hebben iets speciaals. Het is net alsof je het niet uitmaakt of ze jouw goedkeuring nodig hebt. Dat intrigeert.

Een andere observatie die hierop aansluit is dat de aardige supergozers die ik ken en een serieuze relatie hadden/en trouwden, allemaal hun relatie stuk zagen stuklopen.
Vrouwen zijn wat dat betreft heel tegenstrijdig. Ze willen dan wel een man die begripvol is, maar ook weer niet teveel.

Die mannen die jij beschrijft, daar heb ik ook een broertje dood aan. Maar ook zij zijn ergens product van hun tijd en eigenlijk een uitwas van de seksuele revolutie. Een van de problemen van de huidige tijd is dat de fase tussen adolescentie en pubertijd telkens langer duurt. Vroeger was de twentysomething al getrouwd en had die al twee kinderen. Nu speelt die op zijn X-box en kijkt die naar de 'comedy central' en gaat die het weekend uit op jacht. De publiciste Kay Hymowitz spreekt daarom over kindmannnen.
Zie http://www.city-journal.org/2008/18_1_single_young_men.html

En http://www.amazon.com/Manning-Up-Rise-Women-Turned/dp/0465018424/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1310593163&sr=8-1

Dus in die zin is jouw vraag een vals dilemma waarbij ik op beiden ontkennend antwoord geef. Het type man dat ik wel ben? Dat bewaren wij voor de volgende keer!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …