Doorgaan naar hoofdcontent

Ode aan de stagiair

Lieve mede ZoZa,

We schrijven nu ruim twee jaar samen. We delen blog, boek, lief en leed. Samen met nummer drie vormen we een geoliede machine. Maar, lieve ZoZa, er moet me iets van het hart. Zoals je weet was ik niet zo lang geleden geleden nog de onzichtbare koffiehaler. De boterhammen uit plastic zakjes etende autist. De modderkrabbende, toetsenbordlikkende bacterie van de kantoorketen. De stagiair. Erger nog, ik was 27 en stagiair.
En voor alle leeftijdsgenoten die hun laatste restje empathie in de race naar de top hebben opgebrand: ik help jullie graag even herinneren hoe dat ook alweer is, het leven van een stagiair.

Stagiair zijn voelt als de brugklas. Je begrijpt niet waarom je wordt afgerekend op een leren schoudertas met broodtrommel voorvak. Of, je begrijpt het wel, maar je wordt ondanks je apensleutelhanger alsnog uitgekotst. Want dat is het droevig lot van een stagiair. Het maakt niet zo gek veel uit wat je doet, je doet het niet goed.

Bij mijn laatste stageplek had de recessie flinke kraters geslagen. Mijn collega’s stelden zich op als Spartaanse huurlingen in falanx. Broodroof, las ik in hun ogen. Tijdverspilling, verraadde hun blik. Je zou denken dat ik me daar met gepast zelfvertrouwen doorheen sloeg. Maar een paar jaar extra levenservaring helpt niet tegen een xenofobisch cordon.

’s Ochtends stapte ik op het fietsje, steevast een uur te vroeg. Ik wist dat overdreven ijver genadeloos zou worden afgestraft, maar ik kon mezelf niet beteugelen. Het was nog zo leuk. Als eerste zat ik op de zaal. Collega's liepen binnen met een enthousiast hoi. Tegen elkaar, ik kreeg een knikje. Ik was de stagiair.

Mensen vroegen naar elkaars weekend en deden een bakkie bij de automaat. Wie wil er nog een koffie, vroeg ik in aan niemand in het bijzonder. Het bleef stil. Ik trok me terug achter de pc. Ik was de stagiair.

Afdelingsoverleg. Notitieblok in de aanslag, eureka gedacht op de tong. Zal ik wel? Zal ik niet? Zal ik wel? Zal ik niet? Ik doe het gewoon! Ik zeg wat! Afwerende blikken mijn kant uit. Doodsangst vertaalde zich in paniekretoriek. Iemand anders nam de beurt.

Lunch. Dieptepunt. Mensen stonden op voor ik uitgegeten was. Pogingen tot meepraten verzandden in pijnlijke stiltes. Ik wist niet meer of het nou ongepast was om te vragen waar iemand woonde of dat praten over werk juist vermoeiend was. Ik wist niet meer waar ik zelf eigenlijk nog voor stond. Ik prikte in mijn krabsalade. Tot de hele afdeling was vertrokken en ik over bleef met een lief fossiel dat langzaam at. "Kijk toen ik solliciteerde lag dat allemaal heel anders”, vertrouwde ze me toe. “Ik was toen 27 en jij bent nu, wat? Een jaartje of 22?". Ineens veerde ik op. Ik was 22, want ik was stagiair.

Reacties

Anna zei…
Ik heb al empathie en ben nog niet eens stagiair geweest.. wie weet heb ik het nog over vele jaren ;)
Anoniem zei…
Snap die zelfmedelijden niet zo goed. Een zolderkamertje met een printer, computer en fax en je kunt voor jezelf beginnen en ontsnappen aan die ellende. Of zie ik dat verkeerd? Denk dat bij de meesten de gewoonte en passiviteit te veel al erin is zodat het onmogelijk is om dat alsnog te doen. Anyhow, o.a. dit blog en een relatie met een papierhamster heeft ervoor gezorgd dat ik zelf als jurist zijnde wel een hoge levenskwaliteit en leuke baan heb. Zonder dit blog was het bewustzijn van mijn lot als kantoorslaaf waarschijnlijk niet op tijd gekomen. Veel dank daarvoor. In ieder geval verbeteren jullie in de dode kantoormomenten het leven van anderen!!
Wendy zei…
Gelukkig gaat het zo niet op alle kantoren! Bij ons (middelgroot kantoor in Utrecht) zijn advocaatstagiairs een volwaardig onderdeel van hun sectie. En ze hebben zelfs voorrechten - hun eigen junioren-stapavonden bijvoorbeeld!
Maar ja, die Zuidas he.. daar is het toch andere koek..
Gijs zei…
Ik moet wel zeggen dat dit verhaal mijn indruk van de juristen "aan de overkant" niet heeft bevorderd.

Tuurlijk; summer interns / junior analysts doen de klusjes uit de categorie "jij liever dan ik". Maar om die reden alleen al (of wellicht zelfs juist daarom) mag je toch op zijn minst een vriendelijke benadering verwachten. Mijn bescheiden mening: cloak & dagger perikelen in de race naar de top zijn één ding, je als een ongevoelige idioot gedragen is onverdedigbaar.

Maar goed, doet me denken aan het bekende plaatje:
http://bokov.net/lj/shit_tree.jpg

(direct inplakken met bbcode lijkt niet te werken?)
Anoniem zei…
Wat een verhaal. Ik heb net een stage achter de rug en ik zou dit verhaal zo zelf geschreven kunnen hebben!
Chris zei…
In jullie boek daarentegen, doen jullie weer heel luchtig over de stage.
Anoniem zei…
Volgens mij wordt hier de student-stagiair besproken en niet de advocaat-stagiair.
Chris zei…
Ook de studentstage staat in het boek beschreven.
Anoniem zei…
Check de Sigmund van vandaag (donderdag dus), sluit mooi aan over hoe verschillende blikken op dit onderwerp kunt hebben:
http://sigmund.volkskrant.nl/
Willem zei…
Doe eens zoek-en-vervang op De Stagiair en De Externe..
Chris zei…
Doet mij denken aan de beginscene van Forrest Gump. (In het Frans):

http://www.youtube.com/watch?v=71P9iIM2H_0
Anoniem zei…
Nooit heb ik begrepen tegenover wie deze mensen zich moeten bewijzen. Ze zouden gezien hun status van zichzelf voldoende aanzien moeten hebben om zich niet omhoog te hoeven werken door anderen naar beneden te schoppen. Behandel gewoon iedereen met gepast respect, ongeacht status binnen de organisatie. Ik verwacht dit ook van de Zuidassers die ik inhuur en spreek hen erop aan als ik merk dat ze dit niet doen.
Simone zei…
Wow, krijg er haast rillingen van over mijn rug. Heb het nog nooit meegemaakt en toch voelt het direct herkenbaar. Als een soort beeld waar je bij voorbaat al tegenop ziet en nog blijkt te kloppen ook. Ik vraag me dan af; al die pluspunten waar mee 'geadverteerd' wordt bij een (studenten)stage, zoals mee mogen met uitjes en borrels bijwonen zijn dan toch eigenlijk ook een soort vergelijkbare worsteling?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire posts van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

We krijgen een nieuwe site!!

En dat is heel hard nodig, want deze blog startten wij in 2010 op Blogger, toen Hyves nog bestond en dit de meest gebruikte bloggersfunctie was. Maar inmiddels zijn we zeven jaar, twee boeken, tig social platforms en een SERIE! verder. En is onze site dus toe aan verandering. Over die serie:

Na 4 jaar dromen is hij er eindelijk. ZoZuidas de serie. Met Annet Malherbe en Mark Rietman in de hoofdrol. En ook Noortje Herlaar, Robert de Hoog, Guy Clemens en nieuwkomers Jouman Fattal en Bram Suijker spelen in de serie die voorjaar 2018 op NPO 3 komt.

Een serie over financiele schandalen, handtastelijke clienten, nachten doorwerken en kantoorborrels die volledig uit de hand lopen. De Zuidas dus. We maken de Zuidas toegankelijk vanuit een insider perspectief. Dankzij de serie gaat binnenkort een vernieuwde versie van ons boek ook weer in de verkoop.

Maar dat is niet alles. We willen meer met zozuidas... Schrijf je dus op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen!