Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit augustus, 2011 weergeven

Het Kantoor

From: Hajar.Bennani@HillsHockley.com
To: Irene.Bleekers@BoonVossius.com
Subject: Eerste dag an die Arbeit!
Sent: 11:04

Woehoe Ireentje!

Mijn eerste e-mail vanaf het Hills & Hockley adres!! Ook ik ben nu een Werkend Mensch... Je zou me moeten zien, ik lijk wel een advocaat ;) met dat 70's Chanel jasje van Zara, gigantische hakken en een pencil skirt. Tres MadMen, al zeg ik het zelf.

Heb nu even tijd om je een mail te sturen, maar moet zo weer terug naar het praatje van IT over het tijdschrijf systeem. De hele week krijgen we praatjes, info-mappen en cursussen over kantoor. Ik neem nu al niks meer op. Mijn hoofd lijkt wel een fluitketel. Pfuuuuut!

Ik heb mijn kamergenoot ook al ontmoet: Philip: een woord, vier letters: ZUUR.
Maar goed, deze bittere rossige gnoom overleven we ook wel weer. Hoe is het daar bij jullie?

xoxoxo

Hajar

The morning after

Maandagochtend 09:00 uur. De zon schijnt op de Zuidas. Ik zet mijn fiets in de fietsenstalling en loop richting het station. Met mijn hoofd nog in het lowlandsweekend, maar mijn lichaam toch echt in de harde maandagochtend realiteit loop ik naar binnen.
De korte tocht door het stationsgebouw van Amsterdam Zuid op maandagochtend is mijn zure appel. De bleke mannen in pak en vermoeide vrouwen met aktetas doen mij te snel het weekend vergeten. Mijn haar zit verward, omdat ik op maandagochtend altijd te laat opsta. Mijn lenzen zijn nog niet in en mijn panty heeft ladders. Ik kijk naar beneden en bij iedere stap bid ik: Nee. Geen collega’s. Geen baas. Geen bekenden. Ik haat het om pre koffie mijn baas tegen te komen. Joviaal begint hij een gezellig praatje. Nu-even-niet.
Dus bid ik verder. Geen baas. Geen baas. Geen collega’s.
Deze mantra zet zich gewoonlijk verder tot ik de deur van mijn kamer heb dichtgeslagen. Mijn mail heb gecheckt, een kop koffie heb gedronken en een nieuwe panty heb…

De strateeg

Ik zit achter mijn computer wanneer de Strateeg binnenloopt. Ze kijkt me samenzweerderig aan, legt haar vinger voor haar mond om me tot stilte te manen (ik was al stil), en sluit de deur. "Zo, even de deur dicht. Anders kunnen we niet praten", zegt ze op samenzweerderige toon. Ik kijk weg van mijn memo, dat binnen een uur af moet en zucht. Nu komt het, een roddel verpakt in een schijnheilig laagje 'ik maak me zorgen '. De Strateeg is een roddeltante die denkt dat niemand het doorheeft dat ze roddelt omdat ze het verpakt in moederlijke bezorgdheid. Passief agressief gedrag waar de valsheid vanaf druipt.

En ja hoor. Daar gaat ze.
"Even tussen jou en mij gezegd en gezwegen, vind je ook niet dat Marloes er slecht uitziet?" Ze wacht mijn antwoord niet af. "Ik maak me eerlijk gezegd een beetje zorgen om haar.' De Strateeg kijkt me aan met een Natasja Froger Hart in Aktie blik. Een en al opgetrokken wenkbrauwen en sippe lip. "Ja, ze ziet er zo moe u…

Spinaziebakken sucks

Je hoort ons vaak genoeg klagen over de minpunten van het Zuidasbestaan. Waarom blijven wij mekkeren over een carriere als cupcakebakker met onze derrière ferm in de kantoorstoel gepland?. Omdat het eng is. Omdat we de trotste eigenaar zijn van een wurghypotheek. Omdat andere mensen van ons salaris afhankelijk zijn. En, omdat een bestaan als self made spinaziebakker in Manhatten niet per se aantrekkelijker is. Lees de horrorverhalen over former financial heroes hier en je weet weer wat je hebt. De Zuidas, helemaal zo gek nog niet.

Ssssshhhhhtttt!

‘Hè? Hè? Wat raar! Wat raar!’ Verstoord uit mijn concentratie kijk ik naar mijn collega die tegen zijn scherm zit te praten. Wat is er? Vraag ik. ‘Nee. Niks’. Antwoordt hij.
Ik ga weer verder met mijn presentatie. Het duurt even voor ik mij weer kan concentreren op de risks and opportunities in de ijzerverwerkende industrie (Gaap).
‘Domestic demand will be the main driver of this industry.... ‘
‘Dat kan er beter uit. Ja. Dat kan er beter uit.’ Met zijn gemompel rukt mijn overbuurman mij uit mijn moeizaam herkregen concentratie. Geërgerd kijk ik op. Hij ziet de frons in mijn voorhoofd niet. Hij is te diep verzonken in zijn eigen gedachten waar hij mij ongewenst deelgenoot van maakt.
Ok. Niet naar luisteren. Niet naar luisteren Waar was ik? Oh ja. De ijzerverwerkende industrie.
‘.... Beetje rare zin. Wat te doen? Wat te doen?’ gaat hij binnensmonds mompelend verder.
Ik hoor niks. Ik hoor niks. Tandenknars ik in gedachten. Maar het lukt me niet om me af te sluiten. Ik zet een frons op w…

Weekbreak

Hoe zielig is dit? We kennen het gevoel wel. Je staat voor een groep belangrijke klanten en je hebt je pitch niet helemaal voorbereid Of de eerste keer jurisprudentielunch. Choke...:(

My strange addiction

TLC heeft een show die heet: My strange addiction. Over mensen die verslaafd zijn aan het eten van het vulmateriaal van de bank bijvoorbeeld, of maiszetmeel. Deze vrouw is verslaafd aan het eten van de as van haar overleden man (...) Een stilte is hier wel gepast. Kijk en huiver.

Zekerheid of vrijheid?

Het zijn de tijden van lekker duurzaam doen. Je kapotte sok doet het prima als een schoenenpoetslap. Kapitalisme is uit en we gaan weer terug naar de ruilmarkt. En passant zoeken we ook nog even onszelf en ons eigen creatieve medium (boek, blog, film of band). In deze tijdsgeest past ook de vraag: wat is belangrijker, geld of meer vrijheid? Wil je een groener en creatiever leven leiden, dan zal je in moeten leveren op je salaris. Die carriereswitch naar bloggende biowijnboer is in het opstartjaar nog niet rendabel.

Sure, we horen ZZA-ers om ons heen mijmeren over schapenboerderijen in Schotland, surfscholen in Biarritz (you know who you are), Eco-fashion blogs en andere stiekeme droomprojecten. Maar niemand die de stap naar een nieuw leven en een groene vorm van geld verdienen daadwerkelijk zet. Blijkbaar wegen de voordelen van het Zuidasbestaan zwaarder dan de dromen over een ander leven.

Hoe ga je die tophypotheek betalen als je de kleurtjes van je organische makeuplijn langs winke…

Appelsap

Hiphopperts handen in de lucht, schoudertjes omhoog. Voor het echte Bijlmer gevoel hoefde je dit jaar niet naar het Oosterpark, want het hiphopfestival van onze hoofdstad was niet meer gratis. En met het geld, komt de schaarste, komt de hype. Appelsap 2011 was hipsta heaven.

Goed, genoeg gebitcht, de sfeer was de luttele vijftien euro’s meer dan waard.

Hipsters en rappers dartelden over het bruggetjes dat de twee delen van het festivalterrein verbond. Kunstacademiemeisjes, pussy bow strik op het hoofd, kistjes onder een verknipte spijkerbroek, deden een walk off voor het Viral Radio electro podium. Hiphoppers, hoge pet, nerdy bril en een soepele baard, deden twee vingers in de lucht voor het old skool prieel. Niet alleen de avant garde was van de partij. Buurtschoffies piepten over het hek bij de dixies en er waren zelfs de nodige kinderen met bouwvakkersoorwarmers te zien. ,,Wacht even, mijn dochter is in de speeltuin” hoorden wij nou en dan om ons heen. Naast hip, hip hop en families…

Weekbreak

Wij hebben gelukkig geen autocorrect bij ons op kantoor. Maar deze site herinnert ons eraan altijd je mails/smsjes/berichtjes te dubbelchecken. Helemaal als ze naar een grote groep of je baas (phew) gaan.
Meer autocorrect missers te lezen op deze site.

De dixie

Het is zomer. Het festival seizoen is in al zijn heftigheid aangebroken. Open Air, Melt, Pitch en A Day at the Park. We gaan los deze zomer.
Op stampende beats in grazige weiden, op gezaag in een oude ijzerertsmijn en op gekabbel in het Amsterdamse Bosch. Het weekend is een feest en we hebben maar twee dagen om de rest van de week op te teren, dus moeten we het zo lang mogelijk laten duren. Slapen doen we op kantoor. Achter onze computer, met ogen open.
In het weekend gaan we door. Tot op het spreekwoordelijke naadje.
Als we ons feestend op de festivals bevinden is er niets wat ons doet terugverlangen naar de Zuidas. Behalve dan één ding. Eén elementair ding. De blinkende, drie keer per dag schoongemaakte, wc. Een luxe, die je van maandag tot en met vrijdag voor lief neemt. De wc op kantoor is misschien een bron van onzekerheden of een bron van rust. De collega die je even kwijt bent is vaak te vinden op de wc. Even een dutje doen. Even maar. Maar niet de bron van afschuw, die het op f…

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!