Doorgaan naar hoofdcontent

Bij twijfel, doen

“Je wil iets creatiefs doen, waarom ben je dan eerst advocaat geworden? “ Dat de switch van de advocatuur naar een reclamebureau vragen zou oproepen had ik wel verwacht. Vijf jaar eerder kon ik zeggen: ,,ik ben advocaat bij een groot kantoor op de Zuidas. Het is een prestigieus kantoor, ik verdien veel, die en die werken er ook.” Niemand die me toen vroeg waarom ik er werkte, of het was wat ik wilde.

Nu zat ik aan tafel bij de Amsterdamse Don Draper, mezelf te verkopen. Schrijven, commercieel, mensen, niet juridisch, waren de kernwoorden die eruit kwamen rollen. Reclame dus. Ik vond het een sterk verhaal. De partner van het reclamebureau was niet onder de indruk.

“Weet je hoeveel ik er al voorbij heb zien komen, die net zo zijn als jij” verzuchtte de partner tegenover me. “Van die aangespoelde advocaten die rechten zijn gaan studeren omdat ze niet wisten wat ze wilden. Groot kantoor binnengerold omdat ze niks beters wisten. Na een paar jaar kunnen ze niet verder en bedenken ze, ik wil iets creatiefs. Wat moet ik daar mee?” Inmiddels trok hij zijn neus op alsof hij een scheet rook. De man vervolgde: “Ik weet niet hoe ik je moet verkopen, je bent te oud voor een junior copywriter, en je hebt te weinig ervaring voor een senior.” Hij keek met en mengeling van ongeduld en misprijzen. Ik zat zijn tijd te verdoen. Ik was een lost cause.

Twijfelaars, daar zitten werkgevers niet op te wachten. Er wordt van je verwacht dat je met je bul in handen precies weet wat je de rest van je leven gaat doen. Niet weten wat je wilt, is voor werkgevers eng en voor sollicitanten een taboe. Vandaar dat ieder sollicitatiegesprek hetzelfde verloopt. 'Ik wilde altijd al madmen worden' 'In de zandbak maakte ik al reclame voor mijn schepje.” Dat is wat een kantoor wil horen. Lekker duidelijk. Geen gezeur over eerdere twijfels of overstappen. Iedere sollicitant prevelt als een nederig nonnetje zijn devotie aan een baas alsof het de lieve Heer zelf is.

Maar in hoeverre zijn we bereid om vijftig jaar hetzelfde werk te doen? Hetzelfde pad te volgen, zonder greintje twijfel. Dat zullen er maar weinig zijn. Managers die vasthouden aan het principe dat een overstap 'not done' is zullen op termijn moeite krijgen met het vinden van geschikt, maar vooral gemotiveerd personeel.
Na vijf jaar werken te horen krijgen dat je te oud bent om te veranderen van inzicht is kortzichtig. Werknemers die niet toegeven aan hun twijfel, maar gewoon maar doorgaan, zonder te vragen, zonder zelfinzicht, belanden thuis op de bank met een burnout. Dus werkgevers: omarm de twijfelaar. Iemand die eerlijk er voor uit komt, dat hij twijfelde en van koers veranderde, is niet eng. Die moet je gewoon aannemen.

Reacties

Rogier zei…
Twijfel is goed, twijfel duidt op vermogen tot reflectie, tot iets kunnen leren en tot nieuwe inzichten komen...

Maar werkt je "Sterling Cooper Draper Pryce scenario" ook niet vice-versa? Richting ZuidAs is een overstap even lastig; alsof je op je fietsje naar zwemles al tot het besef kwam dat BCG of Roland Berger HET voor je was....
Rogier zei…
En trouwens: waarom doen jullie het niet zelf? Waarom heb je Draper (en zijns gelijken) nodig om te bereiken waarvan je nu weet waar je naartoe wilt?

Jullie hebben een boek gepubliceerd dat zelfs GELEZEN wordt, waar mensen geld en de gang naar de winkel voor over hebben.

Een hele kudde ZA-ers 'publiceren' iets van gortdroge tabellen, anotaties of ludiek managementlingo wat niet verder komt dan ISBN nummer en vervolgens met ladingen tegelijk gratis bij de clientele door de strot wordt geduwd.

Hoeveel meer bewijs van je kunde wil je nog?
Anoniem zei…
Ik denk dat de beste man bedoelt dat je als Zuid-Asser te weinig gestimuleerd bent in die 5 jaren tot creatieve daden. Je moet als ZA luisteren naar wordt je opgedragen en je ontwikkelt daarbij vele vaardigheden niet. Na een aantal jaar heb je een lock-up problem en kun je niet echt iets anders meer.

Maargoed, jullie presteren het om een breed publiek al twee jaar met dezelfde boodschap in verschillende varianten te boeien. Dat is inderdaad een hele kunst!
Anoniem zei…
Oh Mijn God. Ik had dit kunnen schrijven. Situatie: Finance & Investment studie en nu al bijna 3 jaar werkzaam bij een bank. De verveling komt m'n oren uit en ik smacht naar iets creatievers, uitdagenders, minder droog, gekleurder, juicy-er, humaner, dus vooral: LEUKER! Langs PR burau's gegaan, Fast Moving Consumer Goods, de hele mikmak. Wat kreeg ik te horen? 1) Je bent overkwalified 2) We kunnen je niet betalen 3) Je hebt geen marketing ervaring dus 4) zou je eerst 6 maanden stage willen lopen bij Nivea voor 200 euro per maand?

Jammer. I've apparently made my bed. @27 years. Hoe triest, hoe uitzichtloos is het, dat je op die leeftijd al niet meer je pad kan bijstellen?

Blij dat het weekend is, want ben de week maar weer nauwelijks doorgekomen...

Lot
Miss A zei…
Lieve Lot,

'Always take a look at the bright side of life'..., het kan altijd erger. Zie er de humor van in dat mensen een plaat voor hun hoofd hebben. Dan is de uitdaging des te groter. Some things happen for a reason.

Veel succes!
Anoniem zei…
Ik denk dat het probleem van deze ZoZa is dat ze niet kan bewijzen dat ze creatief is en een goede copywriter, want ze wil anoniem blijven in het schrijven van deze blog.

Maar inderdaad sneu dat werkgevers de 'open twijfelaar' zo wegsturen. Misschien heeft het te maken dat je nog niet helemaal uit je twijfel bent. Je moet het écht zeker weten en bij voorkeur naast je huidige baan al van alles gedaan hebben in je nieuwe richting, om een soort portfolio op te bouwen. Het zien als een lange termijnproject. Poeh. Lastig!

Ik zelf ben ontslagen vanwege b.e. motieven. Ik zie dit als een kans om me te heroriënteren, maar de richting die ik op wil is niet zo hemelsbreed verwijderd als jurist vs. creatief.

Ik wens je iig veel succes! Keep up the good spirit! :)
Chris zei…
Allereerst, leuk dat je de zelfde fascinatie deelt voor reclames.

Het is een herkenbaar beeld voor velen. Zo blijkt tevens uit de reacties. Quasi-nonchalant kies je een opleiding, zonder te beseffen dat je in wezen je lot bezegeld hebt.

Daar komt de NL-hokjesgeest nog bovenop. In de VS zou het veel minder ongebruikelijk zijn als je besluit een ander carrierepad zou kiezen. Recentelijk zag ik deze zeer boeiende presentatie van Steve Jobs uit 2005, die precies hetzelfde betoogt als de Zoza in bovenstaand verhaal. http://www.youtube.com/watch?v=UF8uR6Z6KLc

Wellicht dat een goede headhunter kan helpen!
Of (voor het moment) een bevredigende hobby/nevenactiviteit, waar je nieuwe mensen ontmoet en nieuwe werelden leert kennen.

@ Rogier
Vaak blijkt dat soort goedbedoelde adviezen juist een averechts effect te hebben. Het komt neer op 'Wat zeur je nou? Je hebt het al zo goed!' Vanuit het perspectief van een buitenstaander is het een begrijpelijke reactie, maar de persoon zal zich daardoor nog meer onbegrepen en niet serieus genomen voelen, wat niet bijdraagt een een verbetering van de situatie.
Anna zei…
Zou mooi zijn als de twijfelaar inderdaad meer omarmt wordt, je hebt toch liever iemand die eerlijk is dan iemand die zich helemaal kapot werkt doordat hij totaal geen werkplezier heeft, daar heb je ook niks aan.

Als je niet te vast zit aan een torenhoge hypotheek zou ik zeggen als je echt ieys anders wilt gaan doen eerst zo goed mogelijk uit getwijfeld zijn zodat je zeker weet wat je wilt (dus naast de huidige baan ook oriënterende activiteiten ontplooien, zoals ook al gezegd is o.a. goed voor een portfolio, hoewel misschien lastig naast zo'n drukke baan) en er dan écht voor gaan. Maar je zal waarschijnlijk inderdaad niet zo hoog kunnen instappen dat je op een vergelijkbaar niveau werkt als je huidige baan, dat zou ook niet realistisch zijn (door bijv afwezigheid van ervaring in het relevante gebied) maar wellicht kan je wel middels een fast track sneller doorstromen omdat je wel al werkervaring in het algemeen hebt en dus al andere vaardigheden hebt ontwikkeld.

De eerste stappen zijn gezet, nu nog 'even' doorbijten.
Anoniem zei…
wat de beste man waarschijnlijk wilde horen is dat je bereid bent een (wellciht wel substantieel) salaris offer wil maken want reclame is een marginale business itt tot veel zuid as functies....
Ik ken voldoende mensen die bereid waren terug te gaan in salaris om te doen wat ze altijd al wilden doen....
Anoniem zei…
al toen ik 6 was wilde ik advocaat worden. leek me geweldig, de hele dag in de rechtbank staan en onschuldige mensen uit de gevangenis houden. ik zou alle rechtszaken winnen, want ik heb natuurlijk altijd gelijk... hoe naïef! gedurende de studie kom je erachter dat het gortdroog is, en soms ook ronduit saai. toch ga je stug door, want advocaat worden zul je.
mede door deze blog en verhalen die je weer via via hoort, wordt het advocaat zijn steeds minder aantrekkelijk. ik noem maar iets: 80 uur werken,het feit dat schijnbaar iedereen aan de coke is, de 'likken naar boven, schoppen naar onder' mentaliteit. de vraag is: klopt het? en hoeveel moet je over hebben voor zo'n baan? Of kun je maar beter meteen switchen naar iets anders?
Anoniem zei…
Mooi om te zien dat mensen elkaar zo steunen in de wondere wereld van cyberspace.

Zo wordt bovenstaand verhaal ook aangehaald op een ander blog:

http://delettertuin.blogspot.com/2011/07/de-coach-de-tijger.html

Zet 'm op dames! Jullie komen er wel...
Rogier zei…
@Chris: je posteert jezelf als empathisch, maar je reactie blijkt meer veelzeggend met betrekkking tot jezelf dan over wat ik schreef....

Every author, however modest, keeps a most outrageous vanity chained like a madman in the padded cell of his breast. - Logan Pearsall Smith

ZuidAs fittie... Yeah, yeah, yeah...!
Petra zei…
Ik snap de reactie van dhr. Draper wel. Draai het eens om. Je bent meteen na je middelbare school een creatieve opleiding gaan doen en werkt nu al zes jaar bij een reclamebureau, maar het komt je je strot uit. Het liefst wil je een onmiddellijke transfer naar de Zuidas, het bankwezen in. Dat je geen studie in die richting hebt en geen relevante werkervaring, maakt toch niet uit? Je bent wél de persoon achter een blog dat niet onderdoet voor het FD. Excel-bestanden maken, PowerPoint-presentaties houden, alle uren op de factuur - dat is toch een goed verhaal!
Maar helaas: er zijn genoeg mensen die wel de relevante achtergrond hebben en hetzelfde willen doen. Bad luck. Als je het echt wilt, zorg dan eerst dat je wat te bieden hebt.
Anoniem zei…
Het kan ook precies andersom: na je studie Communicatie en Marketing afgerond te hebben besluiten dat dit toch te creatief en zweverig voor je is. Om uiteindelijk met goede moed aan een studie Rechtsgeleerdheid te beginnen.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …