Doorgaan naar hoofdcontent

Lieve Chris

Lieve Chris,

Wij weten niet wie jij bent. Jij weet niet wie wij zijn. Maar toch weten we veel over elkaar. Zo weten wij dat jij in de dertig bent, je van reclamefilmpjes houdt, je scherp de pen weet te hanteren, hoogstwaarschijnlijk op de Zuidas werkt, je meelevend bent en je vroeger een schriftje bij hield, wat wij heel schattig vinden.
Minder schattig zijn je idee├źn over moederschap en werken, maar dat terzijde.

Wij vragen ons af wie jij bent. Ik heb een collega die Chris heet, maar die is niet zo scherp. Zelden heeft die collega een mening, dus dat ben jij niet.
Maar misschien is Chris wel een pseudoniem en dat zou betekenen dat jij ieder ander zou kunnen zijn. Zelfs een vrouw of een partner. Voor het eerst ervaren wij hoe het aan de andere kant is en je af te vragen wie de schrijver is. Chris. Wie ben jij?
Bij stukken die wij schrijven vragen wij ons af. Wat zou Chris vinden? Eerst vroegen we ons af bij stukken. Wat zou Neelie vinden? Maar langzamerhand is dit Chris geworden.
Chris. You’ve grown on us.

Maar ook Barbara. Wij denken dat Barbara een mooie bos met kastanjekleurige krullen heeft. Een beetje a la Femke in haar jonge jaren. Twee koters en een topbaan. Wij kijken een beetje op tegen Barbara. Misschien is zij wel het nieuwe rolmodel waar wij zo hard naar op zoek zijn. Helaas weten we dan weer te weinig van Barbara. Barbara wie ben jij?

Verder onze anoniempjes. Ook daar zijn we gek op. We hebben anoniempjes die vallen over een tik- of spelfout. Daar hebben we er veel van. Misschien is dat wel Zuidas-eigen. Het betekent in ieder geval dat de blogs secuur worden gelezen. Fijn om te weten. We hebben ook anoniempjes die inhoudelijk reageren. Die zijn wat leuker. Het is lastig om een beeld te krijgen bij de anoniempjes. Misschien is er maar 1 anoniempje.

En tenslotte Ray. Ray is op zoek naar een date en een baan. En geen van beiden wil helemaal vlotten. Dat is vervelend voor Ray. Wij wensen hem succes.

Wij willen jullie bedanken voor de reacties. Het is heel fijn om te merken dat een blog wat losmaakt bij mensen. Dat geeft ons de energie om door te gaan.

Xoxoxo

De zoza’s

Reacties

Nicole zei…
Leuk! Vooral zo door gaan meiden :-)
Anoniem zei…
Ook ik wacht altijd met smart op de reactie van Chris op de ZoZa blog. En dan wordt het helemaal een feest als Barbara wat laat horen. Het voelt een beetje als een soort vriendenclubje hier ;)
Anoniem zei…
Ik voel me inderdaad connected. En Chris, licht even een tipje van de sluier op! Doe niet flauw! Of lig je op Ibiza met Ray?
Anoniem zei…
hahaha...ik lig toch liever met Barbara (la Femke) op Ibiza...nu ik toch op zoek ben naar een date en een baan (die Porsche moet ik ook gewoon betalen, de overheid betaalt niet meer zoals vroeger) op het Zuidas, die maar niet wil vlotten...

By the way: erg lief van jullie dat jullie aan me denken....a big hugh for all of you, girls.

Binnenkort een drankje bij The Oliver dan?? Of een hapje eten bij Wagamama mama mia...Wie biedt zich aan?

Heren, Gents, sorry, excuse me, I am not a gay..but, I'm in for a drink..

Nu kan het nog.. van 28 juli t/m 10 augustus lig ik op het strand in Turkije om mijn bruine kleur,(hahaha, ben toch echt bruin!)bij te houden..

Alvast voor degene die ook met vakantie gaan; Enjoy your Holiday....and seen you gays/girls (hahaha), soon..

With kind regards,
Ray
0650275335
Chris zei…
Deze bijdrage ervaar ik als een groot merci-moment.

http://www.youtube.com/watch?v=dBXIHY5XirA&sns=em

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …