Doorgaan naar hoofdcontent

Zomervakantie


De zomervakantie is aangebroken. We begonnen in Midden, daarna was Zuid aan de beurt en over ongeveer een week staat Noord met de sleurhut in de file naar Frankrijk. Ik weet dit. Niet omdat ik mijn middelbare school diploma nog moet halen, maar omdat mijn collega’s het al maanden over de schoolvakanties hebben.
De schoolvakanties zijn voor ouders met schoolgaande kids een hot topic. De schoolvakanties worden steeds langer, klagen alle ouders en de vakantiedagen schieten te kort. We willen ook nog skiƫn met de krokus en de herfstvakantie moet ook ingevuld worden . Dus zit je met een probleem. Een zes (hopelijk) warme weken lang probleem. En dat moet opgelost worden met een week weg, lange weekends en af en toe wat eerder naar huis. Tussen deze activiteiten door moet er ook nog worden gewerkt.
Dat is vervelend. Dat begrijp ik. Maar strikt genomen, is dat niet mijn probleem.

Nu ben ik niet van het a-collegiale soort. Maar al die jaren op de Zuidas hebben mij geleerd om voor mijzelf te zorgen. Enigszins treurig zie ik u denken en dat is ook zo. Ergens in de schaal van 1 op 10 waar 1 betekent -ik kan jouw kantoor-kop niet luchten of zien- en 10 betekent – Jullie zijn mijn BOF (Best Office Friends) en zaterdag staan we samen Prosecco te hakken in de Jimmy-, schaal ik mijzelf in op een vijf en een half. Een voldoende dus voor collegialiteit. Maar als het op zomervakanties aankomt kan ik de kantoorkoppen met schoolgaande kids even niet luchten.

Al een jaar van te voren hebben deze mensen hun vakantiedagen geclaimd. Er vindt onderling overleg plaats wanneer wie weg kan gaan, maar ze gaan er van uit, dat ik, kinderloos en dus inspraakloos, prima de zomer door kan werken.
Dat ik ook wel eens in de zomer op vakantie zou willen, komt niet in ze op. ‘Heerlijk toch, zo zonder kinderen Kun je lekker buiten het hoogseizoen reizen. Ik ben jaloers.’ Claimt de ouder. ‘Dus jij bewaakt het fort?’ komt er dan gedachteloos achteraan. En dat is ook wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Het fort bewaken.

Terwijl ik de lange zomerdagen op facebook en foursquare mijn vrienden in het park, op het strand of het terras zie hangen zit ik in de airco telefoniste te spelen, omdat alle collega’s hun lijnen naar mij hebben doorgeschakeld. Lekker dan. Mijn vriendinnen vertrekken last minute deze zomer naar de Ardennen, maar ik kan niet mee. Dat had ik vorig jaar al in moeten plannen. Iedereen is weg en het glazen fort moet bewaakt worden. Helaasch.

Ik hoorde laatst iemand het idee opperen om flexibele vakantiedagen voor schoolgaande kinderen in te voeren. Een beetje het nieuwe werken, maar dan voor zes-jarigen. Geen idee wat daar de consequenties van zouden zijn en of het haalbaar is. Ik zie het in ieder geval wel zitten. Ouder blij. Kind blij. En niet geheel onbelangrijk: Collega blij.
.

Reacties

Chris zei…
..Arme gezinnen blij. Vooral in de VS treft dit de allerarmsten. Rijke ouders sturen hun kinderen immers naar een zomerschool, alwaar ze een voorsprong opbouwen op hun leeftijdsgenootjes. Het idee dat kinderen een lange vakantie nodig hebben -zogenaamd om uit te rusten van het leren - is inmiddels volstrekt pedagogisch achterhaald.
Laurent zei…
Misschien zijn die lange vakanties eerder nodig voor de leraren dan voor de leerlingen.
Chris zei…
Leraren zijn inderdaad nogal egocentrisch ingesteld, zo leerde ik uit de onlangs verschenen docu 'Waiting for Superman'. Hierin komt scherp naar voren dat onderwijsvakbonden hun verworven priveleges belangrijker achten dan het belang van het kind. In de VS vormt het de grootste lobbygroep. Politici durven hen dan ook de mantel uit te vegen, en ondertussen zijn vooral de meest kansarmen kinderen die alles te winnen hebben bij goed onderwijs de grote verliezer.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Populaire berichten van deze blog

Floris & Fatima

Minder dan vijf procent van de advocaten bij de grote kantoren is allochtoon. Dat bleek uit de najaarsbijeenkomst van de commissie diversiteit van de Orde van Advocaten.
Als de Zuidas een persoon zou zijn, zou het een gezellige corpsbal van begin veertig zijn die in het weekend in een Lycra speelpak een Hollandsche buitensport beoefent (schaatsen of wielrennen). De Zuidas is immers nog steeds een roomblank bastion, met een strategisch gepositioneerde Rachid of geadopteerde Chinees voor het Benneton-gevoel. Klinkt hard en lullig. Maar laten we er niet om heen draaien. Ondanks dat de collegezaal steeds gekleurder is geworden, zie je de gekleurde Nederlanders nauwelijks terug bij het jurisprudentieontbijt op kantoor.
De Orde wil dat veranderen en riep een diversiteitsprogramma in het leven. Het woord diversiteit roept een hoop ge-schouderophaal onder collega’s op. “Die willen hier vaak helemaal niet bij een groot kantoor werken. Ze gaan liever als eenpitter aan de slag.”
Op bestuursnive…

Ik fake het....

‘En nu hebben we een investeerder gevonden die heilig in ons bedrijf gelooft!’ schreeuwt mijn oud klasgenoot, net iets te hard. De barman kijkt verstoord op. ‘We kunnen nu mensen aannemen en uitbreiden, Ik ga volgende week naar China om de productielijn op te zetten", gaat ze hysterisch verder. En terwijl ik mij vooral druk maak om mijn functioneringsgesprek de volgende dag, is zij al een uur aan het woord over haar eigen onderneming: Het eerste kwartier luister ik met interesse naar haar passionele betoog, maar na een uur begint mijn aandacht af te glijden naar de details in de armtattoo van de barman. Is dat een draak? ‘En jij? Hoe is het op jouw werk?’ vraagt ze plotseling. Verschrikt kijk ik op. ‘Nou’ antwoord ik. ‘Wel prima.’ Morgen mijn functioneringsgesprek, maar het gaat z’n gangetje.’ NGGGG gaat de quizzoemer: Fout antwoord’ ‘Wel prima’ is niet de kwalificatie die je aan je levenswerk kan hangen vindt het gros van mijn vrienden, maar ook mijn manager hangt de school …

Downdaten

,,Misschien tot de volgende keer”, zei zijn tante. En ze trok haar wiebelende schouders op tot aan haar oorlel. Alsof ze wilde zeggen: we weten ab-so-luut niet waar het heen gaat tussen jou en hem. Je aanwezigheid op het volgende familiediner is als een potje Russian Roulette. Het zou kunnen dat je er weer bij bent, maar de kans is even groot dat deze relatie sneller dan je toyboy kan zeggen is uitgedoofd. Cougar kuchtte ze, of, ze zei het niet, maar ze dacht het wel, terwijl ze haar mond verborg achter een grote Paisley-shawl. Ik heb een jongere vriend. Vier jaar en vier maanden jonger om precies te zijn. We kennen elkaar van werk. Gek, zei mijn mannelijke collega. En ook weer niet. Qua emotionele ontwikkeling was ik natuurlijk blijven steken rond mijn 23ste. Had te maken met een overmatige toewijding aan werk en te weinig tijd voor prive-leven, volgens mijn collega. Moest ik misschien toch een wat aan gaan doen. En hij vergat voor het gemak dat zijn vrouw ook zeker drie jaar jonger …