Doorgaan naar hoofdcontent

In vorm


HAfgelopen weekend draaiden de wielen weer op volle toeren. Naast de TT in Assen stond ook Limburgs Mooiste op het program. De wielerklassieker is zo Zuidas, de zwarte cross allesbehalve.

In felroze, stoplichtoranje en kanariegeel stoven de lycraworstjes weer naar beneden door het mergelland. Vochtig zeempje in het kruis, koddig helmpje op het hoofd. De wielersport wordt gedomineerd door blanke mannen van middelbare leeftijd die niet worden gehinderd door enig gevoel voor mode, kleur, of decorum. Onder de 20.000 renners was menig Zuidasser present.

Ook ik had mij laten verleiden tot een weekendje toeren met kantoor. Peer pressure noemen ze dat, ook wel rubberen ruggengraat. De plastic partyserre aan de Blauwe Engel liet ik dus links liggen vrijdagmiddag. Waarom, vroeg ik mij af. Even later zat ik tussen twee testosteronbommetjes, een tas mueslirepen en een pakket reservebandjes op de achterbank. Waarom, vroeg ik mij af. Het regende.

Naast een paar medewerkers en een enkele stagiair, deed ook de partner van mijn afdeling mee. ,,De botten doen het niet meer, maar op het fietsje gaat het nog best", joelde Frits bij de start. Ik glimlachte flauwtjes vanonder mijn plastic coupe champignon. Het regende. De jongens gingen van start. Zij deden de rode lus (160 km, 23 heuvels), ik ging voor geel (100 km, 16 keer omhoog). Een uur later schlepte ik mezelf ook op het fietsje en mengde me in het synthetisch cordon.

Tot mijn grote verrassing kwam ik Frits alweer tegen op het drielandenpunt. Hij was de groep kwijt. De wil was er, maar de vorm ontbrak. Ik knikte begripvol. In de fietswereld is 'de vorm' een valide excuus voor alle tegenslag. Al ben je nog zo’n kuitenbijter, al is je fiets afgemonteerd met de laatste Shimano set, als 'de vorm' ontbreekt, wordt het niets. Je hoeft maar een keer naar Mart Smeets te luisteren om te weten hoe dat zit.

Frits zag ik maandagochtend pas weer terug op kantoor. Hij keek ontstemd. Voor onze tour du force had ik mij een week lang kwaad gemaakt op zogeheten Closing Binders. Mapjes waarin documenten na een deal worden gearchiveerd. Stempel erop en als prestatiepresentje naar de cliënt. U moet niet onderschatten wat het kopiëren, opmaken en rangschikken van 54 verschillende documenten met evenzoveel appendices vergt. Voor je het ben je een volle week kwijt.

Enfin, de index die ik vrijdag had laten drukken, klopte niet, gilde Frits. Achter iedere titel moest een punt en de paginanummering was in het verkeerde font. ,,De wil was er, maar de vorm ontbrak”, grapte ik. Dat vond Frits niet leuk. Mijn secretaresse ook niet. De inhoud van zestien multomappen moest opnieuw worden opgemaakt, gekopieerd en gerangschikt.

De juiste vorm is nergens belangrijker dan op de Zuidas.

Reacties

Chris zei…
Geweldig. Voor een man is zoiets heel vernederd. Lastig uit te leggen. Vrouwelijke equivalent is zoiets als je naar een gala gaat en andere vrouw met hetzelfde avondjurkje ziet.

Wij kunnen gewoon niet tegen ons verlies. Al helemaal niet als wij er onze mannelijkheid aan verbinden, Daarom vochten de gladiatoren op leven en dood. Als ze verloren, werd hen teminste die vernedering bespaard.
Zozuidas zei…
haha je hebt gelijk! Werd gister ingehaald door een Italiaan op een racefiets. Hij leek er functioneel mee te fietsen, normale pedalen, lamswollen trui, tot hij me in t vizier kreeg (kliktrappers, lycraworst). Vrrrrrrrrroeem. De Overtoom was nog nooit zo lang.
Chris zei…
Haha ja, het zit diep in onze genen. De Arabische revolutie is er zelf aan te denken. De fruitverkoper die zichzelf in brand stak in Tunisie en hele volksopstanden ontketende, kon de mishandeling en de uitzichtloosheid van zijn bestaan nog wel verdragen, maar het idee dat een vrouw hem mishandeld en plein public was toch voor hem de ultieme vernedering. De rest is geschiedenis.

Zie http://www.nytimes.com/2011/01/22/world/africa/22sidi.html

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!