ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







dinsdag 12 juli 2011

Ode aan de stagiair

Lieve mede ZoZa,

We schrijven nu ruim twee jaar samen. We delen blog, boek, lief en leed. Samen met nummer drie vormen we een geoliede machine. Maar, lieve ZoZa, er moet me iets van het hart. Zoals je weet was ik niet zo lang geleden geleden nog de onzichtbare koffiehaler. De boterhammen uit plastic zakjes etende autist. De modderkrabbende, toetsenbordlikkende bacterie van de kantoorketen. De stagiair. Erger nog, ik was 27 en stagiair.
En voor alle leeftijdsgenoten die hun laatste restje empathie in de race naar de top hebben opgebrand: ik help jullie graag even herinneren hoe dat ook alweer is, het leven van een stagiair.

Stagiair zijn voelt als de brugklas. Je begrijpt niet waarom je wordt afgerekend op een leren schoudertas met broodtrommel voorvak. Of, je begrijpt het wel, maar je wordt ondanks je apensleutelhanger alsnog uitgekotst. Want dat is het droevig lot van een stagiair. Het maakt niet zo gek veel uit wat je doet, je doet het niet goed.

Bij mijn laatste stageplek had de recessie flinke kraters geslagen. Mijn collega’s stelden zich op als Spartaanse huurlingen in falanx. Broodroof, las ik in hun ogen. Tijdverspilling, verraadde hun blik. Je zou denken dat ik me daar met gepast zelfvertrouwen doorheen sloeg. Maar een paar jaar extra levenservaring helpt niet tegen een xenofobisch cordon.

’s Ochtends stapte ik op het fietsje, steevast een uur te vroeg. Ik wist dat overdreven ijver genadeloos zou worden afgestraft, maar ik kon mezelf niet beteugelen. Het was nog zo leuk. Als eerste zat ik op de zaal. Collega's liepen binnen met een enthousiast hoi. Tegen elkaar, ik kreeg een knikje. Ik was de stagiair.

Mensen vroegen naar elkaars weekend en deden een bakkie bij de automaat. Wie wil er nog een koffie, vroeg ik in aan niemand in het bijzonder. Het bleef stil. Ik trok me terug achter de pc. Ik was de stagiair.

Afdelingsoverleg. Notitieblok in de aanslag, eureka gedacht op de tong. Zal ik wel? Zal ik niet? Zal ik wel? Zal ik niet? Ik doe het gewoon! Ik zeg wat! Afwerende blikken mijn kant uit. Doodsangst vertaalde zich in paniekretoriek. Iemand anders nam de beurt.

Lunch. Dieptepunt. Mensen stonden op voor ik uitgegeten was. Pogingen tot meepraten verzandden in pijnlijke stiltes. Ik wist niet meer of het nou ongepast was om te vragen waar iemand woonde of dat praten over werk juist vermoeiend was. Ik wist niet meer waar ik zelf eigenlijk nog voor stond. Ik prikte in mijn krabsalade. Tot de hele afdeling was vertrokken en ik over bleef met een lief fossiel dat langzaam at. "Kijk toen ik solliciteerde lag dat allemaal heel anders”, vertrouwde ze me toe. “Ik was toen 27 en jij bent nu, wat? Een jaartje of 22?". Ineens veerde ik op. Ik was 22, want ik was stagiair.

13 opmerkingen:

Anna zei

Ik heb al empathie en ben nog niet eens stagiair geweest.. wie weet heb ik het nog over vele jaren ;)

Anoniem zei

Snap die zelfmedelijden niet zo goed. Een zolderkamertje met een printer, computer en fax en je kunt voor jezelf beginnen en ontsnappen aan die ellende. Of zie ik dat verkeerd? Denk dat bij de meesten de gewoonte en passiviteit te veel al erin is zodat het onmogelijk is om dat alsnog te doen. Anyhow, o.a. dit blog en een relatie met een papierhamster heeft ervoor gezorgd dat ik zelf als jurist zijnde wel een hoge levenskwaliteit en leuke baan heb. Zonder dit blog was het bewustzijn van mijn lot als kantoorslaaf waarschijnlijk niet op tijd gekomen. Veel dank daarvoor. In ieder geval verbeteren jullie in de dode kantoormomenten het leven van anderen!!

Wendy zei

Gelukkig gaat het zo niet op alle kantoren! Bij ons (middelgroot kantoor in Utrecht) zijn advocaatstagiairs een volwaardig onderdeel van hun sectie. En ze hebben zelfs voorrechten - hun eigen junioren-stapavonden bijvoorbeeld!
Maar ja, die Zuidas he.. daar is het toch andere koek..

Gijs zei

Ik moet wel zeggen dat dit verhaal mijn indruk van de juristen "aan de overkant" niet heeft bevorderd.

Tuurlijk; summer interns / junior analysts doen de klusjes uit de categorie "jij liever dan ik". Maar om die reden alleen al (of wellicht zelfs juist daarom) mag je toch op zijn minst een vriendelijke benadering verwachten. Mijn bescheiden mening: cloak & dagger perikelen in de race naar de top zijn één ding, je als een ongevoelige idioot gedragen is onverdedigbaar.

Maar goed, doet me denken aan het bekende plaatje:
http://bokov.net/lj/shit_tree.jpg

(direct inplakken met bbcode lijkt niet te werken?)

Anoniem zei

Wat een verhaal. Ik heb net een stage achter de rug en ik zou dit verhaal zo zelf geschreven kunnen hebben!

Chris zei

In jullie boek daarentegen, doen jullie weer heel luchtig over de stage.

Anoniem zei

Volgens mij wordt hier de student-stagiair besproken en niet de advocaat-stagiair.

Chris zei

Ook de studentstage staat in het boek beschreven.

Anoniem zei

Check de Sigmund van vandaag (donderdag dus), sluit mooi aan over hoe verschillende blikken op dit onderwerp kunt hebben:
http://sigmund.volkskrant.nl/

Willem zei

Doe eens zoek-en-vervang op De Stagiair en De Externe..

Chris zei

Doet mij denken aan de beginscene van Forrest Gump. (In het Frans):

http://www.youtube.com/watch?v=71P9iIM2H_0

Anoniem zei

Nooit heb ik begrepen tegenover wie deze mensen zich moeten bewijzen. Ze zouden gezien hun status van zichzelf voldoende aanzien moeten hebben om zich niet omhoog te hoeven werken door anderen naar beneden te schoppen. Behandel gewoon iedereen met gepast respect, ongeacht status binnen de organisatie. Ik verwacht dit ook van de Zuidassers die ik inhuur en spreek hen erop aan als ik merk dat ze dit niet doen.

Simone zei

Wow, krijg er haast rillingen van over mijn rug. Heb het nog nooit meegemaakt en toch voelt het direct herkenbaar. Als een soort beeld waar je bij voorbaat al tegenop ziet en nog blijkt te kloppen ook. Ik vraag me dan af; al die pluspunten waar mee 'geadverteerd' wordt bij een (studenten)stage, zoals mee mogen met uitjes en borrels bijwonen zijn dan toch eigenlijk ook een soort vergelijkbare worsteling?

Een reactie plaatsen