Doorgaan naar hoofdcontent

De stagiaire

Het is zomertijd en dat betekent stagiairtijd bij ons op de Zuidas. Waar de werknemers de zon opzoeken, zoeken de studenten en een verdwaalde scholier verkoeling bij de kantoren met klimaatregeling. De verdwaalde scholieren zijn in de minderheid, maar ze zijn er wel. Waar de meeste scholieren zich in de zomer volplempen met mojitos en breezer ananassen in Lloret of Cherso, is er een aantal dat hun zomer aan de Zuidas besteed. Om ervaring op te doen. Het zijn de fanatiekelingen, waar we volgens Halbe niet genoeg van kunnen hebben. Als je het mij vraagt, moeten we er niet te veel van hebben. Het zijn scholieren waar je een beetje bang van wordt. Althans, ik word er bang van. Maar dat zegt waarschijnlijk meer over mijzelf dan over hen.
Enfin. Het grootste gedeelte van de stagiaires zijn studenten. Die gebruiken de zomer om zich op de Zuidas te oriënteren, te profileren en/of te amuseren.
In het begin van mijn tijd op de Zuidas was ik nog dol enthousiast als er een student ons voor een paar weken kwam versterken. Iemand die ik wegwijs kon maken in de wondere wereld die papierschuiven heet. Vol trots liet ik de bibliotheek zien en legde ik de interne database uit. Ik bedoel. Wie zou daar nou niet enthousiast van worden?
Nu. Jaren later, ben ik stagiair-moe. Nu. Jaren later, ben ik die zure taart die ik tijdens mijn eigen stage zo bijzonder ongeïnteresseerd vond.
Waarom vraagt ze nooit wat ik gisteravond heb gedaan vroeg ik mijzelf dan tijdens mijn stage af bij mijn zwijgzame kantoorgenoot? Of. Waarom vraagt ze nooit of ik mee ga naar cliëntbesprekingen?
Na mijn stage op de Zuidas heb ik mij voorgenomen om nooit zo’n zuurpruim te worden. Ik zou altijd aardig zijn tegen iedere stagiair die langs zou komen. And here I am. Zuur als azijn.
Er is iets aan stagiairs wat mij ergert. Misschien is het hun onbevangenheid. Of het feit dat ze allemaal hetzelfde zijn.
Of hun enthousiasme vermengd met zenuwen dat ze altijd op de eerste dag tentoonspreiden. Ze zijn allemaal net naar de kapper geweest, hebben een nieuwe outfit gekocht. De dames een knielange rok, met bijpassend blazer. De heren een pak. Alles in zwart of donkerblauw. Ze hebben er zin in. Ze gaan nu echt datgene doen waarvoor ze jarenlang in de collegebanken hebben gezeten. Het harde studeren is voorbij. Dit is de eerste stap van de rest van hun leven. En dat straalt er vanaf.
Of ben ik gewoon bang om met mijn vroegere zelf geconfronteerd te worden.
Ben ik Ebenezer Scrooge die bij iedere stagiair terug wordt geworpen in de tijd en een blik krijgt op mijn jonge onbevangen zelf. Zie ik in iedere stagiair mijzelf terug? En hoop ik dat er ooit een stagiair binnenwandelt die nu eens kritisch vraagt.
Wat doe jij hier nu de hele dag op de Zuidas? Word je daar nu echt gelukkig van? Een stagair die zegt. Ik ben nog jong. Dit nooit. Ik ga nog even de wereld rondreizen en dan mijn eigen toko opzetten.
Dit gebeurt maar zelden. Bijna iedere staigiare wil blijven. Ze hopen allemaal op een aanbod. Er zijn vast wel een paar eigengereide studenten die besluiten een totaal andere kant op te gaan. Die ben ik alleen nog niet tegengekomen.
De reflecterende ramen van de torens op de Zuidas weerkaatsen de zomerzon en verblinden de meeste stagiars. Helaas.

Reacties

Chris zei…
Bij stages die Kantoren aanbieden, moet ik altijd denken aan de lotgevallen van Tom Sawyer.

In deze klassieker van Mark Twain moet de jonge Tom Sawyer voor straf een tuinhek schilderen. Alleen daar heeft die totaal geen zin in. Van de weeromstuit gaat die zijn vriendjes ervan overtuigen dat een hek schilderen het leukste klusje is wat er bestaat.

Uiteindelijk krijgt hij ze zelfs zo ver dat niet alleen dat hek voor hem willen witkalken, nee ze hem er zelfs geld en spullen voor aan om dat te mogen doen.

Met dat geld en een vrije middag beleefd hij vervolgens weer de meest spannende avonturen.

Het boek kan je gratis beluisteren op Librivox!
http://librivox.org/de-lotgevallen-van-tom-sawyer-by-mark-twain/
Chris zei…
Beleefd=beleeft
Anoniem zei…
Chris.. What the hell?
Anoniem zei…
Chris, je wordt een beetje zielig, laat iemand je tenminste eens uitleggen hoe spellingcontrole werkt.
Anoniem zei…
Volgens mij is dit helemaal niet 'onze' Chris! Hebben we een wannabe-Chris in huis?
Anoniem zei…
Het moet ook echt niet gekker worden....
Chris zei…
@Anoniem 12 JULI 2011 03:26

Dank voor deze briljante aanbeveling. Voortaan ga ik eerst mijn reacties in Word schrijven, dan de spellingscontrole er overheen. Vervolgens verwerk ik hyperlinks als noten zoals in de 'leidraad voor juridische auteurs' staat aangegeven. Tenslotte laat ik het geheel nog nakijken door een Neerlandicus. Want je weet immers maar nooit...
Chris zei…
# Anoniem 12 JULI 2011 05:12

Nee, het was de echte Chris. Of dacht je misschien begin/medio jaren tachtig van de vorige eeuw een lebensborn-project in gang is gezet om meer Chrisjes op de wereld te helpen? En dat ze elkaar vervolgens hier treffen...
Anna zei…
Chris ik snap het moraal van je verhaal niet helemaal?Moet de stagiair misbruikt worden zodat de medewerker zelf een leuke rustige dag kan hebben? Of is het niet misbruiken omdat de stagiair denkt dat de klusjes leuk zijn?
Chris zei…
Dat rotwerk als iets heel leuks gebracht wordt. En de arme student dat nog gelooft en het tevens ook nog zo beleefd ook. Dat is het moraal van het verhaal.
Anna zei…
Ah ik begrijp hem. Jammer dat de medewerkers zichzelf niet kunnen overtuigen dat het leuk is ;)
Chris zei…
Advocaten moeten hun vrij houden. Vooral op hoger niveau wordt van je verwacht dat je zelf met cliënten komt en investeert in klantenrelaties. Maar je kunt je niet aanbieden zoals een tweedehands autoverkoper doet. Dus zul je naar congressen moeten gaan, en andere informele bijeenkomsten om subtiel contacten aan te leggen.
Chris zei…
Excuses moi. Correctie: advocaten moeten hun handen vrij houden.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …