Doorgaan naar hoofdcontent

Bambi en de dikke


Op maandagochtend komt ze binnenlopen, de nieuwe student stagiaire. "Haaai, keileuk da'k mag gaan beginnen! Een en al Bambi-ogen, glanzend haar en boobies.
Zo hallo. Wat doet die zonnestraal op onze sectie. De verzuurde Betties op het secretariaat zijn even helemaal in de war. Collega's L. en P. staren naar het parmantige hertje dat de kantoorgang komt overdraven alsof het Kerstmis is. Mijn mattie en ik kijken elkaar aan. Heeft de Dikke haar al gezien? De Dikke is een notoire sucker voor vierentwintigjarige ASC meisjes minus biervet, met een stel pronte jongens. Met een zucht naar de mooie dingen in het leven geeft deze partner de voorkeur aan oud wanneer het gaat om geld, kunst,
wijn en onroerend goed. Hoe anders is het voor de dames, daarin heeft de Dikke ze liever in de leeftijd piepkuiken.

Alsof hij de aanwezigheid van de nouvelle Bambette kan ruiken, zwaait de deur van het kantoor van de Dikke open. Toegegeven, ondanks de +- 40 kg aan excess baggage blijft het een imposante verschijning. In een pak dat drie Italiaanse Geppetto's deze lente hebben moeten uitleggen (in tijden van stress ressorteert de Dikke naar comfort food) beent hij zich een weg naar het nieuwste offerlam. Ondanks haar status van studentstagiaire, die haar in de advocatuur precies voor IT medewerker maar na secretaresse plaatst krijgt ze een speech die de Dikke voor het aanstaand partnerschap van L. op de plank had liggen. L. kijkt dan ook gekwetst naar de Dikke, "Waarom vader?" De Dikke is zijn pappie op kantoor.

Mijn mattie en ik kijken weer naar elkaar. ook dit gaat weer over, weten wij. Arme Bambi, over een week tikt ze nietsvermoedend aan een jurisprudentieoverzicht wanneer de deur van haar kamer openzwaait en de Dikke proestend van woede over haar bureau hangt. Hoe ze het in haar hoofd haalde om gisteravond om zes uur naar huis te gaan terwijl hij om acht uur nog een klusje voor haar had. Op de Zuidas leef je niet op looks alleen.
Dat je een zeseneenhalf voor je scriptie kan compenseren met een lekker bekkie en een vlotte babbel is op de Zuidas dan ook geen geheim. Een beetje eye candy is goed voor elke firm. Mooie mensen zorgen voor een beetje glamour in de soms gillend grijze urenschrijverij. Daarbij zijn het niet alleen de dames die dienen ter deco- en inspiratie. Op elke zichzelf respecterende corporate sectie hoort minstens een snelle hardbody met surfhobby rond te lopen.

Dat vinden wij dan weer leuk

Reacties

Mascha zei…
Hardop gelachen om dit stukje!!!

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …