ZoZuidAs is opgezet door drie jonge vrouwen. Temidden van turbulente tijden zijn wij onze carrière begonnen op de Zuidas als advocates en bankier. Het is geen Londen, het is geen New York, maar de Zuidas staat voor een beetje zakelijke glamour in de polder. Wij beschrijven wat er leeft op die vierkante kilometer kantoorspeeltuin bij het WTC, want we kennen het wel en wee van de Zuidas van binnenuit. De kredietcrisis liet ook de Zuidas niet onberoerd. Na 3 maanden dalende billables en dagelijks terugkerende hyvesmarathons, hadden wij tijd en inspiratie om onze habitat wat beter te bekijken. Onze observaties plaatsen we sinds 2009 online. Geniet ervan en stuur de posts door! Onze stukken verschijnen o.a. in Glamour. Voor tips en commentaar zijn we te bereiken via zozuidas@gmail.com







donderdag 28 juli 2011

Zomervakantie


De zomervakantie is aangebroken. We begonnen in Midden, daarna was Zuid aan de beurt en over ongeveer een week staat Noord met de sleurhut in de file naar Frankrijk. Ik weet dit. Niet omdat ik mijn middelbare school diploma nog moet halen, maar omdat mijn collega’s het al maanden over de schoolvakanties hebben.
De schoolvakanties zijn voor ouders met schoolgaande kids een hot topic. De schoolvakanties worden steeds langer, klagen alle ouders en de vakantiedagen schieten te kort. We willen ook nog skiën met de krokus en de herfstvakantie moet ook ingevuld worden . Dus zit je met een probleem. Een zes (hopelijk) warme weken lang probleem. En dat moet opgelost worden met een week weg, lange weekends en af en toe wat eerder naar huis. Tussen deze activiteiten door moet er ook nog worden gewerkt.
Dat is vervelend. Dat begrijp ik. Maar strikt genomen, is dat niet mijn probleem.

Nu ben ik niet van het a-collegiale soort. Maar al die jaren op de Zuidas hebben mij geleerd om voor mijzelf te zorgen. Enigszins treurig zie ik u denken en dat is ook zo. Ergens in de schaal van 1 op 10 waar 1 betekent -ik kan jouw kantoor-kop niet luchten of zien- en 10 betekent – Jullie zijn mijn BOF (Best Office Friends) en zaterdag staan we samen Prosecco te hakken in de Jimmy-, schaal ik mijzelf in op een vijf en een half. Een voldoende dus voor collegialiteit. Maar als het op zomervakanties aankomt kan ik de kantoorkoppen met schoolgaande kids even niet luchten.

Al een jaar van te voren hebben deze mensen hun vakantiedagen geclaimd. Er vindt onderling overleg plaats wanneer wie weg kan gaan, maar ze gaan er van uit, dat ik, kinderloos en dus inspraakloos, prima de zomer door kan werken.
Dat ik ook wel eens in de zomer op vakantie zou willen, komt niet in ze op. ‘Heerlijk toch, zo zonder kinderen Kun je lekker buiten het hoogseizoen reizen. Ik ben jaloers.’ Claimt de ouder. ‘Dus jij bewaakt het fort?’ komt er dan gedachteloos achteraan. En dat is ook wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Het fort bewaken.

Terwijl ik de lange zomerdagen op facebook en foursquare mijn vrienden in het park, op het strand of het terras zie hangen zit ik in de airco telefoniste te spelen, omdat alle collega’s hun lijnen naar mij hebben doorgeschakeld. Lekker dan. Mijn vriendinnen vertrekken last minute deze zomer naar de Ardennen, maar ik kan niet mee. Dat had ik vorig jaar al in moeten plannen. Iedereen is weg en het glazen fort moet bewaakt worden. Helaasch.

Ik hoorde laatst iemand het idee opperen om flexibele vakantiedagen voor schoolgaande kinderen in te voeren. Een beetje het nieuwe werken, maar dan voor zes-jarigen. Geen idee wat daar de consequenties van zouden zijn en of het haalbaar is. Ik zie het in ieder geval wel zitten. Ouder blij. Kind blij. En niet geheel onbelangrijk: Collega blij.
.

3 opmerkingen:

Chris zei

..Arme gezinnen blij. Vooral in de VS treft dit de allerarmsten. Rijke ouders sturen hun kinderen immers naar een zomerschool, alwaar ze een voorsprong opbouwen op hun leeftijdsgenootjes. Het idee dat kinderen een lange vakantie nodig hebben -zogenaamd om uit te rusten van het leren - is inmiddels volstrekt pedagogisch achterhaald.

Laurent zei

Misschien zijn die lange vakanties eerder nodig voor de leraren dan voor de leerlingen.

Chris zei

Leraren zijn inderdaad nogal egocentrisch ingesteld, zo leerde ik uit de onlangs verschenen docu 'Waiting for Superman'. Hierin komt scherp naar voren dat onderwijsvakbonden hun verworven priveleges belangrijker achten dan het belang van het kind. In de VS vormt het de grootste lobbygroep. Politici durven hen dan ook de mantel uit te vegen, en ondertussen zijn vooral de meest kansarmen kinderen die alles te winnen hebben bij goed onderwijs de grote verliezer.

Een reactie plaatsen