ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







vrijdag 8 juli 2011

In vorm


HAfgelopen weekend draaiden de wielen weer op volle toeren. Naast de TT in Assen stond ook Limburgs Mooiste op het program. De wielerklassieker is zo Zuidas, de zwarte cross allesbehalve.

In felroze, stoplichtoranje en kanariegeel stoven de lycraworstjes weer naar beneden door het mergelland. Vochtig zeempje in het kruis, koddig helmpje op het hoofd. De wielersport wordt gedomineerd door blanke mannen van middelbare leeftijd die niet worden gehinderd door enig gevoel voor mode, kleur, of decorum. Onder de 20.000 renners was menig Zuidasser present.

Ook ik had mij laten verleiden tot een weekendje toeren met kantoor. Peer pressure noemen ze dat, ook wel rubberen ruggengraat. De plastic partyserre aan de Blauwe Engel liet ik dus links liggen vrijdagmiddag. Waarom, vroeg ik mij af. Even later zat ik tussen twee testosteronbommetjes, een tas mueslirepen en een pakket reservebandjes op de achterbank. Waarom, vroeg ik mij af. Het regende.

Naast een paar medewerkers en een enkele stagiair, deed ook de partner van mijn afdeling mee. ,,De botten doen het niet meer, maar op het fietsje gaat het nog best", joelde Frits bij de start. Ik glimlachte flauwtjes vanonder mijn plastic coupe champignon. Het regende. De jongens gingen van start. Zij deden de rode lus (160 km, 23 heuvels), ik ging voor geel (100 km, 16 keer omhoog). Een uur later schlepte ik mezelf ook op het fietsje en mengde me in het synthetisch cordon.

Tot mijn grote verrassing kwam ik Frits alweer tegen op het drielandenpunt. Hij was de groep kwijt. De wil was er, maar de vorm ontbrak. Ik knikte begripvol. In de fietswereld is 'de vorm' een valide excuus voor alle tegenslag. Al ben je nog zo’n kuitenbijter, al is je fiets afgemonteerd met de laatste Shimano set, als 'de vorm' ontbreekt, wordt het niets. Je hoeft maar een keer naar Mart Smeets te luisteren om te weten hoe dat zit.

Frits zag ik maandagochtend pas weer terug op kantoor. Hij keek ontstemd. Voor onze tour du force had ik mij een week lang kwaad gemaakt op zogeheten Closing Binders. Mapjes waarin documenten na een deal worden gearchiveerd. Stempel erop en als prestatiepresentje naar de cliënt. U moet niet onderschatten wat het kopiëren, opmaken en rangschikken van 54 verschillende documenten met evenzoveel appendices vergt. Voor je het ben je een volle week kwijt.

Enfin, de index die ik vrijdag had laten drukken, klopte niet, gilde Frits. Achter iedere titel moest een punt en de paginanummering was in het verkeerde font. ,,De wil was er, maar de vorm ontbrak”, grapte ik. Dat vond Frits niet leuk. Mijn secretaresse ook niet. De inhoud van zestien multomappen moest opnieuw worden opgemaakt, gekopieerd en gerangschikt.

De juiste vorm is nergens belangrijker dan op de Zuidas.

3 opmerkingen:

Chris zei

Geweldig. Voor een man is zoiets heel vernederd. Lastig uit te leggen. Vrouwelijke equivalent is zoiets als je naar een gala gaat en andere vrouw met hetzelfde avondjurkje ziet.

Wij kunnen gewoon niet tegen ons verlies. Al helemaal niet als wij er onze mannelijkheid aan verbinden, Daarom vochten de gladiatoren op leven en dood. Als ze verloren, werd hen teminste die vernedering bespaard.

Zozuidas zei

haha je hebt gelijk! Werd gister ingehaald door een Italiaan op een racefiets. Hij leek er functioneel mee te fietsen, normale pedalen, lamswollen trui, tot hij me in t vizier kreeg (kliktrappers, lycraworst). Vrrrrrrrrroeem. De Overtoom was nog nooit zo lang.

Chris zei

Haha ja, het zit diep in onze genen. De Arabische revolutie is er zelf aan te denken. De fruitverkoper die zichzelf in brand stak in Tunisie en hele volksopstanden ontketende, kon de mishandeling en de uitzichtloosheid van zijn bestaan nog wel verdragen, maar het idee dat een vrouw hem mishandeld en plein public was toch voor hem de ultieme vernedering. De rest is geschiedenis.

Zie http://www.nytimes.com/2011/01/22/world/africa/22sidi.html

Een reactie plaatsen